เด็กน้อยผู้ไม่ประสาเม้มปากหนักช้อนดวงตาคลอน้ำขึ้นมองคนสั่งในแบบที่คนเห็นถึงกับลมหายใจติดขัดก่อนที่จะวางมืออันสั่นลงบนไหล่อีกคนในแบบของความประหม่า
แต่ไม่ว่าจะสูดลมหายใจเข้าลึกแค่ไหน หรือหลับตาลงนานเท่าไร ร่างบางก็ไม่แม้แต่จะเริ่มจนคนรอเริ่มจะแปรสายตาเยือกเย็นขึ้นเรื่อยๆ
“ไม่....ผะ...ผมทำไม่ได้”
ศีรษะเล็กสะบัดไปมาอย่างแรงแบบไม่กลัวว่าจะเคล็ดพร้อมกับน้ำตาหยดแมบลงบนอกของอีกฝ่ายเป็นตัวบ่งชี้ได้ถึงหัวใจดวงน้อยที่ทรมานเพราะการถูกกดดันจากสายคม
มาร์คถึงกับร้องหึด้วยสายตาดูถูกก่อนจะกระชากกลุ่มผมนิ่มลงมาจูบ
เขาบดริมฝีปากของอีกฝ่ายด้วยริมฝีปากหยักของตนท่ามกลางมือเล็กที่เอาแต่ผลักไส
สอดมือหนาเข้าไปในชายเสื้อสัมผัสแผ่นหลังที่ลื่นมือพร้อมกับถกเสื้อของร่างบางขึ้น
ทันทีที่ปลายนิ้วไล้ไปตามแนวไขสันหลังร่างกายก็เกิดปฏิกิริยาเอนตัวเข้าหาพร้อมกับฝ่ามือเล็กเปลี่ยนมายันไหล่หนาไว้
การเริ่มต้นที่มีผู้เชี่ยวชาญนำทางกลายเป็นเส้นทางที่ร้อนขึ้นง่ายๆ
ปลายลิ้นที่เคยแตะกันมาแล้วก็สป๊าคกันง่ายๆตรงข้ามกับหัวใจที่แทบอยากจะผละจาก
“อือ...อือ”
เด็กน้อยเริ่มเบี่ยงใบหน้าเพราะต้องการอากาศเข้ามาทดแทนในส่วนที่ถูกสูบไปแทบจะหมด
และนายเหนือเองก็ใจดียอมวางปากแต่ไม่วางมือเมื่อได้โอกาสเสื้อตัวงามก็ถูกปลดออกจากร่างเช่นเดียวกับตะขอและซิบที่ถูกดึงจนอ้าออกเผยอกางเกงสีเข้มที่ปกปิดความน่ารักของร่างบางไว้
“อย่า...ฮึก...ไม่เอาแบบนี้” เด็กน้อยสั่นสะท้านเมื่อถูกดึงเข้าไปแนบชิดและใช้สองมือดันแผงอกไว้พร้อมกับร้องห้าม
โดยไม่รู้ว่าเทพบุตรกำลังจะหายไปเพราะเลเวลความหงุดหงิดพุ่งขึ้น
“ไม่เอา...อื้อ!” แล้วปากบวมๆก็ถูกปิดอีกคราด้วยริมฝีปากหยักแต่ต่างออกไปที่ครั้งนี้มีบางอย่างไหลลงลำคอของร่างบาง
มาร์คปลดตะขอของตัวเองออกอย่างรวดเร็วแล้วจับมือบางที่วางอยู่บนอกวางลงกับแก่นกายของตน
ร่างบางที่กำลังสำลักอยู่ถึงกับสะดุ้งเมื่อแตะลงบนความอุ่นร้อน
มือบางชักกลับโดยพลัดแต่มือกร้านกลับตรึงแน่นจนต้องช้อนตามอง
แต่เหมือนความหมายนัยน์คงจะผิดแปลกไปนายเหนือผู้ยิ่งใหญ่จึงได้ใช้คำสั่งที่ทรมานใจทาสผู้ต่ำต้อยโดยไม่เห็นใจ
“ถอดได้แล้ว ฉันอยากจะเข้าไปในตัวนายจะแย่”
คนอยู่ด้านล่างดึงอีกคนลงมาแนบชิดพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าข้างใบหูในขณะที่ตนกำลังโอบล้อมร่างนุ่มนิ่มไว้ในกำมือ
ใบหน้าหวานที่แดงซ่านก้มลงซบกับไหล่ลาดด้วยความอายเป็นการเปิดโอกาสให้จมูกโด่งได้สูดดมความหอมกรุ่น
