KING PART 8

NC  CUT 1

เด็กน้อยผู้ไม่ประสาเม้มปากหนักช้อนดวงตาคลอน้ำขึ้นมองคนสั่งในแบบที่คนเห็นถึงกับลมหายใจติดขัดก่อนที่จะวางมืออันสั่นลงบนไหล่อีกคนในแบบของความประหม่า แต่ไม่ว่าจะสูดลมหายใจเข้าลึกแค่ไหน หรือหลับตาลงนานเท่าไร ร่างบางก็ไม่แม้แต่จะเริ่มจนคนรอเริ่มจะแปรสายตาเยือกเย็นขึ้นเรื่อยๆ

“ไม่....ผะ...ผมทำไม่ได้” ศีรษะเล็กสะบัดไปมาอย่างแรงแบบไม่กลัวว่าจะเคล็ดพร้อมกับน้ำตาหยดแมบลงบนอกของอีกฝ่ายเป็นตัวบ่งชี้ได้ถึงหัวใจดวงน้อยที่ทรมานเพราะการถูกกดดันจากสายคม มาร์คถึงกับร้องหึด้วยสายตาดูถูกก่อนจะกระชากกลุ่มผมนิ่มลงมาจูบ เขาบดริมฝีปากของอีกฝ่ายด้วยริมฝีปากหยักของตนท่ามกลางมือเล็กที่เอาแต่ผลักไส

สอดมือหนาเข้าไปในชายเสื้อสัมผัสแผ่นหลังที่ลื่นมือพร้อมกับถกเสื้อของร่างบางขึ้น ทันทีที่ปลายนิ้วไล้ไปตามแนวไขสันหลังร่างกายก็เกิดปฏิกิริยาเอนตัวเข้าหาพร้อมกับฝ่ามือเล็กเปลี่ยนมายันไหล่หนาไว้ การเริ่มต้นที่มีผู้เชี่ยวชาญนำทางกลายเป็นเส้นทางที่ร้อนขึ้นง่ายๆ ปลายลิ้นที่เคยแตะกันมาแล้วก็สป๊าคกันง่ายๆตรงข้ามกับหัวใจที่แทบอยากจะผละจาก

“อือ...อือ” เด็กน้อยเริ่มเบี่ยงใบหน้าเพราะต้องการอากาศเข้ามาทดแทนในส่วนที่ถูกสูบไปแทบจะหมด และนายเหนือเองก็ใจดียอมวางปากแต่ไม่วางมือเมื่อได้โอกาสเสื้อตัวงามก็ถูกปลดออกจากร่างเช่นเดียวกับตะขอและซิบที่ถูกดึงจนอ้าออกเผยอกางเกงสีเข้มที่ปกปิดความน่ารักของร่างบางไว้

“อย่า...ฮึก...ไม่เอาแบบนี้” เด็กน้อยสั่นสะท้านเมื่อถูกดึงเข้าไปแนบชิดและใช้สองมือดันแผงอกไว้พร้อมกับร้องห้าม โดยไม่รู้ว่าเทพบุตรกำลังจะหายไปเพราะเลเวลความหงุดหงิดพุ่งขึ้น

“ไม่เอา...อื้อ!” แล้วปากบวมๆก็ถูกปิดอีกคราด้วยริมฝีปากหยักแต่ต่างออกไปที่ครั้งนี้มีบางอย่างไหลลงลำคอของร่างบาง มาร์คปลดตะขอของตัวเองออกอย่างรวดเร็วแล้วจับมือบางที่วางอยู่บนอกวางลงกับแก่นกายของตน

ร่างบางที่กำลังสำลักอยู่ถึงกับสะดุ้งเมื่อแตะลงบนความอุ่นร้อน มือบางชักกลับโดยพลัดแต่มือกร้านกลับตรึงแน่นจนต้องช้อนตามอง แต่เหมือนความหมายนัยน์คงจะผิดแปลกไปนายเหนือผู้ยิ่งใหญ่จึงได้ใช้คำสั่งที่ทรมานใจทาสผู้ต่ำต้อยโดยไม่เห็นใจ

“ถอดได้แล้ว ฉันอยากจะเข้าไปในตัวนายจะแย่”

คนอยู่ด้านล่างดึงอีกคนลงมาแนบชิดพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าข้างใบหูในขณะที่ตนกำลังโอบล้อมร่างนุ่มนิ่มไว้ในกำมือ ใบหน้าหวานที่แดงซ่านก้มลงซบกับไหล่ลาดด้วยความอายเป็นการเปิดโอกาสให้จมูกโด่งได้สูดดมความหอมกรุ่น

แล้วทุกอย่างก็เกิดขึ้นอย่างเร็วไว ความเอาแต่ใจของร่างสูงช่างอยู่เหนือความอ่อนแอของร่างบางจนไม่อาจจะขัดขืนได้ กางเกงและชั้นในถูกดึงลงด้วยมือหนาพร้อมกับนิ้วกร้านที่ไล่ลงจากสันกระดูกเข้าไปในร่องกบอันเป็นที่ตั้งของช่องทางลับ

“อ้ะ...อึก” ร่างบางหลุดเสียงสยิวทีหนึ่งก่อนจะขบฟันแน่นแล้วหลับตาลงอย่างอดกลั้นเมื่อถูกรุกราน เรียวนิ้วยาวที่วนอยู่ในช่องทางหวานสร้างความมึนงงให้ปั่นป่วนไปทั่วท้องน้อยและเมื่อเห็นว่าหนึ่งผ่านสองก็ตามเข้ามาต่อทำเอาร่างบางต้องระบายลมหายใจอย่างแรงขับอารมณ์หวาม ยิ่งสิ่งที่มันอยู่ข้างในมันหมุนคว้านและครูดไปตามผนังนุ่มทุกส่วนในร่างก็เหมือนจะพร้อมใจกันสั่นสะท้านอ่อนปวกเปียก

ในนาทีนั้นมือหนาก็กระชากกลุ่มผมที่คลอเคลียอยู่ต้นคอขึ้นมามองใบหน้าที่เย้ายวนของร่างบาง ดวงตาคมไล่มองตั้งแต่ปอยผมชมพูลงมาถึงปลายคางอย่างพินิจก่อนจะออกแรงดึงให้ร่างของอีกฝ่ายอยู่เหนือตนขึ้นไปอีกนิดในระดับที่ดวงตาเขาตรงกับลำคอสวย

