“อย่ามาพยศกับฉัน..”
ร่างสูงกดไหล่เล็กลงด้วยแรงไม่น้อยอย่างไม่กลัวว่าผิวนุ่มๆจะช้ำ
ซ้ำยังเลื่อนมือลงไปยังน้ำเย็นๆที่สูงถึงกระบังลมพร้อมกับยืนหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูให้หัวใจร่างบางสั่นหวาดยิ่งกว่าลูกนก
“โอ้ย!” แล้วเจ้าตัวต้องสะดุ้งเพราะร่างสูงขบฟันลงบนใบหูจนเป็นรอยใช้จังหวะที่ร่างบางอ่อนไหวปลดกางเกงนอกและในลงให้น้ำเย็นได้สัมผัสกับแก้มก้นขาวก่อนที่เขาจะลงมือขย้ำมันอย่างคันไม้คันมือ
“อือ...ไม่เอานะคุณมาร์ค..ไม่..ฮึก..”
“ฉันจะเอา...ใครจะทำไม”ร่างสูงตอบหน้าตาเฉยพร้อมกับซุกหน้าลงกับซอกคอกรุ่นร้อนฝากรอยรักของตนทับรอยเดิมอย่างแสดงความเป็นเจ้าของโดยไม่ถามคนตัวเล็กสักคำว่ารู้สึกยังไง
มาร์คตรึงกดไหล่ลาดให้ราบไปกับพื้นเย็นขณะเดียวกันเขาก็ชักแก่นกายร้อนออกมาพร้อมกับรูดสองสามครั้งแล้วนำไปจ่อที่ปากทางของร่างเล็ก
คนตัวเล็กถึงกับสะดุ้งขนลุกทั่วล่างเพราะมันคือความร้อนจุดเดียวในความเย็นของน้ำ
“อือ...อึก”
คนตัวเล็กขบฟันกับริมฝีปากแน่นจิกปลายเล็บเข้ากับพื้นกระเบื้องเมื่อความเจ็บแล่นแปล็บมาจากช่วงล่าง
ร่างสูงดึงดันรัดเอาความสุขบนความทุกข์ของร่างเล็กอย่างไม่สนใจว่าอีกคนจะทนได้หรือไม่
พร้อมกับครางอย่างพอใจข้างใบหูแดงเพราะความยาวที่อยู่ในตัวทำเอาร่างเล็กจุกจนแทบร้องไม่ออก
มือบางขยับมากุมมือใหญ่อย่างอ้อนอุทธรณ์ให้ตนได้หายใจเต็มปอดแต่มีรึว่ามันจะสื่อถึงอีกคนได้
มาร์คซูดปากกับความอุ่นร้อนที่รัดเขาจนจะทะลักออกมาอยู่รำไรก่อนจะขยับตามที่ตัวเองต้องการภายใต้เสียงร้องฮือของนางบำเรอตัวน้อย
และด้วยจังหวะที่ไร้การเตรียมตัวช่องทางร้อนก็รัดตอดแก่นกายอย่างสะเปะสะปะไร้ช่องไฟทำเอานายเหนือถึงกับหน้ามืดกระแทกกายลงไปแรงๆเล่นเอาร่างบางสั่นคลอน
เสียงของน้ำที่กระทืบผนังสระอย่างบ้าคลั่งเท่ากันแรงราคะที่นายเหนือตอกใส่ร่างบางอย่างไม่ปราณี
หัวใจของร่างบางเต้นรัวขึ้นเรื่อยๆอย่างห้ามไม่อยู่
สัญชาตญาณที่ฝังอยู่ในตัวเริ่มทำงานขัดกับจิตใต้สำนึก
ทั้งๆที่อยากจะผลักไสคนที่กำลังประทับรอยจูบไปทั่วแผ่นหลังของตนแต่ทำไมร่างกายถึงได้แอ่นเข้าหาอย่างชอบใจ
ยิ่งช่องทางรักของเขายิ่งสร้างความอับอายกี่ครั้งไม่รู้ต่อกี่ครั้งไม่ว่าสมองจะรังเกียจมาแค่ไหนแต่ทำไมมันถึงได้รัดอย่างเอาใจ
ดูดดึงอย่างหวงแหนเมื่อมันเข้ามาและห่วงหาเมื่อมันถอนถอย