แล้วทุกอย่างก็เกิดขึ้นอย่างเร็วไว
ความเอาแต่ใจของร่างสูงช่างอยู่เหนือความอ่อนแอของร่างบางจนไม่อาจจะขัดขืนได้
กางเกงและชั้นในถูกดึงลงด้วยมือหนาพร้อมกับนิ้วกร้านที่ไล่ลงจากสันกระดูกเข้าไปในร่องกบอันเป็นที่ตั้งของช่องทางลับ
“อ้ะ...อึก”
ร่างบางหลุดเสียงสยิวทีหนึ่งก่อนจะขบฟันแน่นแล้วหลับตาลงอย่างอดกลั้นเมื่อถูกรุกราน
เรียวนิ้วยาวที่วนอยู่ในช่องทางหวานสร้างความมึนงงให้ปั่นป่วนไปทั่วท้องน้อยและเมื่อเห็นว่าหนึ่งผ่านสองก็ตามเข้ามาต่อทำเอาร่างบางต้องระบายลมหายใจอย่างแรงขับอารมณ์หวาม
ยิ่งสิ่งที่มันอยู่ข้างในมันหมุนคว้านและครูดไปตามผนังนุ่มทุกส่วนในร่างก็เหมือนจะพร้อมใจกันสั่นสะท้านอ่อนปวกเปียก
ในนาทีนั้นมือหนาก็กระชากกลุ่มผมที่คลอเคลียอยู่ต้นคอขึ้นมามองใบหน้าที่เย้ายวนของร่างบาง
ดวงตาคมไล่มองตั้งแต่ปอยผมชมพูลงมาถึงปลายคางอย่างพินิจก่อนจะออกแรงดึงให้ร่างของอีกฝ่ายอยู่เหนือตนขึ้นไปอีกนิดในระดับที่ดวงตาเขาตรงกับลำคอสวย
“ถ้าเงียบ เจ้านั้นก็จะได้เงียบเหมือนนาย”
แม้ตอนนี้สติของเขาจะสะลึมสะลือแต่ก็พอจะจับใจความได้ว่าเจ้านั้นในความหมายของร่างสูงก็คงเป็นลูกหมาของเขา
และนั้นทำให้เขาจำใจคลี่ริมฝีปากพร้อมน้ำตาแห่งความอัปยศ
มาร์คพรมจูบไปทั่วซอกคอกดจูบดูดให้รอยจางแดงเด่นขึ้นมาอีกครา แล้วครั้งนี้เขาก็ได้ยินเสียงคร่ำครวญดังใจหมาย
ปากหยักไล่ไปทั่วอย่างตะกละบ้างก็ขบเบาๆให้ร่างในมือสะดุ้งเช่นเดียวกับนิ้วที่ยังคงชักเข้าออกให้ร่างบางบิดเร้าและสั่นระริก
แล้วเขาก็มาหยุดตรงที่รอยช้ำตรงไหปลาร้าที่ฝากไว้เมื่อวาน เขาจูบมันเบาๆอย่างระลึกถึงช่วงเวลาที่เกือบจะได้กลืนกินร่างนี้แต่ก็สะพานถล่มเพราะแค่จูบในแบบของเขาร่างตรงหน้าก็หมดสติไป
แต่วันนี้ต่อให้สลบเขาก็จะปลุกให้ลุกขึ้นมาระบำบนตัวเขาต่อ
“อึก...อย่าพึ่ง..คะ..คุณมาร์ค...มัน...อื้อ!” แบมแบมถึงกับกระตุกเมื่อจู่ๆสิ่งที่ร้อนผ่าวก็จ่อเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว
เขาพยายามที่จะร้องขอและยึดตัวต้านแรงควบคุมของฝ่ามือหนาโดยใช้ไหล่ลาดเป็นที่เกาะยึด
แต่แล้วก็ถูกดึงเข้าไปปิดปากให้เงียบ
แล้วก็ต้องกรีดร้องในลำคอเมื่อสะโพกหนาก็เด้งสวนส่งแก่นกายร้อนเคลื่อนเข้าไปอยู่ในหวงรักเกินครึ่งลำโดยที่คนตัวเล็กไม่ทันได้ตั้งตัว
ทำเอาร่างบางถึงกับหน้าเหยเกมือไม้สั่นอ่อนไร้เสียงร้องใดๆเพราะความจุกมันท่วมปาก
“อึก...คุณมาร์ค...ขอร้อง...อย่าพึ่งขยับ..”เด็กน้อยอ้อนเสียงอ่อนเท่าแรงจะมี