“ถ้าเงียบ เจ้านั้นก็จะได้เงียบเหมือนนาย” แม้ตอนนี้สติของเขาจะสะลึมสะลือแต่ก็พอจะจับใจความได้ว่าเจ้านั้นในความหมายของร่างสูงก็คงเป็นลูกหมาของเขา และนั้นทำให้เขาจำใจคลี่ริมฝีปากพร้อมน้ำตาแห่งความอัปยศ มาร์คพรมจูบไปทั่วซอกคอกดจูบดูดให้รอยจางแดงเด่นขึ้นมาอีกครา แล้วครั้งนี้เขาก็ได้ยินเสียงคร่ำครวญดังใจหมาย

ปากหยักไล่ไปทั่วอย่างตะกละบ้างก็ขบเบาๆให้ร่างในมือสะดุ้งเช่นเดียวกับนิ้วที่ยังคงชักเข้าออกให้ร่างบางบิดเร้าและสั่นระริก แล้วเขาก็มาหยุดตรงที่รอยช้ำตรงไหปลาร้าที่ฝากไว้เมื่อวาน เขาจูบมันเบาๆอย่างระลึกถึงช่วงเวลาที่เกือบจะได้กลืนกินร่างนี้แต่ก็สะพานถล่มเพราะแค่จูบในแบบของเขาร่างตรงหน้าก็หมดสติไป

แต่วันนี้ต่อให้สลบเขาก็จะปลุกให้ลุกขึ้นมาระบำบนตัวเขาต่อ

“อึก...อย่าพึ่ง..คะ..คุณมาร์ค...มัน...อื้อ!” แบมแบมถึงกับกระตุกเมื่อจู่ๆสิ่งที่ร้อนผ่าวก็จ่อเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว เขาพยายามที่จะร้องขอและยึดตัวต้านแรงควบคุมของฝ่ามือหนาโดยใช้ไหล่ลาดเป็นที่เกาะยึด แต่แล้วก็ถูกดึงเข้าไปปิดปากให้เงียบ แล้วก็ต้องกรีดร้องในลำคอเมื่อสะโพกหนาก็เด้งสวนส่งแก่นกายร้อนเคลื่อนเข้าไปอยู่ในหวงรักเกินครึ่งลำโดยที่คนตัวเล็กไม่ทันได้ตั้งตัว ทำเอาร่างบางถึงกับหน้าเหยเกมือไม้สั่นอ่อนไร้เสียงร้องใดๆเพราะความจุกมันท่วมปาก

“อึก...คุณมาร์ค...ขอร้อง...อย่าพึ่งขยับ..”เด็กน้อยอ้อนเสียงอ่อนเท่าแรงจะมี มาร์คมองใบหน้าแดงซ่านนั้นด้วยอารมณ์รุ่มในอกภายใต้หน้ากากนิ่งก่อนจะกระตุกยิ้มแล้วดึงอีกฝ่ายเข้ามาใกล้ให้ชิดจนสามารถหายใจรดปลายคางได้ เขากัดเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยวก่อนจะกระซิบส่งสาสน์

“ขยับตามใจนายเลย...ทำให้ฉันมีความสุขเหมือนที่นายรับปากไง”

สิ้นเสียงร่างบางถึงกับกลืนน้ำลายหนืด ร่างกายเขาเหมือนมึนชาไปทุกส่วนคล้ายก้อนน้ำแข็งถูกน้ำร้อนลวก แขนทั้งสองโอบกระชับต้นคอของอีกฝ่ายเป็นเสายึดพร้อมกับกัดริมฝีปากล่างแล้วจึงเริ่มขยับ

“อื้อ....ฮะ” ความร้อนที่เผาอยู่ในกายมันกำลังสร้างความรู้สึกทรมานให้ร่างบางขึ้นเรื่อยๆ เด็กน้อยพยายามที่จะขยับเท่าที่ตัวเองพอจะหายใจหายคอได้แต่มันกลับขัดเคืองจนคนที่ถูกปรนเปรอต้องเข้าช่วย

“อื้อ!...โอย...คุณมาร์ค” เด็กน้อยเบิกตากว้างเมื่อร่างถูกผลักให้หลังสัมผัสกับผืนเตียงนุ่มตามติดด้วยร่างของอีกฝ่ายทาบทับ และเพราะการเปลี่ยนตำแหน่งข้อมือข้างที่ถูกล๊อคจึงไม่อาจเกาะไหล่อีกฝ่ายได้ซ้ำร้ายมันยังขูดข้อมือจนเกิดรอยถลอก แบมแบมมองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจเหตุผลแต่ก็ต้องเปลี่ยนเป็นสีหน้าเหยเมื่ออีกฝ่ายท้าวแขนค้ำก่อนจะเริ่มขยับในแบบของตน

“..คุณมาร์ค!...อือ...เจ็บ..”

“เรียกชื่อฉัน...ถ้าอยากให้ฉันพอใจ”

“คุณ...มะ...มาร์ค..อึก..”

“...อืม...ดี...หึหึ”

แบมแบมพยายามที่จะไม่หลุดพูดคำว่าเจ็บออกไปให้ระคายหูอีกฝ่าย ยอมให้เขากระหน่ำซ้ำลงมาทั้งๆที่มันปวดหนึบไปทั้งช่องทาง อดทนต่อแรงกระแทกที่ไม่เคยจะผ่อนปรนแม้ว่าเขาจนส่งสายตาร้องขอขนาดไหน กลั้นใจครางเสียงน่าเกลียดทั้งๆที่ข้างในอยากจะร้องไห้ให้น้ำตาเป็นเลือดนั้นเพียงเพื่อให้อีกฝ่ายได้พอใจ ยอมให้มือหนาจับขาอ้ากว้างโดยไม่ขัดขืนทั้งที่ร่างกายมันเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ แต่ทุกความเจ็บที่ได้รับร่างบางทำได้แค่จิกผ้าคลุมจนปลายนิ้วชาเท่านั้น

“..ฮะ..อะ..คุณ..มาร์ค..คุณมาร์ค...อือออ..” ร่างบางถึงกับเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแหบเมื่อปลายด้ามจี้ถูกจุด เขามึนเบลอจนใบหน้าของนายชีวิตถึงกับพร่ามัว แต่ทุกสัมผัสกลับชัดเจนจนสั่นสะท้านทั่วทุกเส้นประสาท