“อือ...อือ”
ร่างกายเหมือนไม่เป็นของตนยามที่อีกฝ่ายสัมผัสไปที่สีข้าง
มันอ่อนราวกับขี้ผึ้งล่นไฟเมื่ออีกฝ่ายลูบไล้
และกระสันอยากไปทั่วร่างเมื่ออีกฝ่ายโน้มตัวลงมาชิด
แบมแบมไม่อยากยอมรับว่าความเย็นของน้ำไม่อาจช่วยให้ความร้อนในตัวเขาลดลงเลยแม้แต่น้อย
ซ้ำร้ายคือมันยังสร้างความฝืดให้ช่องทางเขาได้รับศึกหนักอีกต่างหาก
“แบม...แบมแบม”
เสียงที่คำรามข้างหูเป็นสัญญาณที่ดีจากร่างสูงทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกอย่างดีใจเพราะนั้นคือเสียงของปลายสายรุ้งที่ร่างสูงกำลังจะแตะถึง
เช่นเดียวกับร่างเล็กที่ถูกจี้จุดกระสันจนความยากมันวิ่งมากองตรงปลายใกล้จะปริ่ม
ร่างสูงเพิ่มจังหวะขึ้นยามที่สวรรค์ของเขากำลังลอยมาใกล้แต่ไม่รู้เลยว่ามันทำให้เนื้อของนางบำเรอสีกับขอบจนแดงเถือก
ถึงกระนั้นร่างเล็กก็ยังอดทนและอดทนแม้ว่าจะเจ็บแค่ไหน
ดวงตาหวานลืมขึ้นมองฝ่ามือข้างขวาของตัวเองเพราะรู้สึกเจ็บจี้ดและนั้นถึงได้รู้ว่าแผลเขาคงจะปริแตกเนื่องจากใช้มือเกาะขอบอ่างไว้ทำให้มันสีกับสันอ่างอย่างเลี่ยงไม่ได้
เมื่อร่างสูงก้าวมาถึงปลายทางร่างเล็กก็ต้องขบฟันแน่นรับความจุกที่แก่นกายของอีกฝ่ายจะถลำลึกที่สุด
“อ่า..”
มาร์คเชิดหน้าปล่อยเสียงครางที่บงบอกถึงความสุขของตนออกมาอย่างไม่อายผิดกับร่างเล็กที่ก้มหน้าซบกับกระเบื้องเย็น
มาร์คมองกลุ่มผมของคนตัวเล็กที่สั่นไหวน้อยๆก่อนจะคลี่ยิ้มเมื่อแก่นกายที่เขาฝังไว้ในร่างเล็กมันเกิดความไม่พอ
ไม่รู้จะโทษการตอดของช่างทาง
หรือโทษความอยากของร่างสูงดีในเวลานี้
แต่สิ่งที่ชัดเจนคือ นี่แค่เริ่มต้น
“อ่ะ!” ร่างเล็กร้องเบาๆเมื่อแท่งร้อนถูกชักออกอย่างเร็ว
ความแสบจากปากทางทำให้คนตัวเล็กเดาได้ไม่ยากว่ามันคงจะฉีกและยังของเหลวที่ไหลอยู่ในตัวมันทำให้เขารู้สึกอยากจะคะยอนของกินออกมา
แต่แล้วก็ต้องใจหายใจคว่ำเพราะใครคนนั้นจับเขาพลิกไปเผชิญหน้าพร้อมกับคว้าขาอันไร้เรี่ยวแรงขึ้นข้างหนึ่งแนบลำตัวทำให้ร่างเล็กต้องเกาะต้นแขนอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วเพราะลำพังขาข้างเดียวไม่อยากทำให้ทรงตัวได้
“หึหึ”
เสียงทุ้มและลมหายใจอุ่นที่คลอเคลียอยู่ตรงแก้มเล่นเอาหัวใจของนางบำเรอตกลงไปอยู่ตาตุ่ม
