NC ONE
หากใครยังงงว่ามาได้ยังไง ตามลิ้งค์นี้ไปอ่านก่อนได้นะจ๊ะ http://writer.dek-d.com/zam-jaegun/story/viewlongc.php?id=1145272&chapter=10
“ได้โปรดลบสัมผัสของอิมแจบอมแล้วทำให้ฉันจำได้แค่สัมผัสของหวังแจ็คสันที...อื้อ!!!”
ทุกประโยคทุกคำพูดถูกดูดกลืนด้วยริมฝีปากหยักอย่างโหยหา
แจ็คสันมอบทุกความรู้สึกที่มีผ่านจูบอันอ่อนหวานด้วยหัวใจที่อิ่มเอิบ
เขาสามารถสัมผัสคนตรงหน้าโดยปราศจากข้อกังขาใดๆให้ระคายขุ่นเพราะประโยคที่ออกจากปากนิ่มนี้ได้ปลดเอกให้หัวใจได้พองโตคับแน่น
เช่นเดียวกับความเป็นชายที่ไม่ต้องข่มใจให้ทรมานอีกต่อไป
“ฮ้า...แจ็ค” ยองแจครางสั่นคล้ายจะสติหลุดเมื่อถูกอีกฝ่ายโถมเข้าหา
แม้ว่าร่างกายจะถูกฤทธิ์ของยาครอบงำจนเซ็นสั่นแต่หัวใจของเขากลับพองโตคล้ายถูกเติมเต็มล้นทะลักเพราะมันควบคู่ไปกับการสมยอม
แขนอวบคล้องเข้าที่ลำคอของอีกฝ่ายให้โน้มเข้ามาใกล้พร้อมกับใช้สายตาช้อนมองเพื่อจดจำว่าใครกับคือคนที่อยู่ตรงหน้าเขา
โดยไม่รู้เลยว่าท่าทางแบบนั้นมันเขย่าใจคุณมือขวาแค่ไหน
“อือ...แจ็ค..สะ...สัน....อ้า..อือ”
คราวนี้ยองแจถึงกับเรียกชื่ออีกฝ่ายกระตุกแล้วหลับตาปี้เพราะมือหนาเล่นเข้าประคองแก่นกายบวมเต่งของตัวเองแล้วคลึงให้ความเอ็นดูมันเบาๆ
ความต้องการที่ถูกรูดขึ้นรูดลงด้วยความถนอมมันกำลังสุ่มให้ใบหน้าขาวถึงกับแดงเถือก
ยองแจยกมือขึ้นปิดใบหน้าที่ร้อนผ่าวด้วยความเขินอายพร้อมกับปิดกั้นเสียงคร่ำครวญที่น่าเกลียดของตัวเอง
แต่กลับมองด้วยแววตาเอ็นดูวับแววและแกล้งชักแรงๆจนร่างอวบกระตุกปล่อยของคาวออกมาเปรอะมือหนา
ซึ่งพอได้ปลดปล่อยออกไปร่างโปร่งก็รู้สึกโล่งสบายแต่ไม่นานความร้อนในตัวก็พุ่งขึ้นมาอีกคล้ายว่าที่ปลดปล่อยไปเมื่อครู่มันยังไม่พอ
และสิ่งที่จิตใต้สำนึกมันร่ำร้องก็เป็นสิ่งที่ยองแจถึงกับเบะปากอยากจะร้องไห้ออกมาเสียให้ได้ด้วยอารมณ์ทั้งอายทั้งทรมาน
แต่ก็ทำได้แค่เรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงสั่น
“แจ็..ค..” เสียงสั่นพร่าดังขึ้นพร้อมกับเสื้อผ้าที่ค่อยๆหลุดลุ่ยจากไหล่เนียน
ความขาวที่สะท้านกับแสงนีออนเย้ายั่วเกินที่จะหักห้ามทำให้ริมฝีปากหยักไล่ประทับอย่างไม่ลังเลพร้อมกับเสื้อผ้าสุดแพงที่ปลิวไปกองอยู่มุมห้อง
“ครับคนดี”
ร่างหนาตอบรับละจากการปลดกำแพงผ้าแล้วโน้มลงไปนิดชิด ทำให้ลมหายเป่ารดใบหน้าซึ่งกันและกันเล่นเอายองแจถึงกับต้องก้มหน้างุดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
ซึ่งปฏิกิริยานั้นเรียกรอยยิ้มจากคนมองได้เป็นอย่างดี
ปกติทำตัวเป็นแมวขู่ฟู่เจอหน้าทีไรก็กีดกันยิ่งกว่าเสือ
ดื้อใส่เขาสารพัด แต่ดูตอนนี้สิ...