มาร์คโน้มตัวลงไปหาปากเอิบอิ่มเพื่อบดเบียดในความน่าเอ็นดูของมันก่อนจะกัดเบาๆด้วยความหมั่นเขี้ยว และเอ่ยคำชมด้วยรอยยิ้มที่ทำเอาคนฟังถึงกับน้ำตาไหล

“ทำตัวแบบนี้....อึก....สิ.....อ้า...ถึงจะ...น่ารัก...” เขาสอดมือเข้าใต้รักแร้ของร่างบางเพื่อประคองท้ายทอยและยึดเกาะเพื่อกระทำการขั้นสุดท้ายเมื่อปลายทางของเขาจุกอยู่ที่ปลายรำไร

“อืออือ...อ้า..อะ..ฮะ..อื้อ!” แล้วสะโพกหนาก็รั่วใส่ไม่หยั่งจนเตียงสั่นสะเทือนเกิดเสียงเอี๊อดอ๊าดเคล้าไปกับเสียงคร่ำครวญของร่างบางที่อ้าปากค้างครางใส่ปากของร่างสูง แก่นกายร้อนที่อัดอั้นคับพองทิ่มแทงลงไปอย่าไม่ปราณีว่าช่องทางสีชมพูจะรับได้หรือไม่ได้ สะโพกมนถูกงัดจนลอยจากพื้นเตียงด้วยสะโพกแกร่งในแนวราบยี่สิบห้าองศาและถูกรองด้วยหน้าขาของมาร์คก่อนที่เขากระหน่ำซ้ำลึกให้ร่างบางถึงกับจุกจนร้องไม่ออก ยิ่งถูกกระแทกร่างเล็กก็ยิ่งไหลขึ้นและข้อมือก็ถูกเสียดสีจนห้อเลือด

มาร์คกำกลุ่มผมให้ใบหน้าหวานเชิดขึ้น ก่อนจะก้มลงไปจูบอย่างดูดดื่มขณะที่เขาแตะขอบฟ้า กดสะโพกของตัวเองลงให้แนบแน่นจนหน้าขาติดกับผิวอีกฝ่ายพร้อมกับทุกเส้นประสาทเกร็งกระตุกปลดปล่อยสายธารเชื้อพันธุ์ให้อังคลั่งอยู่ภายในตัวของคนด้านใต้ เช่นเดียวกันที่หน้าท้องพวกเขาก็มีคราบของร่างบางเปรอะอยู่

มาร์คใช้ปลายนิ้วเขี่ยปลายด้ามของร่างบางเบาๆอย่างนึกขันก่อนจะรูดมันหนักๆให้ร่างบางบิดตัวน้อยๆแล้วชูปลายนิ้วของตนที่มีคราบขาวขุ่นขึ้นในระดับสายตาของพวกเขาพร้อมรอยยิ้มเยาะที่ร่างบางถึงกับต้องเบนสายตาเลยไปด้านหลังของร่างสูงด้วยความไม่อยากมอง

คุยกันสักนิด...

เนื่องจากเป็นวันเกิดเนียร์ เราเลยได้ฤกษ์งามยามดีมาลง อย่าลืม HBD น้องเนียร์น๊า 

เป็น NC ที่..ย้ำแย่และป่วงที่สุดในบรรดาทั้งหมด T^T (มันมาได้ไง!!!!) ขออภัยถ้าหมีน้อยของบุ๋มถูกลดเกรดลงมาเป็นเตรียมอนุบาล #กรีดร้อง

มันเป็นNC ชั่ววูบที่ไม่วูบเลย อย่าพึ่งเลิกติดตามเพราะNCตัวนี้นะ T^T ไม่งั้น เค้าร้องไห้จริงด้วย เพราะฉะนั้นสัญญามาว่าจะอ่านจนถึงตอนจบ...

สปอยนิดๆ ตอนหน้า มาร์คแบมชัวร์ ไม่มียูคแน่นอนนนน และก็ใกล้จะเข้าเซนเทรียแล้ว (ซึ่งจะเป็นแซมที่เขียน บุ๋มจับแค่ NC นะ ฮึฮึ) ส่วนเรื่องบีเนียร์ ต้องรอลุ้นหลังเซนเทรียนะจ๊ะ และแจ็คแจจ้า แจ็คแจ เราจะได้เห็นมุมโหดของพี่หวังแล้วว แล้วจะได้อ่อกันสักทีว่าทำไมพี่หวังถึงได้เป็นมือขวา

ขอบคุณทุกคนที่อยู่เคียงข้างกันเสมอมานะ #เช็ดน้ำตา ถึงแม้จะไม่ได้อ่านท๊อกของบุ๋มก็เถอะ #นั้นมีน้อยใจ

แต่เการักคนอ่านนะ กลับไปยัง PART 8 >>>> http://my.dek-d.com/bumhyuk/writer/viewlongc.php?id=1145272&chapter=9

warden or darling

NC  ONE

 หากใครยังงงว่ามาได้ยังไง ตามลิ้งค์นี้ไปอ่านก่อนได้นะจ๊ะ http://writer.dek-d.com/zam-jaegun/story/viewlongc.php?id=1145272&chapter=10 

“ได้โปรดลบสัมผัสของอิมแจบอมแล้วทำให้ฉันจำได้แค่สัมผัสของหวังแจ็คสันที...อื้อ!!!”

ทุกประโยคทุกคำพูดถูกดูดกลืนด้วยริมฝีปากหยักอย่างโหยหา แจ็คสันมอบทุกความรู้สึกที่มีผ่านจูบอันอ่อนหวานด้วยหัวใจที่อิ่มเอิบ เขาสามารถสัมผัสคนตรงหน้าโดยปราศจากข้อกังขาใดๆให้ระคายขุ่นเพราะประโยคที่ออกจากปากนิ่มนี้ได้ปลดเอกให้หัวใจได้พองโตคับแน่น เช่นเดียวกับความเป็นชายที่ไม่ต้องข่มใจให้ทรมานอีกต่อไป

“ฮ้า...แจ็ค” ยองแจครางสั่นคล้ายจะสติหลุดเมื่อถูกอีกฝ่ายโถมเข้าหา แม้ว่าร่างกายจะถูกฤทธิ์ของยาครอบงำจนเซ็นสั่นแต่หัวใจของเขากลับพองโตคล้ายถูกเติมเต็มล้นทะลักเพราะมันควบคู่ไปกับการสมยอม แขนอวบคล้องเข้าที่ลำคอของอีกฝ่ายให้โน้มเข้ามาใกล้พร้อมกับใช้สายตาช้อนมองเพื่อจดจำว่าใครกับคือคนที่อยู่ตรงหน้าเขา