ท่ากระต่ายขาเดียวทำให้ร่างบางอายเสียยิ่งกว่าอาย ดวงตาหวานนั้นหลับตายี่ไม่อยากจะรับรู้สภาพที่เป็นอยู่แต่ก็ต้องเบิกตาโพล่งเพราะร่างสูงเล่นสอดแก่นกายร้อนเข้ามารวดเดียวแบบไม่ผ่อนปรนจุกไปถึงลิ้นปี่
ร่างสูงซอยถี่พร้อมกับกลั้วหัวเราะอย่างชอบใจที่เห็นอีกฝ่ายสั่นระริก
ขาที่เหลือเพียงขาเดียวต้องตวัดขึ้นมารัดเอวสอบของอีกฝ่ายอย่างเลี่ยงไม่ได้เช่นเดียวกับแขนทั้งสองข้างที่กอดอีกฝ่ายแน่นเพราะกลัวตกซุกหน้าลงกับไหล่ลาดสะบัดหัวอย่างบ้าคลั่งรำไห้กับอกของอีกฝ่ายอย่างทรมาน
“อื้อ..อ่า...ฮะ..พะ...อะฮา...ผม...อะอ้า...ทรมา..น...ฮืออึก...หยุด...ได้โปรด...อะอ้า” ร่างเล็กแทบหายใจไม่ออกพูดออกมาไม่ต่อประโยคเมื่ออีกฝ่ายเอาแต่กระแทกแทงเข้ามายิ่งกว่าปืนกล
ความร้อนที่นายเหนือเป็นผู้สุ่มใส่ร่างของนางบำเรอกำลังเผาสติและจิตใต้สำนึกให้มอดไหม้
ร่างเล็กไม่อยากยอมรับเลยว่าในความรังเกียจมันกลับซ่อนราคะในด้านมืดที่มีในตัวเขาปลุกโซนสะท้านไปทั่วร่าง
มาร์คที่ได้ฟังเสียงแหบพร่าก็ถึงกับซ่านไปทั่วอย่างห้ามใจไม่อยู่ก้าวเดินไปข้างหน้าจนแผ่นหลังโก่งของร่างเล็กแตะกับขอบสระเขาใช้มือข้างหนึ่งประคองก้นนิ่มส่วนอีกข้างก็ยันขอบสระไว้ก่อนจะซอยเข้าหาดังสายฝนโหมกระหน่ำจนน้ำในสระกระเพื่อม
ยิ่งร่างเล็กวีดร้องครางเสียงสั่นใส่ข้างหูก็เหมือนเร่งปฏิกิริยาให้ร่างสูงเพิ่มแรงลงไปกว่าเดิม
หากร่างเล็กคือกระดาษคงกลายเป็นขี้เถาไปแล้ว
เพราะพิษสวาทที่ร่างสูงใส่เข้ามามันแผดเผาตั้งแต่กระดูกจนถึงปลายเส้นขนจนควบคุมไม่อยู่
ดังน้ำผึ้งเคลือบยาพิษเพราะในความเจ็บปวดและทรมานที่ร่างสูงโหมใส่ก็ยังมีความเสียวซ่านให้ร่างเล็กได้สะท้าน
เกิดความอยากตามสันดานดิบมนุษย์
และในเมื่อร่างบางเองก็เป็นแค่สิ่งมีชีวิตหนึ่งจึงไม่แปลกที่จะเกิดอารมณ์ร่วม
และมันก็ยิ่งพุ่งสูงทุกครั้งที่ร่างสูงจงใจกระแทกซ้ำๆที่จุดอ่อนไหว
ไม่นานร่างเล็กก็ปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง
เป็นจังหวะเดียวกับที่ร่างสูงชะงักก้มมองแก่นกายเล็กของอีกคนที่นอนอ่อนอยู่ใต้น้ำอย่างนึกเอ็นดู
ก่อนจะปล่อยมือจากก้นงอน
แต่เพียงแค่มาร์คคล้ายมือร่างเล็กก็แทบทรุดจนต้องกอดรัดอีกฝ่ายด้วยแรงที่มีอย่างหาที่พึ่ง
โดยไม่รู้ว่าลมหายใจของตนจะสร้างความร้อนรุ่นให้อีกคนที่อุสาใจดีให้หยุดพักเกิดตบะแตก
ร่างสูงโถมตัวไปด้านหน้าจนร่างเล็กกระแทกกับขอบอ่างเสียงอึก