ดวงตาหวานฉ่ำยิ่งกว่าลูกกวาด
แดงยิ่งกว่าแยมบนหน้าเค้ก แถมยังอ่อนหวานยิ่งกว่าวิปครีมอีก
โอยยยยย
ยัยลูกอมของพี่แจ็คคคคคค
มือขวาได้แต่กรีดร้องอยู่ในใจด้วยความหลงใหลต่างกับการกระทำที่ตอนนี้นิ้วหยาบได้แต่วนๆอยู่ที่ปากทางของคนถูกยาแต่ก็ไม่ยอมเข้าไปคล้ายหยอกทำเอาคนถูกแกล้งต้องบิดปากคล้ายไม่พอใจ
ซึ่งนั้นทำให้แจ็คสันต้องลงโทษปากนิ่มเบาๆด้วยการงับรัวๆ
ก่อนจะผละออกมาจ้องหน้าอย่างรอคำสั่งจากแม่ลูกกวาดแสนหวานที่วันนี้จะเปลี่ยนเป็นเค้กนมสดนุ่มๆให้เขาลิ้มรสแบบละลายในปากเลยทีเดียว
“ว่าไงครับฮันนี่ของผม...”
คล้ายจะแกล้งให้คนถูกวางยาคลั่ง
นิ้วหยาบปัดผ่านช่องทางไปมาโดยไม่มีการลุกล้ำพร้อมกับใบหน้าคมหล่อที่เคล้าคลออยู่ตรงลำหอระหงส์ไม่ห่าง
ยองแจได้แต่เชิดหน้าขึ้นอย่างคนขาดอากาศ ข้างในมันร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างไม่หยุดเหมือนจะเผาจิตวิญญาณเขาให้เป็นเถ้าถ่าน
ความต้องการมันพุ่งสูงขึ้นเรื่อยอย่างน่ากลัวดังภูเขาที่มีหลุมลาวาขนาดใหญ่ข้างในพร้อมปะทุตลอดเวลา
แล้วเหมือนคนช่างแกล้งจะรู้จึงได้ค่อยๆสอดนิ้วตนเองเข้าสู่ความนิ่มร้อนไปช้าๆสร้างความสั่นสะท้านให้ทุกส่วนของร่างอวบเกร็งตัวบีบรัดแน่น
นิ้วมือป้อมจิกลงที่กล้ามแกร่งอย่างรัญจวนให้ขณะที่ใบหน้าก็เชิดขึ้นอย่างสุดกลั้น
ความต้องการที่มีมันเร่งเร้าให้สะโพกกลมส่ายตอบสนอง
ริมฝีปากหยักที่ว่างงานก็เอาแต่ไล่ประทับจูบดูดดึงลำคอขาวจนตอนนี้แทบไม่มีตรงไหนที่ไม่ได้ตีตรา
กลิ่นหอมและความนุ่มนิ่มมันทำให้สติของมือขวากระเจิงไม่รู้ทิศทางระดมซุกไซ้ยิ่งกว่าหมีออกจากจำศีลยิ่งเสียงครางจากแม่นางกลางใจเขาก็ยิ่งฮึกแต่ไม่วายเลื่อนไปกระซิบข้างหูกลั่นแกล้งพร้อมกับขบเบาๆให้ใจดวงน้อยสั่นไหว
“ว่าไงแม่กระดังงาของผม..”
“อะ...อ้า...”
ยองแจอยากจะตีอีกฝ่ายให้ตายเสียจริงๆที่กล้ากวนประสาทเขาในยามนี้
ถ้าในเวลาปกติคงต้องโดนสักป๊าบสองป๊าบแต่ในตอนนี้แค่ประคองสติให้คงที่ยังทำยาก ความกระสันอยากมันเข้าไปอัดทุกรูขุมขนปลุกขนอ่อนให้ลุกเกรียวทุกครั้งที่นิ้วเคลื่อนไหว
นางกลางใจจึงได้แต่หน้าแดงซ่านซบลงกับกลุ่มผมของคุณแฟนในขณะที่แขนเองก็รัดศีรษะอีกฝ่ายแน่นอย่างตุ๊กตาตัวโปรด
“จะ...แจ็ค...ฮ้า...”