โดยไม่รู้เลยว่าท่าทางแบบนั้นมันเขย่าใจคุณมือขวาแค่ไหน

“อือ...แจ็ค..สะ...สัน....อ้า..อือ” คราวนี้ยองแจถึงกับเรียกชื่ออีกฝ่ายกระตุกแล้วหลับตาปี้เพราะมือหนาเล่นเข้าประคองแก่นกายบวมเต่งของตัวเองแล้วคลึงให้ความเอ็นดูมันเบาๆ ความต้องการที่ถูกรูดขึ้นรูดลงด้วยความถนอมมันกำลังสุ่มให้ใบหน้าขาวถึงกับแดงเถือก ยองแจยกมือขึ้นปิดใบหน้าที่ร้อนผ่าวด้วยความเขินอายพร้อมกับปิดกั้นเสียงคร่ำครวญที่น่าเกลียดของตัวเอง แต่กลับมองด้วยแววตาเอ็นดูวับแววและแกล้งชักแรงๆจนร่างอวบกระตุกปล่อยของคาวออกมาเปรอะมือหนา ซึ่งพอได้ปลดปล่อยออกไปร่างโปร่งก็รู้สึกโล่งสบายแต่ไม่นานความร้อนในตัวก็พุ่งขึ้นมาอีกคล้ายว่าที่ปลดปล่อยไปเมื่อครู่มันยังไม่พอ และสิ่งที่จิตใต้สำนึกมันร่ำร้องก็เป็นสิ่งที่ยองแจถึงกับเบะปากอยากจะร้องไห้ออกมาเสียให้ได้ด้วยอารมณ์ทั้งอายทั้งทรมาน แต่ก็ทำได้แค่เรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงสั่น

“แจ็..ค..” เสียงสั่นพร่าดังขึ้นพร้อมกับเสื้อผ้าที่ค่อยๆหลุดลุ่ยจากไหล่เนียน ความขาวที่สะท้านกับแสงนีออนเย้ายั่วเกินที่จะหักห้ามทำให้ริมฝีปากหยักไล่ประทับอย่างไม่ลังเลพร้อมกับเสื้อผ้าสุดแพงที่ปลิวไปกองอยู่มุมห้อง

“ครับคนดี” ร่างหนาตอบรับละจากการปลดกำแพงผ้าแล้วโน้มลงไปนิดชิด ทำให้ลมหายเป่ารดใบหน้าซึ่งกันและกันเล่นเอายองแจถึงกับต้องก้มหน้างุดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ซึ่งปฏิกิริยานั้นเรียกรอยยิ้มจากคนมองได้เป็นอย่างดี

ปกติทำตัวเป็นแมวขู่ฟู่เจอหน้าทีไรก็กีดกันยิ่งกว่าเสือ ดื้อใส่เขาสารพัด แต่ดูตอนนี้สิ...

ดวงตาหวานฉ่ำยิ่งกว่าลูกกวาด แดงยิ่งกว่าแยมบนหน้าเค้ก แถมยังอ่อนหวานยิ่งกว่าวิปครีมอีก

โอยยยยย ยัยลูกอมของพี่แจ็คคคคคค

มือขวาได้แต่กรีดร้องอยู่ในใจด้วยความหลงใหลต่างกับการกระทำที่ตอนนี้นิ้วหยาบได้แต่วนๆอยู่ที่ปากทางของคนถูกยาแต่ก็ไม่ยอมเข้าไปคล้ายหยอกทำเอาคนถูกแกล้งต้องบิดปากคล้ายไม่พอใจ ซึ่งนั้นทำให้แจ็คสันต้องลงโทษปากนิ่มเบาๆด้วยการงับรัวๆ ก่อนจะผละออกมาจ้องหน้าอย่างรอคำสั่งจากแม่ลูกกวาดแสนหวานที่วันนี้จะเปลี่ยนเป็นเค้กนมสดนุ่มๆให้เขาลิ้มรสแบบละลายในปากเลยทีเดียว

“ว่าไงครับฮันนี่ของผม...” คล้ายจะแกล้งให้คนถูกวางยาคลั่ง นิ้วหยาบปัดผ่านช่องทางไปมาโดยไม่มีการลุกล้ำพร้อมกับใบหน้าคมหล่อที่เคล้าคลออยู่ตรงลำหอระหงส์ไม่ห่าง ยองแจได้แต่เชิดหน้าขึ้นอย่างคนขาดอากาศ ข้างในมันร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างไม่หยุดเหมือนจะเผาจิตวิญญาณเขาให้เป็นเถ้าถ่าน ความต้องการมันพุ่งสูงขึ้นเรื่อยอย่างน่ากลัวดังภูเขาที่มีหลุมลาวาขนาดใหญ่ข้างในพร้อมปะทุตลอดเวลา

แล้วเหมือนคนช่างแกล้งจะรู้จึงได้ค่อยๆสอดนิ้วตนเองเข้าสู่ความนิ่มร้อนไปช้าๆสร้างความสั่นสะท้านให้ทุกส่วนของร่างอวบเกร็งตัวบีบรัดแน่น นิ้วมือป้อมจิกลงที่กล้ามแกร่งอย่างรัญจวนให้ขณะที่ใบหน้าก็เชิดขึ้นอย่างสุดกลั้น ความต้องการที่มีมันเร่งเร้าให้สะโพกกลมส่ายตอบสนอง ริมฝีปากหยักที่ว่างงานก็เอาแต่ไล่ประทับจูบดูดดึงลำคอขาวจนตอนนี้แทบไม่มีตรงไหนที่ไม่ได้ตีตรา กลิ่นหอมและความนุ่มนิ่มมันทำให้สติของมือขวากระเจิงไม่รู้ทิศทางระดมซุกไซ้ยิ่งกว่าหมีออกจากจำศีลยิ่งเสียงครางจากแม่นางกลางใจเขาก็ยิ่งฮึกแต่ไม่วายเลื่อนไปกระซิบข้างหูกลั่นแกล้งพร้อมกับขบเบาๆให้ใจดวงน้อยสั่นไหว

“ว่าไงแม่กระดังงาของผม..”