เจ้าตัวหน้านิ่วและแก่นกายนั้นก็เข้ามาลึกกว่าเดิม มือหนาแนบเข้าที่ข้างศีรษะทุยแล้วออกแรงกระชากจากอกจนเห็นใบหน้าหานที่แดงระเรื่อชัดเจน
มาร์คไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าใบหน้าที่แสดงถึงความเจ็บปวดของนางบำเรอมันสร้างความกระสันให้เขาได้มากมายเหลือเกิน
มากขนาดที่ว่าโซ่ที่ชื่อว่าจิตใต้สำนึกไม่อาจคุมขังความเป็นสัดในตัวเขาได้เลย
“อ่ะอ้าอะ...มะ...อืออะอ้า..เจ็บ...เอ็บ”
ร่างบางต้องพร่ำเพ้ออีกครั้งเพราะอยู่ดีๆร่างสูงก็ขยับตัวอย่างไม่บอกกล่าวซ้ำยังรุนแรงกว่าครั้งที่แล้วจนหายใจแทบไม่ทันได้แต่เผยอปากหอบอย่างปลาขาดน้ำ
ทุกครั้งที่อีกฝ่ายกระแทกเข้ามาสะโพกเล็กก็พยายามที่จะถดถอยหนีเพื่อถอนแรงจากร่างสูง
มือเล็กผละจากลำคอของอีกฝ่ายเพราะทนไม่ไหวกับความรัญจวนที่มันกระจายไปทั่วร่างจนปลายประสาทชาดิกแล้วเข้าเกาะกุมกับฝ่ามือใหญ่ที่ประคองศีรษะตนอย่างเป็นนัยอ้อนวอนให้ลดแรงลงบ้าง
แต่เพียงแผ่วเบาจากปลายนิ้วร้อนของร่างเล็กราวกับกระแสไฟช๊อคไหลไปทั่วร่าง
นายเหนือซอยถี่เข้ากับห่วงรักที่บวมช้ำอย่างเสือกระหายดันสะโพกงอนติดแนบไปกับความเย็นจนแทบจะฝังเข้ากับกระเบื้อง
คราวนี้เหยื่อตัวน้อยได้แต่ดิ้นพล่านเหมือนปลาถูกโยนลงหม้อเพราะต้องรับแรงอย่างไม่อาจถอยหนีความดุดันอันใหญ่โตของอีกฝ่ายได้
เสียงของเนื้อที่สีกับขอบอ่างดังเคล้าไปกับเสียงของน้ำที่เริงระบำคล้ายเป็นท่วงทำนองที่แสนทารุณและร้อนรุม
เขี้ยวคมฝังเข้าที่เนื้อนิ่มอย่างสิงค์ขย้ำลูกกระต่ายลากจากกกหูสู่ไหปลาร้างามสร้างความปวดแสบให้ร่างบางครวญคร่ำก่อนจะจูบซ้ำอย่างสำนึกผิดแล้วเปลี่ยนมาเป็นดูดดึงอย่างกระหาย
ละเลงรอยจูบสีกุหลาบให้ทั่วแผ่นอกบางอย่างเป็นเจ้าเข้าเจ้าของจนหนำใจจึงผละออกมาดูผลงานด้วยความปลาบปลื้ม
เขามองใบหน้าอันทรมานของร่างเล็กก่อนจะเปลี่ยนการเคลื่อนไหวจากสาดกระหน่ำมาเป็นเชื่องช้าแต่แน่นหนัก
“อื้อ...ฮะ..” ร่างเล็กคิ้วขมวดทันทีที่การรุกร้านเปลี่ยนรูปแบบแต่ก็ยังไม่ยอมเปิดเปลือกตาขึ้นมาเพราะกลัวว่าภาพของอีกฝ่ายจะติดตา
ร่างสูงร่อนสะโพกเป็นจังหวะเนิบนาบแต่แน่นทุกสัมผัส แทรกลึกให้ร่างบางได้จดจำว่าใครกันคือเจ้าของ
กดฝังจุดหวั่นไหวให้กายบางได้ไหวหวั่นสั่นสะท้านครางสะอื้น พร้อมกับกรอกหูในสิ่งที่ร่างบางไม่ต้องการ
“อ่า...รัดดีจัง...ชอบมันละสิ.”