มาร์คมองใบหน้าแดงซ่านนั้นด้วยอารมณ์รุ่มในอกภายใต้หน้ากากนิ่งก่อนจะกระตุกยิ้มแล้วดึงอีกฝ่ายเข้ามาใกล้ให้ชิดจนสามารถหายใจรดปลายคางได้
เขากัดเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยวก่อนจะกระซิบส่งสาสน์
“ขยับตามใจนายเลย...ทำให้ฉันมีความสุขเหมือนที่นายรับปากไง”
สิ้นเสียงร่างบางถึงกับกลืนน้ำลายหนืด
ร่างกายเขาเหมือนมึนชาไปทุกส่วนคล้ายก้อนน้ำแข็งถูกน้ำร้อนลวก
แขนทั้งสองโอบกระชับต้นคอของอีกฝ่ายเป็นเสายึดพร้อมกับกัดริมฝีปากล่างแล้วจึงเริ่มขยับ
“อื้อ....ฮะ”
ความร้อนที่เผาอยู่ในกายมันกำลังสร้างความรู้สึกทรมานให้ร่างบางขึ้นเรื่อยๆ
เด็กน้อยพยายามที่จะขยับเท่าที่ตัวเองพอจะหายใจหายคอได้แต่มันกลับขัดเคืองจนคนที่ถูกปรนเปรอต้องเข้าช่วย
“อื้อ!...โอย...คุณมาร์ค”
เด็กน้อยเบิกตากว้างเมื่อร่างถูกผลักให้หลังสัมผัสกับผืนเตียงนุ่มตามติดด้วยร่างของอีกฝ่ายทาบทับ
และเพราะการเปลี่ยนตำแหน่งข้อมือข้างที่ถูกล๊อคจึงไม่อาจเกาะไหล่อีกฝ่ายได้ซ้ำร้ายมันยังขูดข้อมือจนเกิดรอยถลอก
แบมแบมมองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจเหตุผลแต่ก็ต้องเปลี่ยนเป็นสีหน้าเหยเมื่ออีกฝ่ายท้าวแขนค้ำก่อนจะเริ่มขยับในแบบของตน
“..คุณมาร์ค!...อือ...เจ็บ..”
“เรียกชื่อฉัน...ถ้าอยากให้ฉันพอใจ”
“คุณ...มะ...มาร์ค..อึก..”
“...อืม...ดี...หึหึ”
แบมแบมพยายามที่จะไม่หลุดพูดคำว่าเจ็บออกไปให้ระคายหูอีกฝ่าย
ยอมให้เขากระหน่ำซ้ำลงมาทั้งๆที่มันปวดหนึบไปทั้งช่องทาง
อดทนต่อแรงกระแทกที่ไม่เคยจะผ่อนปรนแม้ว่าเขาจนส่งสายตาร้องขอขนาดไหน
กลั้นใจครางเสียงน่าเกลียดทั้งๆที่ข้างในอยากจะร้องไห้ให้น้ำตาเป็นเลือดนั้นเพียงเพื่อให้อีกฝ่ายได้พอใจ
ยอมให้มือหนาจับขาอ้ากว้างโดยไม่ขัดขืนทั้งที่ร่างกายมันเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ
แต่ทุกความเจ็บที่ได้รับร่างบางทำได้แค่จิกผ้าคลุมจนปลายนิ้วชาเท่านั้น
“..ฮะ..อะ..คุณ..มาร์ค..คุณมาร์ค...อือออ..”
ร่างบางถึงกับเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแหบเมื่อปลายด้ามจี้ถูกจุด
เขามึนเบลอจนใบหน้าของนายชีวิตถึงกับพร่ามัว
แต่ทุกสัมผัสกลับชัดเจนจนสั่นสะท้านทั่วทุกเส้นประสาท
มาร์คโน้มตัวลงไปหาปากเอิบอิ่มเพื่อบดเบียดในความน่าเอ็นดูของมันก่อนจะกัดเบาๆด้วยความหมั่นเขี้ยว
และเอ่ยคำชมด้วยรอยยิ้มที่ทำเอาคนฟังถึงกับน้ำตาไหล
“ทำตัวแบบนี้....อึก....สิ.....อ้า...ถึงจะ...น่ารัก...”