ลิ้นร้อนของคนเจ้าเล่ห์กำลังบดขยี้หัวสีชมพูอย่างไม่ปราณีทำเอายองแจครวญออกมาด้วยความกระสันหนัก
นิ้วนุ่มสอดเข้าภายใต้เส้นผมสีดำแล้วขยุ้มสุดความเสียวที่ได้รับ
ดวงตาของเขากำลังฝาฟางด้วยโลกีและร่างกายมันก็ร้อนขึ้นราวกับภูเขาไฟปะทุ แต่ในห้วงอารมณ์ที่พุ่งสูงร่างอวบกลับรู้สึกว่ามันยังไม่สุดเหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง
และนั้นทำให้ต้องรวบรวมสติหักดิบความอยากดึงใบหน้าคมของแฟนหนุ่มออกมาเผชิญหน้ากันท่ามกลางสายน้ำ
“คนใจร้าย! เข้ามาในตัวผมสักทีเถอะ! ผมต้องการคุณ ผมต้องการคุณ
ได้ยินไหมว่าผมต้องการคุณ” ยองแจเพ้ออย่างคนเมาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำน้ำเสียงที่แตกพร่าบ่งบอกถึงที่สุดของที่สุดแห่งตัญหาที่ลุกโชน
มือนุ่มประคองใบหน้าอันหล่อเหลาเข้าจุมพิตร้อนกวาดตวัดอย่างไม่รู้รุกไม่รู้รับจนคุณมือขวาสุดที่จะห้ามใจ
ปรอทของจิตใต้สำนึกมันแตกเป็นเสี่ยงๆยามที่ถูกนางกลางใจครางระงม
และความเป็นหนุ่มใจเย็นเส้นสุดท้ายก็ขึงตึงหักใจดันอีกฝ่ายให้ชิดกำแพงเย็นก่อนจะแนบมือทั้งสองประคองใบหน้าของยอดรักให้หน้าผากแนบชิดกันและเอ่ยถามอีกครั้งด้วยเสียงแหบเถื่อน
“ผมไม่อยากเห็นคุณเจ็บ...ได้โปรดที่รัก
อย่าทำลายโซ่ของสัตว์ร้ายเลย”
คำของมือขวาทำให้คุณฮันนี่ถึงกับตรงเข้าปิดปากเลี่ยนๆอย่างหงุดหงิด บดขยี้มันเบาๆก่อนจะผละออกมามองใบหน้าคมสันอีกครา
“อย่าทำเหมือนผมไม่เคยได้ไหม...ได้โปรดปล่อยมันออกมา
ไม่ว่ามันจะร้ายหรือดี ผมก็ไม่หวั่น!! อ้า!!” ใบหน้าของคนต้องยาถึงกับเชิดขึ้นอ้าปากพะงาบเมื่อแท่งร้อนแทรกลึกเข้าสู่ร่างกายแบบพูดไม่ทันขาดคำ
แจ็คสันก้มลงดูดเม้มยอดอกปลุกความอยากให้ลุกฮือชนิดที่ว่าต่อให้เอาช้างมาฉุดคงไม่อยู่
มือหนาประคองก้นนิ่มให้ได้ระดับก่อนจะกดกายใส่หนักๆจนเกิดเสียงเนื้อดังก้อง
บีบเค้นก้นนุ่มนิ่มอย่างเมามือจนคนรองรับครางลั่นกับความเสียวซ่านที่แปลกใหม่
ปลายเล็บบางจิกลงต้นแขนขาวเมื่อถูกปลุกเร้าจากลิ้นร้อนก่อนจะเปลี่ยนมาขูดแผ่นหลังกว้างเมื่อปลายเอ็นมันจี้เข้าถูกจุด
“ลุกไม่ได้อย่าว่ากันนะฮันนี่”
เสียงแหบทุ้มอันเซ็กซี่กระซิบข้างหูแดงๆก่อนจะซุกจมูกเข้ากับซอกคอที่เต็มไปด้วยคิสมาร์คฝีมือเขา
เก็บเกี่ยวทุกความหอมหวานจนปากเล็กที่ชอบว่า ‘บ้า’ ถึงกับสั่นระริกไม่เป็นคำ
แม้ว่าสายน้ำจะเย็นเฉียบขนาดไหนก็ไม่อาจดับไฟร้อนของทั้งสองได้
สองร่างกอดรัดกันและกันยิ่งกว่าสัตว์แลกเปลี่ยนน้ำเชื้อ