“..ฮะอ้า..ไม่..มะ..หือ.”
“...ตอดกันแบบนี้ฉันก็แตกสิ..”
“ไม่...อึก..อะ..หยะ.อย่าพูด..”
“ลืมตามาหน่อยสิคุณนางบำเรอ...จะได้รู้ว่าฉันสุขสมเพราะร่างกายนายขนาดไหน”
“หยะหยุดได้แล้ว!...อ้า!!”
ร่างเล็กสะบัดหน้ารัวจนเส้นผมกระจายคลอเคลียภายใต้มือหนาพร้อมกับจิกขวนไปตามลำแขนของอีกฝ่ายอย่างแมวขู่ก่อนจะปลดปล่อยทุกความอัดอั้นให้ร่างอ่อนระทวยลงแล้วหอบจนตัวโย้
แต่ไม่ทันได้หายใจหายคอมือหนาก็กระชับเอวอ่อนแล้วกระโจนจ้วงใส่ไม่ยั้งจนร่างบางต้องจิกลงไหล่กว้างอย่างไม่กลัวเพื่อระบายความเจ็บ
“..อื้อ..อื้อ..คุณ..มะมาร์ค..อ้ะ..เจ็บ...ได้โปรด...”
ยิ่งร้องขอให้เบาก็เหมือนยิ่งยุให้แรง
ร่างสูงยิ้มเย็นเพิ่มระดับเข้าไปจนน้ำสีแดงค่อยๆไหลออกมาแล้วเจือจางไปกับน้ำ
ร่างเล็กค่อยๆลืมตาขึ้นมองท้องฟ้าที่มืดครึมก่อนจะคิดสงสัยในใจว่าทำไมในคืนที่มีพระจันทร์เต็มดวงเขาจึงมองเห็นดาวระยิบระยับไปหมดพร้อมกับความรู้สึกเหวี่ยงๆในหัว
เขาเกร็งจิกนิ้วเท้าไปกับความเย็นของน้ำจนตอนนี้มันเหมือนมีมดเป็นล้านไต่เต็มไปหมดตั้งแต่ปลายเท้าจนถึงเข่า
และยิ่งช่วงล่างที่ถูกร่างสูงกระทำชำเราอยู่ตอนนี้เขาแทบไม่รู้สึกอะไรเลย
และเมื่อร่างสูงเห็นว่าดวงตาหวานลืมตาขึ้นมาแล้วจึงได้คิดเรียกร้องความสนใจโดยการคว้ามือที่พันด้วยผ้าก๊อตมาแนบที่ริมฝีปากของตัวเองก่อนจะอ้าปากขบฟันกัดเข้าอย่างแรงจนร่างบางร้องลั่นผงกหัวมองทันที
มาร์คฉีกยิ้มให้ใบหน้าหนองน้ำตาด้วยสายตาซุกซนแล้วค่อยๆใช้ลิ้นแตะลงบนสีแดงฉ่ำก่อนจะกดริมฝีปากลงแนบ
ห่อปากดูดแรงๆจนรับรู้ได้ถึงความหวานของมันที่ปลายลิ้นแล้วผละออกมาเลียริมฝีปากประดุจดังลิ้มรสน้ำหวานเรียกอาการคลื่นเหียนตีขึ้นจุกคอร่างบางทันที
“ไม่อยากเชื่อว่าเลือดร่านๆมันจะหวานขนาดนี้” เขายืนหน้าเข้าไปใส่ใบหน้าเหเกยของร่างบางจนคนที่สัมผัสได้ถึงลมหายใจต้องหันหนี
“มิน่าละพวกนั้นถึงอยากเอาหนักหนา”
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” ร่างบางถึงกับทนไม่ไหวกับคำหยาบๆที่หลุดออกจากปากร่างสูง