“อะ...อ้า...” ยองแจอยากจะตีอีกฝ่ายให้ตายเสียจริงๆที่กล้ากวนประสาทเขาในยามนี้ ถ้าในเวลาปกติคงต้องโดนสักป๊าบสองป๊าบแต่ในตอนนี้แค่ประคองสติให้คงที่ยังทำยาก ความกระสันอยากมันเข้าไปอัดทุกรูขุมขนปลุกขนอ่อนให้ลุกเกรียวทุกครั้งที่นิ้วเคลื่อนไหว นางกลางใจจึงได้แต่หน้าแดงซ่านซบลงกับกลุ่มผมของคุณแฟนในขณะที่แขนเองก็รัดศีรษะอีกฝ่ายแน่นอย่างตุ๊กตาตัวโปรด

“จะ...แจ็ค...ฮ้า...” ลิ้นร้อนของคนเจ้าเล่ห์กำลังบดขยี้หัวสีชมพูอย่างไม่ปราณีทำเอายองแจครวญออกมาด้วยความกระสันหนัก นิ้วนุ่มสอดเข้าภายใต้เส้นผมสีดำแล้วขยุ้มสุดความเสียวที่ได้รับ ดวงตาของเขากำลังฝาฟางด้วยโลกีและร่างกายมันก็ร้อนขึ้นราวกับภูเขาไฟปะทุ แต่ในห้วงอารมณ์ที่พุ่งสูงร่างอวบกลับรู้สึกว่ามันยังไม่สุดเหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง และนั้นทำให้ต้องรวบรวมสติหักดิบความอยากดึงใบหน้าคมของแฟนหนุ่มออกมาเผชิญหน้ากันท่ามกลางสายน้ำ

“คนใจร้าย! เข้ามาในตัวผมสักทีเถอะ! ผมต้องการคุณ ผมต้องการคุณ ได้ยินไหมว่าผมต้องการคุณ” ยองแจเพ้ออย่างคนเมาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำน้ำเสียงที่แตกพร่าบ่งบอกถึงที่สุดของที่สุดแห่งตัญหาที่ลุกโชน มือนุ่มประคองใบหน้าอันหล่อเหลาเข้าจุมพิตร้อนกวาดตวัดอย่างไม่รู้รุกไม่รู้รับจนคุณมือขวาสุดที่จะห้ามใจ ปรอทของจิตใต้สำนึกมันแตกเป็นเสี่ยงๆยามที่ถูกนางกลางใจครางระงม และความเป็นหนุ่มใจเย็นเส้นสุดท้ายก็ขึงตึงหักใจดันอีกฝ่ายให้ชิดกำแพงเย็นก่อนจะแนบมือทั้งสองประคองใบหน้าของยอดรักให้หน้าผากแนบชิดกันและเอ่ยถามอีกครั้งด้วยเสียงแหบเถื่อน

“ผมไม่อยากเห็นคุณเจ็บ...ได้โปรดที่รัก อย่าทำลายโซ่ของสัตว์ร้ายเลย” คำของมือขวาทำให้คุณฮันนี่ถึงกับตรงเข้าปิดปากเลี่ยนๆอย่างหงุดหงิด บดขยี้มันเบาๆก่อนจะผละออกมามองใบหน้าคมสันอีกครา

“อย่าทำเหมือนผมไม่เคยได้ไหม...ได้โปรดปล่อยมันออกมา ไม่ว่ามันจะร้ายหรือดี ผมก็ไม่หวั่น!! อ้า!!” ใบหน้าของคนต้องยาถึงกับเชิดขึ้นอ้าปากพะงาบเมื่อแท่งร้อนแทรกลึกเข้าสู่ร่างกายแบบพูดไม่ทันขาดคำ แจ็คสันก้มลงดูดเม้มยอดอกปลุกความอยากให้ลุกฮือชนิดที่ว่าต่อให้เอาช้างมาฉุดคงไม่อยู่ มือหนาประคองก้นนิ่มให้ได้ระดับก่อนจะกดกายใส่หนักๆจนเกิดเสียงเนื้อดังก้อง บีบเค้นก้นนุ่มนิ่มอย่างเมามือจนคนรองรับครางลั่นกับความเสียวซ่านที่แปลกใหม่ ปลายเล็บบางจิกลงต้นแขนขาวเมื่อถูกปลุกเร้าจากลิ้นร้อนก่อนจะเปลี่ยนมาขูดแผ่นหลังกว้างเมื่อปลายเอ็นมันจี้เข้าถูกจุด

“ลุกไม่ได้อย่าว่ากันนะฮันนี่” เสียงแหบทุ้มอันเซ็กซี่กระซิบข้างหูแดงๆก่อนจะซุกจมูกเข้ากับซอกคอที่เต็มไปด้วยคิสมาร์คฝีมือเขา เก็บเกี่ยวทุกความหอมหวานจนปากเล็กที่ชอบว่า ‘บ้า’ ถึงกับสั่นระริกไม่เป็นคำ

แม้ว่าสายน้ำจะเย็นเฉียบขนาดไหนก็ไม่อาจดับไฟร้อนของทั้งสองได้ สองร่างกอดรัดกันและกันยิ่งกว่าสัตว์แลกเปลี่ยนน้ำเชื้อ ทุกเสียงอืออึงที่ครางหึ่งในลำคอคล้ายยาบำรุงที่ทำให้คนรุกฮึกขึ้นเรื่อยๆ แผ่นอกแกร่งโน้มบดเบียดอีกคนจนแผ่นหลังแทบจะฝังไปกับกระเบื้องแล้วหากเป็นไปได้ ไฟสวาทที่ถูกเต็มเชื้อเพลิงลุกฮือจนร่างอวบแอบแตะขอบฟ้านำไปก่อนร่างหนาที่ยังคงกระแทกเข้ามาไม่หยุด ยองแจปรือตามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำด้วยหัวใจที่เต้นแรงก่อนจะกระตุกยิ้มแล้วทำการอุกอาจโดยการกระซิบที่ข้างหูอีกฝ่ายเบาๆเคล้าเสียงคราง

“ถ้า...อ้า...ผม..อือ..ลุกได้...ฮะ....อือ...แสดงว่า...อือ...คุณ...อ้า....ไม่มี..น้ำ..ยะ..ยา”