ทุกเสียงอืออึงที่ครางหึ่งในลำคอคล้ายยาบำรุงที่ทำให้คนรุกฮึกขึ้นเรื่อยๆ
แผ่นอกแกร่งโน้มบดเบียดอีกคนจนแผ่นหลังแทบจะฝังไปกับกระเบื้องแล้วหากเป็นไปได้ ไฟสวาทที่ถูกเต็มเชื้อเพลิงลุกฮือจนร่างอวบแอบแตะขอบฟ้านำไปก่อนร่างหนาที่ยังคงกระแทกเข้ามาไม่หยุด
ยองแจปรือตามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำด้วยหัวใจที่เต้นแรงก่อนจะกระตุกยิ้มแล้วทำการอุกอาจโดยการกระซิบที่ข้างหูอีกฝ่ายเบาๆเคล้าเสียงคราง
“ถ้า...อ้า...ผม..อือ..ลุกได้...ฮะ....อือ...แสดงว่า...อือ...คุณ...อ้า....ไม่มี..น้ำ..ยะ..ยา”
คนฟังถึงกับงับลงแรงๆที่ลำคอผ่องก่อนจะกระแทกรัวใส่อีกฝ่ายไม่ยั้งทั้งที่มันฝืดเคืองให้อีกฝ่ายหัวสั่นครางโหยข่วนหลังเขาจนรู้สึกแสบแต่เพราะประโยคท้าทายนั้นมันทำให้วิญญาณของมือขวาเข้าสิงเสียแล้ว
แจ็คสันงับที่ปลายคางนุ่มก่อนที่จะจับไหล่อีกฝ่ายตรึงมองใบหน้าของคนปากเก่งที่ตอนนี้ส่ายหัวระรัวเพราะถูกน้องชายเขาร่อนใส่ถี่
ไม่นานเขาก็ปลดปล่อยน้ำแรกสู่ช่องทางร้อนเช่นเดียวกับที่ปลายมนของร่างอวบก็ปริ่มน้ำ
ซึ่งคราวนี้คนปากเก่งของเขาถึงกับร่างอ่อนทิ้งตัวตามแรงโลกจนมือหนาเกือบคว้าไว้ไม่ทัน
คุณมือขวามองใบหน้าของคนรักก่อนที่จะยกมือขึ้นมาเสยผมที่ปรกอยู่อย่างถนอมแล้วค่อยยื่นมือไปปิดก๊อกฝักบัวจากนั้นจึงค่อยๆช้อนร่างนุ่มนิ่มขึ้นแนบอกออกไปขึ้นเตียง
และทันทีที่แผ่นหลังขาวสัมผัสกับเนื้อผ้าคนถูกยาที่เริ่มสางถูกยันตัวหนีร่างหนาที่คร่อมลงมาอย่างลูกแมวหนีเจ้าป่า
แล้วแจ็คสันก็ก้มลงไปประทับจูบที่หน้าผากมนอย่างรักใคร่ก่อนจะผละออกมายิ้มให้อย่างเจ้าเล่ห์
“แค่ขยับตัวผมก็จะไม่ให้คุณทำได้เลย
เตรียมใจไว้เถอะแม่กระดังงา”
สิ้นเสียงร่างมือขวาก็โถมตัวลงทาบทับ
เนื้อที่แนบเนื้อทำให้ความพลุ่งพล่านก่อตัวอีกครั้ง
ยองแจพยายามดันไหล่อีกฝ่ายออกเพราะรู้สึกเหนื่อยล้าแต่ยาที่อยู่ภายในกลับเป็นเชื้อเพลิงชิ้นดีที่จุดเตาในตัวให้ร้อนขึ้นอีกครั้ง
แค่ถูกลูบไปตามสีข้างร่างทั้งร่างก็สันไหวและน้องชายก็ตื่นตัวตอบสนองให้พี่ชายได้เค้นเขี้ยว
แต่ในเวลาไม่นานสติก็ถูกผลักกระเด็นแทนที่ด้วยความต้องการที่ท่วมท้น
ปลายนิ้วทั้งสิบที่ลากผ่านมันให้ความรู้สึกยิ่งกว่าครั้งช็อคไฟฟ้าจี้
ยามใดที่มันแตะลงบนผิวกายก็ราวกับไฟรั่ว
ความเสียวมันสป๊าคแผ่ความซ่านไปเป็นวงกว้างและลุกลามไปทุกเส้นประสาทยิ่งกว่าไฟล่ามทุ่ง
ร่างอวบนั้นถึงกับหลังไม่ติดเตียงเพราะแขนเรียวนั้นเกาะเกี่ยวร่างกายขึ้นมาแนบชิดคล้ายว่าหนาวเสียมากมายแต่ความจริงแล้วร่างของเขาร้อนจนแทบจะระเบิดได้อยู่แล้ว