เขาสอดมือเข้าใต้รักแร้ของร่างบางเพื่อประคองท้ายทอยและยึดเกาะเพื่อกระทำการขั้นสุดท้ายเมื่อปลายทางของเขาจุกอยู่ที่ปลายรำไร
“อืออือ...อ้า..อะ..ฮะ..อื้อ!” แล้วสะโพกหนาก็รั่วใส่ไม่หยั่งจนเตียงสั่นสะเทือนเกิดเสียงเอี๊อดอ๊าดเคล้าไปกับเสียงคร่ำครวญของร่างบางที่อ้าปากค้างครางใส่ปากของร่างสูง
แก่นกายร้อนที่อัดอั้นคับพองทิ่มแทงลงไปอย่าไม่ปราณีว่าช่องทางสีชมพูจะรับได้หรือไม่ได้
สะโพกมนถูกงัดจนลอยจากพื้นเตียงด้วยสะโพกแกร่งในแนวราบยี่สิบห้าองศาและถูกรองด้วยหน้าขาของมาร์คก่อนที่เขากระหน่ำซ้ำลึกให้ร่างบางถึงกับจุกจนร้องไม่ออก
ยิ่งถูกกระแทกร่างเล็กก็ยิ่งไหลขึ้นและข้อมือก็ถูกเสียดสีจนห้อเลือด
มาร์คกำกลุ่มผมให้ใบหน้าหวานเชิดขึ้น ก่อนจะก้มลงไปจูบอย่างดูดดื่มขณะที่เขาแตะขอบฟ้า
กดสะโพกของตัวเองลงให้แนบแน่นจนหน้าขาติดกับผิวอีกฝ่ายพร้อมกับทุกเส้นประสาทเกร็งกระตุกปลดปล่อยสายธารเชื้อพันธุ์ให้อังคลั่งอยู่ภายในตัวของคนด้านใต้
เช่นเดียวกันที่หน้าท้องพวกเขาก็มีคราบของร่างบางเปรอะอยู่
มาร์คใช้ปลายนิ้วเขี่ยปลายด้ามของร่างบางเบาๆอย่างนึกขันก่อนจะรูดมันหนักๆให้ร่างบางบิดตัวน้อยๆแล้วชูปลายนิ้วของตนที่มีคราบขาวขุ่นขึ้นในระดับสายตาของพวกเขาพร้อมรอยยิ้มเยาะที่ร่างบางถึงกับต้องเบนสายตาเลยไปด้านหลังของร่างสูงด้วยความไม่อยากมอง
คุยกันสักนิด...
เนื่องจากเป็นวันเกิดเนียร์ เราเลยได้ฤกษ์งามยามดีมาลง อย่าลืม HBD น้องเนียร์น๊า
เป็น NC ที่..ย้ำแย่และป่วงที่สุดในบรรดาทั้งหมด
T^T (มันมาได้ไง!!!!) ขออภัยถ้าหมีน้อยของบุ๋มถูกลดเกรดลงมาเป็นเตรียมอนุบาล
#กรีดร้อง
มันเป็นNC ชั่ววูบที่ไม่วูบเลย
อย่าพึ่งเลิกติดตามเพราะNCตัวนี้นะ T^T
ไม่งั้น เค้าร้องไห้จริงด้วย เพราะฉะนั้นสัญญามาว่าจะอ่านจนถึงตอนจบ...
สปอยนิดๆ ตอนหน้า มาร์คแบมชัวร์
ไม่มียูคแน่นอนนนน และก็ใกล้จะเข้าเซนเทรียแล้ว (ซึ่งจะเป็นแซมที่เขียน บุ๋มจับแค่
NC นะ ฮึฮึ)
ส่วนเรื่องบีเนียร์ ต้องรอลุ้นหลังเซนเทรียนะจ๊ะ และแจ็คแจจ้า แจ็คแจ
เราจะได้เห็นมุมโหดของพี่หวังแล้วว
แล้วจะได้อ่อกันสักทีว่าทำไมพี่หวังถึงได้เป็นมือขวา
ขอบคุณทุกคนที่อยู่เคียงข้างกันเสมอมานะ #เช็ดน้ำตา
ถึงแม้จะไม่ได้อ่านท๊อกของบุ๋มก็เถอะ #นั้นมีน้อยใจ
แต่เการักคนอ่านนะ กลับไปยัง PART 8 >>>> http://my.dek-d.com/bumhyuk/writer/viewlongc.php?id=1145272&chapter=9
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น