คนฟังถึงกับงับลงแรงๆที่ลำคอผ่องก่อนจะกระแทกรัวใส่อีกฝ่ายไม่ยั้งทั้งที่มันฝืดเคืองให้อีกฝ่ายหัวสั่นครางโหยข่วนหลังเขาจนรู้สึกแสบแต่เพราะประโยคท้าทายนั้นมันทำให้วิญญาณของมือขวาเข้าสิงเสียแล้ว แจ็คสันงับที่ปลายคางนุ่มก่อนที่จะจับไหล่อีกฝ่ายตรึงมองใบหน้าของคนปากเก่งที่ตอนนี้ส่ายหัวระรัวเพราะถูกน้องชายเขาร่อนใส่ถี่ ไม่นานเขาก็ปลดปล่อยน้ำแรกสู่ช่องทางร้อนเช่นเดียวกับที่ปลายมนของร่างอวบก็ปริ่มน้ำ ซึ่งคราวนี้คนปากเก่งของเขาถึงกับร่างอ่อนทิ้งตัวตามแรงโลกจนมือหนาเกือบคว้าไว้ไม่ทัน

คุณมือขวามองใบหน้าของคนรักก่อนที่จะยกมือขึ้นมาเสยผมที่ปรกอยู่อย่างถนอมแล้วค่อยยื่นมือไปปิดก๊อกฝักบัวจากนั้นจึงค่อยๆช้อนร่างนุ่มนิ่มขึ้นแนบอกออกไปขึ้นเตียง และทันทีที่แผ่นหลังขาวสัมผัสกับเนื้อผ้าคนถูกยาที่เริ่มสางถูกยันตัวหนีร่างหนาที่คร่อมลงมาอย่างลูกแมวหนีเจ้าป่า แล้วแจ็คสันก็ก้มลงไปประทับจูบที่หน้าผากมนอย่างรักใคร่ก่อนจะผละออกมายิ้มให้อย่างเจ้าเล่ห์

“แค่ขยับตัวผมก็จะไม่ให้คุณทำได้เลย เตรียมใจไว้เถอะแม่กระดังงา”   

สิ้นเสียงร่างมือขวาก็โถมตัวลงทาบทับ เนื้อที่แนบเนื้อทำให้ความพลุ่งพล่านก่อตัวอีกครั้ง ยองแจพยายามดันไหล่อีกฝ่ายออกเพราะรู้สึกเหนื่อยล้าแต่ยาที่อยู่ภายในกลับเป็นเชื้อเพลิงชิ้นดีที่จุดเตาในตัวให้ร้อนขึ้นอีกครั้ง แค่ถูกลูบไปตามสีข้างร่างทั้งร่างก็สันไหวและน้องชายก็ตื่นตัวตอบสนองให้พี่ชายได้เค้นเขี้ยว แต่ในเวลาไม่นานสติก็ถูกผลักกระเด็นแทนที่ด้วยความต้องการที่ท่วมท้น ปลายนิ้วทั้งสิบที่ลากผ่านมันให้ความรู้สึกยิ่งกว่าครั้งช็อคไฟฟ้าจี้ ยามใดที่มันแตะลงบนผิวกายก็ราวกับไฟรั่ว ความเสียวมันสป๊าคแผ่ความซ่านไปเป็นวงกว้างและลุกลามไปทุกเส้นประสาทยิ่งกว่าไฟล่ามทุ่ง

ร่างอวบนั้นถึงกับหลังไม่ติดเตียงเพราะแขนเรียวนั้นเกาะเกี่ยวร่างกายขึ้นมาแนบชิดคล้ายว่าหนาวเสียมากมายแต่ความจริงแล้วร่างของเขาร้อนจนแทบจะระเบิดได้อยู่แล้ว ขาขาวเกี่ยวตวัดเอวพร้อมกับเคลื่อนไหวเนิบนาบจนก้นเกยหน้าขาและเหมือนคุณแฟนจะรู้งานสอดมือเข้าไปประคองแผ่นหลังบางแอบเนียนลูบไล้กระดูกสันหลังปลุกขนทั่วร่างให้ลุกซู่ แล้วความอุ่นร้อนที่ดุดันก็เข้าแทรกลึกเติมเต็มอีกครั้งให้ร่างอวบได้กรีดร้องลั่น

แววตาที่เคยสดใสแปรเปลี่ยนเป็นนิ่งลึกมองใบหน้าของคนรักที่สั่นไหวและแดงซ่านไปด้วยอารมณ์อย่างเพชฌฆาตรอตะครุบเหยื่อ แจ็คสันในเวลานี้ไม่ต่างอะไรจากพยัคฆ์ที่หลุดจากโซ่ตรวน ทุกการเคลื่อนไหวที่ถี่รัวแฝงไปด้วยความดุรายที่แสนรัญจวนจนร่างอวบบิดเร้า ทุกการสัมผัสถูกกดเน้นอย่างหนักแน่นราวกับจะตราตรึงให้เด่นชัด ทุกรอยรักถูกตอกกัดสาดซัดจนห้อเลือด จังหวะหายใจของร่างอวบเริ่มเปไปมาราวกับลูกกวางโรยแรง ความรุนแรงที่เจอจากฝ่ามือและปากหยักมันทำให้ต้องกรีดร้องอย่างไก่โดนเชือดแต่เพราะมีฤทธิ์ยาเป็นตัวดันจากเสียงวีดร้องเจ็บปวดก็แปรเป็นเสียงครางระงมคับห้องแคบ

ยองแจฝืนเปลือกตาที่หนักอึ่งเพื่อที่จะมองใบหน้าของคนที่อยู่เหนือร่างพร้อมกับประคับประคองสติให้จดจำฝังใจว่าคนที่พาเขาเล่นรถไฟเหาะครั้งนี้คือใคร มือนุ่มที่เกาะอยู่ตรงไหล่ค่อยๆคล้อยต่ำลงมาที่ต้นแขนเพราะอีกฝ่ายใส่เข้ามาในตัวเขาจนสั่นคลอนไปทั้งร่างราวกับเรี่ยวแรงถูกสูบออกไปทุกครั้งยามที่สิ่งร้อนระอุนั้นกระแทกเข้ามา และสุดท้ายนิ้วทั้งสิบก็ร่วงลงสู่เตียงเมื่อมันชาดิกยันปลายนิ้ว แจ็คสันมองสีหน้าที่ทรมานของคนรักด้วยใบหน้านิ่ง หากเป็นเวลาอื่นเขาคงจะไม่ลังเลที่จะเข้าไปปลอบและชกไอ้คนที่มันทำให้แม่นางกลางใจขอเขาเจ็บปวดแม้แต่น้อย แต่เพราะเวลานี้สัญชาตญาณดิบในกายกลับมีอำนาจเหนือสิ่งใต้และอีกอย่างคนที่กำลังทรมานร่างอวบอยู่ไม่ใช่คนไกลที่ไหนแต่เป็นตัวเขาเอง เพราะอย่างนั้นแจ็คสันจึงเลือกวิธีปลอบโดยการสอดประสานนิ้วทั้งสิบเข้าหาของอีกคนเพื่อเป็นที่ระบายพร้อมกับเข้าคลอเคลียกับใบหน้าน่าหลงอย่างลูกหมาอ้อนนาย