ขาขาวเกี่ยวตวัดเอวพร้อมกับเคลื่อนไหวเนิบนาบจนก้นเกยหน้าขาและเหมือนคุณแฟนจะรู้งานสอดมือเข้าไปประคองแผ่นหลังบางแอบเนียนลูบไล้กระดูกสันหลังปลุกขนทั่วร่างให้ลุกซู่
แล้วความอุ่นร้อนที่ดุดันก็เข้าแทรกลึกเติมเต็มอีกครั้งให้ร่างอวบได้กรีดร้องลั่น
แววตาที่เคยสดใสแปรเปลี่ยนเป็นนิ่งลึกมองใบหน้าของคนรักที่สั่นไหวและแดงซ่านไปด้วยอารมณ์อย่างเพชฌฆาตรอตะครุบเหยื่อ
แจ็คสันในเวลานี้ไม่ต่างอะไรจากพยัคฆ์ที่หลุดจากโซ่ตรวน
ทุกการเคลื่อนไหวที่ถี่รัวแฝงไปด้วยความดุรายที่แสนรัญจวนจนร่างอวบบิดเร้า
ทุกการสัมผัสถูกกดเน้นอย่างหนักแน่นราวกับจะตราตรึงให้เด่นชัด ทุกรอยรักถูกตอกกัดสาดซัดจนห้อเลือด
จังหวะหายใจของร่างอวบเริ่มเปไปมาราวกับลูกกวางโรยแรง
ความรุนแรงที่เจอจากฝ่ามือและปากหยักมันทำให้ต้องกรีดร้องอย่างไก่โดนเชือดแต่เพราะมีฤทธิ์ยาเป็นตัวดันจากเสียงวีดร้องเจ็บปวดก็แปรเป็นเสียงครางระงมคับห้องแคบ
ยองแจฝืนเปลือกตาที่หนักอึ่งเพื่อที่จะมองใบหน้าของคนที่อยู่เหนือร่างพร้อมกับประคับประคองสติให้จดจำฝังใจว่าคนที่พาเขาเล่นรถไฟเหาะครั้งนี้คือใคร
มือนุ่มที่เกาะอยู่ตรงไหล่ค่อยๆคล้อยต่ำลงมาที่ต้นแขนเพราะอีกฝ่ายใส่เข้ามาในตัวเขาจนสั่นคลอนไปทั้งร่างราวกับเรี่ยวแรงถูกสูบออกไปทุกครั้งยามที่สิ่งร้อนระอุนั้นกระแทกเข้ามา
และสุดท้ายนิ้วทั้งสิบก็ร่วงลงสู่เตียงเมื่อมันชาดิกยันปลายนิ้ว แจ็คสันมองสีหน้าที่ทรมานของคนรักด้วยใบหน้านิ่ง
หากเป็นเวลาอื่นเขาคงจะไม่ลังเลที่จะเข้าไปปลอบและชกไอ้คนที่มันทำให้แม่นางกลางใจขอเขาเจ็บปวดแม้แต่น้อย
แต่เพราะเวลานี้สัญชาตญาณดิบในกายกลับมีอำนาจเหนือสิ่งใต้และอีกอย่างคนที่กำลังทรมานร่างอวบอยู่ไม่ใช่คนไกลที่ไหนแต่เป็นตัวเขาเอง
เพราะอย่างนั้นแจ็คสันจึงเลือกวิธีปลอบโดยการสอดประสานนิ้วทั้งสิบเข้าหาของอีกคนเพื่อเป็นที่ระบายพร้อมกับเข้าคลอเคลียกับใบหน้าน่าหลงอย่างลูกหมาอ้อนนาย
จังหวะการเคลื่อนไหวถูกเปลี่ยนมาเป็นเนิบนาบและเชื่องช้าเพราะความเห็นใจ
แต่เหมือนว่ามันจะกลายเป็นการทรมานที่แสนหวาน
เพราะถึงครั้งที่แก่นกายร้อนผ่าวมันเคลื่อนเข้ามาท้องน้อยก็คล้ายเกลียวคลื่น อยากจะกู่ร้องให้รีบเร่งแต่เพราะความเสียวซ่านสะท้านไปจนปลายขนทุกเส้นทำให้ยองแจได้แต่บีบมืออีกฝ่ายเบาๆเป็นการบอกเหตุ
ความซ่านแผ่เข้าปกคลุมทุกหย่อมหญ้า
เส้นผมสีดำแผ่กระจายตัดสีขาวของพื้นเตียงยิ่งเป็นแรงกระตุ้นให้ความกระหายมันบ้าคลั่ง
“อ่ะ...ฮะ..แจ็...ค...”
