ร่างสูงเข้าจู่โจมปากบางอีกครั้งก่อนที่จะขบลงแรงๆจนอีกคนต้องเผยอปากให้ล่วงล้ำด้วยความไม่เต็มใจ
อวัยวะร้อนชื้นที่เข้าทักทายทำการกวาดทุกอย่างด้วยความตะกระกามด้วยเพราะขาดจากเรื่องอย่างว่ามานานปี
และครั้งนี้เขาจงใจที่จะเอามันมาลงกับคนข้างใต้ให้หายอยาก
“อื้อ!!...อื้อ!!”
ริมฝีปากหยักที่บดเบียดลงมาอย่างหิวกระหายทำเอาร่างโปร่งถึงกับเจ็บปากต้องครางประท้วงหาความอ่อนโยน
แต่เหมือนแรงทุบจะกลายเป็นการกระตุ้นให้ชายหนุ่มยิ่งคลั่ง
มือหนาขย้ำลงไปตามลำตัวและสีข้างอย่างระบายความใคร่ก่อนจะฉีกกระชากเสื้อเชิ้ตตัวงามจนกระดุมหลุดทั้งแผง
“อื้อ!....เป็นบ้ารึไง...อ้ะ!...เจ็บนะ!”
ทันทีที่ได้อิสระปากบางก็ต่อว่าทันทีแต่ก็ต้องสะดุ้งโหย่งเพราะฟันคมของอีกฝ่ายกัดเข้าที่ซอกคอจนแสบจี้ดและไม่ต้องเดาให้ยากว่ามันคงเกิดเลือดซึมแน่ๆ
มือเรียวยกขึ้นพยายามดันแผงอกของอีกฝ่ายด้วยแรงที่มีแต่อีกฝ่ายเหมือนเป็นกำแพงยักษ์ทำยังไงก็ไม่ขยับเขยื้อน
และเป็นเขาเองที่ต้องผวาเมื่อกางเกงตัวเท่ถูกมือหนาปลดตะขอมันอย่างรวดเร็ว
“...หยุดนะ!...เป็นสัดอยู่รึไง!!”จุนฮเวตะคอกใส่ใบหน้าคมอย่างเหลืออด
แต่ก็ต้องหายใจสะดุดเมื่อมือคมปักลงมาเฉียดข้างแก้มฝังเข้ากับกระจกจนได้ยินเสียงแตกร้าวชัดเจน
จุนฮเวมองคนตรงหน้าด้วยแววตาหวั่น สั่นเหมือนเจอยมฑูตมายื่นถือสามงามตรงหน้า
“เลิกเห่าได้แล้วฉันรำคาญ! อยากมากไม่ใช่หรอ?
ฉันหายไปตั้งหลายปี มารำลึกความหลังกันหน่อยมั้ย? หึหึ”
“มะ...ไม่!!..”
แล้วภาพในวันวานก็ย้อนเข้ามา..ราวกับกรอฟิล์ม ความทรงจำที่ถูกวาดด้วยบุคคลตรงหน้าทำให้น้ำตาไหลรินอีกครั้ง
เขาถูกขืนใจตั้งแต่อายุสิบสอง
มันคืออดีตฝั่งใจที่ทำให้เขาต้องกัดฟันสู้มาจนทุกวันนี้
และบอกตัวเองเสมอแม้เจ็บขนาดไหนก็ต้องไม่แสดงออกมา
“อื้อ!!!”
ร่างโปร่งกัดปากแน่นวีดร้องในลำคอเมื่อแก่นกายร้อนสอดเข้ามาอย่างไม่เบิกทาง
“อ้า....ยังแน่นเหมือนเดิมนิ?...นึกว่าหลวมซะละ”
ร่างสูงครางอยากพึงพอใจที่ช่องทางร้อนนั้นบีบรัดแน่น
เขากดแก่นกายเข้าไปในตัวของอีกฝ่ายหนักๆอย่างสั่งสอนพร้อมกับก้มลงกัดเม็ดพลอยคู่นั้นอย่างหมันเขี้ยวอย่างแรงจนร่างโปร่งสะดุ้งบิดตัว
มือหนาประคองสะโพกนิ่มให้รับตัวตนของเขามากขึ้นจนสุดลำแล้วถอนออกอย่างรวดเร็วและสอดเข้าไปช้าๆให้อีกฝ่ายเหมือนจะขาดใจเล่นๆ
จุนฮเวเกาะขอบโต๊ะจนปลายนิ้วซีดเกร็งหน้าท้องเพราะความจุก ยิ่งอีกฝ่ายเข้าออกช้าๆมันเหมือนทำเขาแทบขาดใจ
“ฮื้อ..อึก...มะ..มีแรงแค่นี้...อึก...รึไง..คุณมือปืน...อ่อนจริง..”