จังหวะการเคลื่อนไหวถูกเปลี่ยนมาเป็นเนิบนาบและเชื่องช้าเพราะความเห็นใจ แต่เหมือนว่ามันจะกลายเป็นการทรมานที่แสนหวาน เพราะถึงครั้งที่แก่นกายร้อนผ่าวมันเคลื่อนเข้ามาท้องน้อยก็คล้ายเกลียวคลื่น อยากจะกู่ร้องให้รีบเร่งแต่เพราะความเสียวซ่านสะท้านไปจนปลายขนทุกเส้นทำให้ยองแจได้แต่บีบมืออีกฝ่ายเบาๆเป็นการบอกเหตุ ความซ่านแผ่เข้าปกคลุมทุกหย่อมหญ้า เส้นผมสีดำแผ่กระจายตัดสีขาวของพื้นเตียงยิ่งเป็นแรงกระตุ้นให้ความกระหายมันบ้าคลั่ง

“อ่ะ...ฮะ..แจ็...ค...” คนถูกยาพยายามประคองเปลือกตาให้เปิดขึ้นเพื่อซึมซับแม้ว่าศีรษะของตัวเองจะสั่นคลอนจากแรงกระแทกก็ตาม ใบหน้านี้...คนนี้...คือคนที่เราเลือกแล้วใช่ไหมยองแจ...เขาจะไม่เสียใจอีกใช่ไหม

“อีกนิดนะคนดี..อืม..ผม...อ้า..” เขาร้องบอกถึงการเดินทางพร้อมกับครางเสียงต่ำเพียงไม่กี่วิก่อนจะกดกายเข้าไปให้ลึกยิ่งกว่าเดิมจนร่างอวบถึงกับหน้าเบ้เพราะความจุก น้ำคาวจากปลายด้ามของร่างหนาสั่นระริกปล่อยน้ำร้อนลวกช่องทางจนเจ้าของมันเผลอสะดุ้งเป็นจังหวะเดียวกับเสียงเคาะประตูดังขึ้น

“คุณแจ็คสันขอโทษที่รบกวน...แต่นายเหนือให้มาถามว่าจะเอายังไงกับคนพวกนี้”

แจ็คสันกระตุกยิ้มเย็นเมื่อนึกถึงพวกปลายแถวที่บังอาจแตะต้องของรักของเขา ในหัวของมือสังหารเริ่มนึกถึงแผนการเค้นคอในแบบฉบับมือขวาก่อนที่จะตะโกนกลับออกไปเพื่อไม่ให้เสียเวลา

“เราจะกลับคฤหาสน์กัน”

 มือขวาก้มลงมองนางกลางใจของตนแล้วก้มลงใช้อวัยวะเดียวกันแตะริมฝีปากเชิดงอนเบาๆอย่างรักใคร่ก่อนที่จะตัดสินใจอพยพดึงผ้าปูขึ้นมาม้วนปิดกายแทนเสื้อผ้าที่ถูกถอดทิ้งไว้ไหนก็ไม่รู้ ร่างหนาค่อยๆถอนแก่นกายออกเบาๆเพื่อไม่เป็นการรบกวนคนรักแต่เพื่อแค่ผนังร้อนกับเนื้ออุ่นเสียดสีกันคนที่อกกระเพื่อมถึงกับหายใจสะดุดละเมอกระตุกทีหนึ่งก่อนจะนิ่งอีกที ทิ้งให้แจ็คสันต้องขบฟันข่มอารมณ์เอาไว้เพราะเขายังไม่อยากจะกระทำการที่เรียกว่า ลักหลับ กับคนรักที่กำลังอ่อนเพลีย

แต่ถ้าหลังจากไปถึงคฤหาสน์คงไม่แน่หรอกนะ หึหึ

บุ๋มทอก..

เนื่องจากเค้าไม่สามารถจริงๆ ไม่สามารถแต่งให้ถึงพาสสองได้ในเวลานี้ จึงให้เป็นลิ้งค์ NC ไปเลย คงไม่ว่ากันนะ ><// แล้วเราค่อยมาเรียบเรียงเรื่องใหม่หลังจากคิงจบ

สามารถสกรีม #ฟิคking ได้เลย หรือไม่ก็ ตามลิ้งนี้ไปเลยจ้า >>>> http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1200474&chapter=2

KING PART 6

NC KING 6

“อย่ามาพยศกับฉัน..”

ร่างสูงกดไหล่เล็กลงด้วยแรงไม่น้อยอย่างไม่กลัวว่าผิวนุ่มๆจะช้ำ ซ้ำยังเลื่อนมือลงไปยังน้ำเย็นๆที่สูงถึงกระบังลมพร้อมกับยืนหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูให้หัวใจร่างบางสั่นหวาดยิ่งกว่าลูกนก

“โอ้ย!” แล้วเจ้าตัวต้องสะดุ้งเพราะร่างสูงขบฟันลงบนใบหูจนเป็นรอยใช้จังหวะที่ร่างบางอ่อนไหวปลดกางเกงนอกและในลงให้น้ำเย็นได้สัมผัสกับแก้มก้นขาวก่อนที่เขาจะลงมือขย้ำมันอย่างคันไม้คันมือ

“อือ...ไม่เอานะคุณมาร์ค..ไม่..ฮึก..”