คนถูกยาพยายามประคองเปลือกตาให้เปิดขึ้นเพื่อซึมซับแม้ว่าศีรษะของตัวเองจะสั่นคลอนจากแรงกระแทกก็ตาม
ใบหน้านี้...คนนี้...คือคนที่เราเลือกแล้วใช่ไหมยองแจ...เขาจะไม่เสียใจอีกใช่ไหม
“อีกนิดนะคนดี..อืม..ผม...อ้า..”
เขาร้องบอกถึงการเดินทางพร้อมกับครางเสียงต่ำเพียงไม่กี่วิก่อนจะกดกายเข้าไปให้ลึกยิ่งกว่าเดิมจนร่างอวบถึงกับหน้าเบ้เพราะความจุก
น้ำคาวจากปลายด้ามของร่างหนาสั่นระริกปล่อยน้ำร้อนลวกช่องทางจนเจ้าของมันเผลอสะดุ้งเป็นจังหวะเดียวกับเสียงเคาะประตูดังขึ้น
“คุณแจ็คสันขอโทษที่รบกวน...แต่นายเหนือให้มาถามว่าจะเอายังไงกับคนพวกนี้”
แจ็คสันกระตุกยิ้มเย็นเมื่อนึกถึงพวกปลายแถวที่บังอาจแตะต้องของรักของเขา
ในหัวของมือสังหารเริ่มนึกถึงแผนการเค้นคอในแบบฉบับมือขวาก่อนที่จะตะโกนกลับออกไปเพื่อไม่ให้เสียเวลา
“เราจะกลับคฤหาสน์กัน”
มือขวาก้มลงมองนางกลางใจของตนแล้วก้มลงใช้อวัยวะเดียวกันแตะริมฝีปากเชิดงอนเบาๆอย่างรักใคร่ก่อนที่จะตัดสินใจอพยพดึงผ้าปูขึ้นมาม้วนปิดกายแทนเสื้อผ้าที่ถูกถอดทิ้งไว้ไหนก็ไม่รู้
ร่างหนาค่อยๆถอนแก่นกายออกเบาๆเพื่อไม่เป็นการรบกวนคนรักแต่เพื่อแค่ผนังร้อนกับเนื้ออุ่นเสียดสีกันคนที่อกกระเพื่อมถึงกับหายใจสะดุดละเมอกระตุกทีหนึ่งก่อนจะนิ่งอีกที
ทิ้งให้แจ็คสันต้องขบฟันข่มอารมณ์เอาไว้เพราะเขายังไม่อยากจะกระทำการที่เรียกว่า
ลักหลับ กับคนรักที่กำลังอ่อนเพลีย
แต่ถ้าหลังจากไปถึงคฤหาสน์คงไม่แน่หรอกนะ
หึหึ
บุ๋มทอก..
เนื่องจากเค้าไม่สามารถจริงๆ
ไม่สามารถแต่งให้ถึงพาสสองได้ในเวลานี้ จึงให้เป็นลิ้งค์ NC ไปเลย คงไม่ว่ากันนะ ><// แล้วเราค่อยมาเรียบเรียงเรื่องใหม่หลังจากคิงจบ
สามารถสกรีม #ฟิคking ได้เลย หรือไม่ก็ ตามลิ้งนี้ไปเลยจ้า >>>> http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1200474&chapter=2
ขอบคุณมากค้าา
ตอบลบ