ปากก็ว่าร้ายไปอย่างนั้นแต่แววตากลับสั่นระริกอย่างปิดไม่มิด
นี่คือความจริงที่ยูคยอมรู้ดีว่าคนตรงหน้าเป็นพวกปากเก่งแต่ใจเซาะ ไม่ว่าจะเจ็บขนาดไหนปากร้ายๆก็ยังสามารถยั่วยุให้อารมณ์ขึ้นได้เสมอ
และครั้งนี้ก็เช่นกัน
“อ้ะ...อืออือ”
ร่างโปร่งร้องครางแทบไม่เป็นภาษาเกร็งตัวหนักกว่าเดิมเพราะจู่ๆอีกฝ่ายก็เปลี่ยนจังหวะซอยเข้ามาไม่ยั้งอย่างปืนกลจนเส้นผมทุกเส้นสั่นสะท้าน
มือหนาก็ไม่อยู่นิ่งทั้งบีบทั้งคั้นก้อนนิ่มอย่างไม่อ้อมมือก่อนจะร้องซี้ดเพราะสวรรค์กำลังใกล้เข้ามารำไร
จุนฮเวกัดฟันแน่นอย่างเสียวซ่านไปทั่วร่าง
แม้การร่วมรักนี้จะรุนแรงแต่มันก็เติมเต็มให้เขาได้หายคิดถึงคนตรงหน้าไม่น้อย
มือเรียวปล่อยจากขอบโต๊ะมาเป็นไหล่หนาพร้อมกับจิกเล็บลงไปให้เท่ากับแรงที่อีกฝ่ายใส่เข้ามาไม่สนว่ามันจะเกิดแผลหรือเลือดซิบ
เขารู้แต่ว่าตัวเองต้องไม่ยอมถูกทำร้ายเพียงคนเดียว
ร่างโปร่งโน้มตัวเข้าหาอีกคนก่อนจะกอดให้แนบชิดดังร่างยักษ์นั้นคือเสาหลักเพียงเสาเดียวท่ามกลางพื้นทรายที่ร้อนระอุ
ซุกใบหน้าเข้ากับซอกคออีกฝ่ายก่อนที่จะอ้าปากครางเบาๆให้ใจคนรับสั่นระส่ายแล้วงับเบาๆที่ติ่งหูใหญ่อย่างงับลูกเชอรี่
ลากนิ้วไปตามแผ่นหลังที่มีผ้าชื้นน้ำกั้นอยู่อย่างรัญจวนก่อนจะจิกลงไปทุกครั้งที่จุดกระสันโดนกระตุ้น
“อืม...เร้าใจดีนิ...ใครสอนละ” ยูคยอมกระซิบถามอย่างถากถางข้างหูก่อนจะกดปากกับแก้มขาวๆแรงๆด้วยความกระสันจากช่วงล่าง
ในความคิดเขาคนตรงหน้าคงอ้าขาให้ใครหลายคนมาแล้วในช่วงเวลาที่เขาไม่อยู่ไม่งั้นคงไม่ได้มาเป็นถึงเลขาของเพื่อนเขาหรอก
หรือบางทีเจ้ามินโฮก็คงจะได้ลิ้มรสช่องทางร้อนๆที่เขากำลังสอดใส่อยู่มาแล้วเหมือนกัน
“...หรือว่าเอามั่วจนนับไม่ถูก โอ้ย!”
ร่างสูงร้องเสียงหลงผลักอีกคนออกอย่างไวก่อนจะเห็นว่ามุมปากที่กระตุกยิ้มของอีกคนมันมีลิ่มเลือดประปราย
“เดี๋ยวนี้เลื่อนขั้นเป็นซาดิสแล้วหรอ...ได้..”
ไม่พูดพร่ำทำเพลงเขาก็ผลิกร่างของอีกคนอย่างรวดเร็วจนแก่นกายข้างในช่องทางรูดกันให้เสียวซ่านแล้วกดไหล่ขาวนั้นลงกับกระจกเย็นก่อนจะโน้มหน้าลงไปกระซิบข้างหูบางที่แดงเถือกเบาๆ
s“ความจริงฉันก็ชอบนะแบบนี้”
สิ้นคำคนด้านหลังก็เทซัดแรงลงกระหน่ำซ้ำลงจนมีเลือดไหลลงมาตามซอกขาขาว
จุนฮเวกัดฟันแน่นรับความรุนแรงจากอีกฝ่ายด้วยขาที่สั่นเทา
แม้จะปฏิเสธไม่ได้ว่ารู้สึกดีแต่ความเจ็บที่อีกคนกระทำมันกลบความรู้สึกนั้นไปจนหมดเรียกได้ว่าเห็นจุนฮเวเป็นตุ๊กตายางก็ว่าได้
ปึก ปึก
เสียงของหน้าขาที่กระทบกับขอบจนโต๊ะคลอนทำให้เดาได้ไม่ยากว่าไม่นานช่องทางนั้นคงบวมช้ำและอักเสบเป็นแน่
แต่ถึงอย่างนั้นร่างโปร่งก็หาได้มีเสียงร้องไม่
เขาบอกกับตัวเองทุกครั้งที่ตัวตนของอีกฝ่ายสอดเข้ามาว่าอย่าร้องห้ามแสดงความอ่อนแอออกมาให้เห็น