ใช้แรงที่มีผลักไหล่หนาออก แต่มีรึอีกคนจะลั่นคลอน มือหนารวบมือเล็กขึ้นเหนือหัวแล้วบีบมันอย่างแรงเหมือนบีบกระป๋องเบียร์ก่อนจะใช้อีกข้างบีบเข้าที่คางมนแล้วบดปากอิ่มๆด้วยปากหยักของตนเอง
“อื้อ!..อื้อ!”
ร่างบางดิ้นเร้า
ใช้มือที่ได้อิสระทุบลงไหล่หนาเพื่อต่อสู้เอาอิสรภาพของปากแต่เหมือนเป็นการปลุกเร้านายเหนือให้ตื่นขึ้นเพราะหวงที่รัดตัวตนของชายหนุ่มไว้มันเสียดสีจนเจ้าตัวปริ่มซ่าน
มือหนาคว้าข้อมือบางตรึงกับขอบสระใช้ฝ่ามือกดฝ่ามือทับแผลจนเลือดไหลซิบเป็นทางหยดลงสู่พื้นน้ำที่เคลื่อนไหวเป็นคลื่น
และเอวหนาก็เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้งโดยมีเสียงปฏิเสธในลำคอของร่างเล็กดังอืออึงเข้าจังหวะของร่างสูง
ปากหยักเม้มที่ริมฝีปากล่างของอีกฝ่ายให้เปิดปากอย่างแรงพร้อมกับกดแน่นหนักๆที่ช่วงล่างจนร่างเล็กไม่อาจต้านไหวเปิดปากให้อีกฝ่ายได้เข้ามาชอนไช
ไม่ว่าจะต่อต้านหรือหลบหนีลิ้นน้อยๆก็เสียเปรียบด้วยเชิงประสบการณ์และพื้นที่
การผลักดันกลายเป็นการร่วมด้วยช่วยรัดจนน้ำใสไหลเยิ้มล้นมุมปาก
การตอดเกร็งอย่างปิดกลั้นค่อยๆเปลี่ยนเป็นการโอบรัดอย่างเอาใจจนเจ้าของมันเองอยากจะกลั้นใจตายให้สาสมกับความอัปยศของร่างกาย
ร่างสูงใช้มือข้างซ้ายช้อนสะโพกนุ่มให้รับเขาอย่างจังๆจนร่างบางถึงกับร้องโหยหวนเพราะความใหญ่โตมันทิ่มแทงเข้ามาลึกคล้ายจะฉีกร่างเขาออกเป็นชิ้นๆ
เวลานี้ร่างบางไม่อาจรับรู้อะไรได้ทั้งสิ้นนอกจากความหยาบกระด้างที่ทะลุทะล้วงเขาอย่างมีดคมกำลังกระหน่ำแทงหน้าท้องให้เป็นแผลเหวอะวะ
มือเล็กที่ถูกปลดว่างคว้านลงไปในน้ำเย็นอย่างคนตาบอดก่อนจะคว้าเข้าที่มือหนาแล้วจิกลงแรงๆเพื่อให้อีกฝ่ายปลดตนแต่ก็ต้องเปลี่ยนความเจ็บจากสะโพกมาเป็นศีรษะเพราะมือขวาของร่างสูงรั้งกลุ่มผมให้ใบหน้าเล็กได้เห็นตนเองชัดเจน
“ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามาพยศกับฉัน”
ร่างเล็กกัดฟันแน่นไม่หลุดเสียงร้องที่น่าอายแต่ไม่วายครางอืออ้าในลำคออย่างทรมาน
“เปิดปากเดี๋ยวนี้!
ฉันอยากได้ยินเสียงที่นายใช้ยั่วพวกมัน!”
ร่างสูงปล่อยมือจากกลุ่มผมก่อนจะฟาดลงอย่างแรงที่ใบหน้าหวานจนหันไปตามแรง
ร่างเล็กแทบจะหูอื้อตาลายเพราะในหัวมันอืออึงเหมือนลูกข่างซ้ำอีกฝ่ายยังฝากรอยแดงพร้อมกับรสเลือดให้หวานอยู่ในปาก
แต่ร่างสูงคงยังไม่พอใจกดนิ้วเข้าตรงที่มีเลือดกลบบีบปลายคางบังคับให้หันกลับมามองตนอีกครั้ง
“ต่อไปจะไม่ใช่มือ...แต่จะเป็นมีด...และมันจะไม่ได้ลงที่หน้าแก”
สิ้นเสียงร่างเล็กหลับตาลงพร้อมกับหยาดน้ำตาไหลเป็นทางจนถึงปลายนิ้วของร่างสูงด้วยหัวใจที่ปวดหนึบ
ในความหมายที่ว่าไม่ลงกับเขาก็คือจะไปลงกับคนอื่นและคนอื่นที่ว่าคงไม่พ้นพี่ชายของเขา
แบมแบมรู้ดีว่าคนอย่างนายเหนือไม่แค่ขู่
และนั้นทำให้ทางเลือกเขาเหลือเพียงทางเดียว
“อ้ะ...อะ...ฮะ...อ้า..”
ปากเล็กๆแค่เผยอออกก็ได้ยินเสียงหวานก้องเพราะร่างสูงอาศัยจังหวะนั้นกระหน่ำซัดแทบจะฝังร่างเล็กเข้ากับกระเบื้องเนื้อดี
มาร์คสาดความปรารถนาครั้งสุดท้ายด้วยเรี่ยวแรงที่มีสามทีสุดท้ายก่อนจะแนบกายเข้ากับร่างบางกดตัวตนอันร้อนผ่าวเข้าไปแผดเผาอีกฝ่ายจนสุดลำแล้วพ่นลมร้อนรดปลายจมูกเล็กพร้อมกับน้ำร้อนที่หลั่งออกมาลวกภายในจนร่างบางสะดุ้ง
และเมื่อสุดทางร่างสูงก็ผละออกจากร่างบางเดินขึ้นจากสระโดยทิ้งประโยชน์อันเจ็บปวดไว้ให้เป็นค่าเหนื่อย
“แล้วจะมาใช้บริการใหม่นะ
อย่าลืมเตรียมตัวให้ฟิตละ คุณนางบำเรอ”
บุ๋มท๊อคท๊อก...
เหมือนจะหวาน...ทำไมมันขม T^T
ลูกแม่น่าสงสาร...#ตบตีนายเหนือ นายเหนือคนใจร้าย!!
บอกแล้วว่าหวาน...NC + 1 มันควรจะเป็นอนุบาลหนึ่งหรืออนุบาลสองดีเนี้ยะ
=,.= #ยังจะเล่น
กลับไปอ่านอีก ที่เหลือได้ที่ >>>>>>> http://writer.dek-d.com/bumhyuk/writer/viewlongc.php?id=1145272&chapter=7 นะคร้าบ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น