จนสุดท้ายคนที่หงุดหงิดก็เป็นร่างสูงที่ต้องลงไม้ลงมือกับทุกส่วนให้อีกฝ่ายเปิดปากให้ได้
เขาไล่จูบไปทั่วลำคอขาวก่อนร้นเสื้อเชิ้ตลงไปกองที่ปั้นท้ายงอนแล้วจะกัดเข้าที่ไหล่ลาดแรงๆจนเป็นรอยหลุม
ไล่ฝากรอยรักรอยเกลียดไปทั่วแผ่นหลังบางราวกับสัตว์ป่าจนแผ่นหลังที่เคยขาวใส่เต็มไปด้วยรอยมือ
รอยฟัน และรอยจูบ
นิ้วเรียวเลื่อนเข้าไปสะกิดเม็ดพลอยเบาๆจนเจ้าตัวสะดุ้งแล้วบดเบียดให้ร่างนั้นบิดเร้าจนเผลออ้าปากครางระรัวอย่างกลั้นไม่อยู่
“อ้า...อ้า...อื้อ”
ยูคยอมกลั้วหัวเราะในลำคออย่างสะใจแล้วก้มลงงับใบหูอีกคนเล่นเรียกเสียงอันแหบพร่าดังอืออ่าออกมาไม่ขาดปาก
ประคองสะโพกมนให้สูงขึ้นเพื่อเข้าหล่อหลอมได้แนบชิดยิ่งขึ้นและเพื่อรอรับปลายทางที่มันกำลังใกล้เข้ามา
“ใกล้ละ...ตอดอีกสิ...รัดให้มากกว่านี้สิ...หลวมแล้วรึไง”
เขาเอ่ยกระเซ้าเย้ายุอีกฝ่ายอย่างขบขัน ทั้งๆที่รู้ว่าตอนนี้หัวสมองของคุณเลขาคงโล่งโปร่งคิดอะไรไม่ขึ้นรับรู้อะไรไม่ได้
รู้เพียงอย่างเดียวคือมันเสียวไปทั่วร่าง
จุนฮเวแทบอยากจะบ้าเพราะอีกฝ่ายเล่นกดหัวแม่มือลงบนปลายยอดของเขาทำเอาสวรรค์ชะงัก
และยังกลั้นแกล้งด้วยการกระแทกเข้าจุดสวาทให้ดิ้นพล่านเพราะอยากปลดปล่อย
ตอนนี้สมองของเขาเริ่มประมวลผลได้แล้วและพยายามที่จะเอามือไปปัดมืออีกฝ่ายออกแต่เหมือนอีกคนจะรู้ทัน
ร่อนสะโพกรัวไม่หยั่งจนเขามือไม้อ่อนซอนซบกับกระจกอย่างหมดแรงต้านทาน
ยูคยยอมแรงจังหวะเข้าไปแนบชิดก่อนจะกดค้างกับแผ่นหลังบางแล้วปล่อยสิ่งที่อัดอั้นอยู่ใส่ช่องทางของอีกฝ่ายก่อนจะกระซิบเบาๆแล้วจูบลงข้างขมับชื้นเหงื่อด้วยน้ำเสียงไม่มีเยื้อใยว่า
“ไปล่ะ...ฉันพอใจละ”
ปึง!
พรืด!
ร่างโปร่งที่ไร้การตรึงร่วงลงสู้พื้นพรมอย่างอ่อนแรง
ร่างเขาสั่นไปหมดทั้งอายทั้งอยากมันตีกันจนแทบไม่รู้ว่าน้ำตาที่ออกมามันเป็นของอารมณ์ไหนกันแน่
เขาขดขาเข้าหาตัวเองแล้วใช้มือค่อยๆดึงเสื้อที่กองอยู่ที่เอาขึ้นมาปกปิดร่องรอยอันโหดร้าย
เขาเหลือบมองส่วนที่ตื่นตัวของตัวเองก่อนจะเม้มปากหนักแล้วทำการที่เรียกว่าช่วยตัวเองทั้งน้ำตา
มันขมขื่นแค่ไหนใครจะรู้...
หลงรักครั้งแรกของตัวเอง...
ครั้งแรกที่ได้มาจากการข่มขืน...
ครั้งแรกที่ไม่เต็มใจแต่ติดตรึงใจ...
แต่ทำไมเขาไม่เคยเข้าไปในใจของคนๆนั้นได้เลยสักนิด...
---------------------------------------------------------
end part -------------------------------------------------
เอาไปซอฟๆ พอหอมปากหอมคอเนอะ -,.- คู่นี้มายังไง?
นางบุ๋มยังงงเอง .... ยังไงก็อย่าลืมบอกกล่าวเล่าต่อได้ที่ >>>>>>>> http://my.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1145272&chapter=6 นะคร้าบ
กำลังใจของนักเขียนมาจากศรัทธาของคนอ่าน โปรดเอ็นดูเรื่องนี้มากๆน๊าคร้าบบบ
ฮักคนอ่าน จุ๊บ จุ๊บ