“ฉันจะเอา...ใครจะทำไม”ร่างสูงตอบหน้าตาเฉยพร้อมกับซุกหน้าลงกับซอกคอกรุ่นร้อนฝากรอยรักของตนทับรอยเดิมอย่างแสดงความเป็นเจ้าของโดยไม่ถามคนตัวเล็กสักคำว่ารู้สึกยังไง

มาร์คตรึงกดไหล่ลาดให้ราบไปกับพื้นเย็นขณะเดียวกันเขาก็ชักแก่นกายร้อนออกมาพร้อมกับรูดสองสามครั้งแล้วนำไปจ่อที่ปากทางของร่างเล็ก คนตัวเล็กถึงกับสะดุ้งขนลุกทั่วล่างเพราะมันคือความร้อนจุดเดียวในความเย็นของน้ำ

“อือ...อึก” คนตัวเล็กขบฟันกับริมฝีปากแน่นจิกปลายเล็บเข้ากับพื้นกระเบื้องเมื่อความเจ็บแล่นแปล็บมาจากช่วงล่าง ร่างสูงดึงดันรัดเอาความสุขบนความทุกข์ของร่างเล็กอย่างไม่สนใจว่าอีกคนจะทนได้หรือไม่ พร้อมกับครางอย่างพอใจข้างใบหูแดงเพราะความยาวที่อยู่ในตัวทำเอาร่างเล็กจุกจนแทบร้องไม่ออก มือบางขยับมากุมมือใหญ่อย่างอ้อนอุทธรณ์ให้ตนได้หายใจเต็มปอดแต่มีรึว่ามันจะสื่อถึงอีกคนได้

มาร์คซูดปากกับความอุ่นร้อนที่รัดเขาจนจะทะลักออกมาอยู่รำไรก่อนจะขยับตามที่ตัวเองต้องการภายใต้เสียงร้องฮือของนางบำเรอตัวน้อย และด้วยจังหวะที่ไร้การเตรียมตัวช่องทางร้อนก็รัดตอดแก่นกายอย่างสะเปะสะปะไร้ช่องไฟทำเอานายเหนือถึงกับหน้ามืดกระแทกกายลงไปแรงๆเล่นเอาร่างบางสั่นคลอน

เสียงของน้ำที่กระทืบผนังสระอย่างบ้าคลั่งเท่ากันแรงราคะที่นายเหนือตอกใส่ร่างบางอย่างไม่ปราณี หัวใจของร่างบางเต้นรัวขึ้นเรื่อยๆอย่างห้ามไม่อยู่ สัญชาตญาณที่ฝังอยู่ในตัวเริ่มทำงานขัดกับจิตใต้สำนึก ทั้งๆที่อยากจะผลักไสคนที่กำลังประทับรอยจูบไปทั่วแผ่นหลังของตนแต่ทำไมร่างกายถึงได้แอ่นเข้าหาอย่างชอบใจ ยิ่งช่องทางรักของเขายิ่งสร้างความอับอายกี่ครั้งไม่รู้ต่อกี่ครั้งไม่ว่าสมองจะรังเกียจมาแค่ไหนแต่ทำไมมันถึงได้รัดอย่างเอาใจ ดูดดึงอย่างหวงแหนเมื่อมันเข้ามาและห่วงหาเมื่อมันถอนถอย

“อือ...อือ” ร่างกายเหมือนไม่เป็นของตนยามที่อีกฝ่ายสัมผัสไปที่สีข้าง มันอ่อนราวกับขี้ผึ้งล่นไฟเมื่ออีกฝ่ายลูบไล้ และกระสันอยากไปทั่วร่างเมื่ออีกฝ่ายโน้มตัวลงมาชิด แบมแบมไม่อยากยอมรับว่าความเย็นของน้ำไม่อาจช่วยให้ความร้อนในตัวเขาลดลงเลยแม้แต่น้อย ซ้ำร้ายคือมันยังสร้างความฝืดให้ช่องทางเขาได้รับศึกหนักอีกต่างหาก

“แบม...แบมแบม” เสียงที่คำรามข้างหูเป็นสัญญาณที่ดีจากร่างสูงทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกอย่างดีใจเพราะนั้นคือเสียงของปลายสายรุ้งที่ร่างสูงกำลังจะแตะถึง เช่นเดียวกับร่างเล็กที่ถูกจี้จุดกระสันจนความยากมันวิ่งมากองตรงปลายใกล้จะปริ่ม

ร่างสูงเพิ่มจังหวะขึ้นยามที่สวรรค์ของเขากำลังลอยมาใกล้แต่ไม่รู้เลยว่ามันทำให้เนื้อของนางบำเรอสีกับขอบจนแดงเถือก ถึงกระนั้นร่างเล็กก็ยังอดทนและอดทนแม้ว่าจะเจ็บแค่ไหน ดวงตาหวานลืมขึ้นมองฝ่ามือข้างขวาของตัวเองเพราะรู้สึกเจ็บจี้ดและนั้นถึงได้รู้ว่าแผลเขาคงจะปริแตกเนื่องจากใช้มือเกาะขอบอ่างไว้ทำให้มันสีกับสันอ่างอย่างเลี่ยงไม่ได้

เมื่อร่างสูงก้าวมาถึงปลายทางร่างเล็กก็ต้องขบฟันแน่นรับความจุกที่แก่นกายของอีกฝ่ายจะถลำลึกที่สุด

“อ่า..” มาร์คเชิดหน้าปล่อยเสียงครางที่บงบอกถึงความสุขของตนออกมาอย่างไม่อายผิดกับร่างเล็กที่ก้มหน้าซบกับกระเบื้องเย็น มาร์คมองกลุ่มผมของคนตัวเล็กที่สั่นไหวน้อยๆก่อนจะคลี่ยิ้มเมื่อแก่นกายที่เขาฝังไว้ในร่างเล็กมันเกิดความไม่พอ

ไม่รู้จะโทษการตอดของช่างทาง หรือโทษความอยากของร่างสูงดีในเวลานี้

แต่สิ่งที่ชัดเจนคือ นี่แค่เริ่มต้น

“อ่ะ!” ร่างเล็กร้องเบาๆเมื่อแท่งร้อนถูกชักออกอย่างเร็ว ความแสบจากปากทางทำให้คนตัวเล็กเดาได้ไม่ยากว่ามันคงจะฉีกและยังของเหลวที่ไหลอยู่ในตัวมันทำให้เขารู้สึกอยากจะคะยอนของกินออกมา แต่แล้วก็ต้องใจหายใจคว่ำเพราะใครคนนั้นจับเขาพลิกไปเผชิญหน้าพร้อมกับคว้าขาอันไร้เรี่ยวแรงขึ้นข้างหนึ่งแนบลำตัวทำให้ร่างเล็กต้องเกาะต้นแขนอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วเพราะลำพังขาข้างเดียวไม่อยากทำให้ทรงตัวได้

“หึหึ” เสียงทุ้มและลมหายใจอุ่นที่คลอเคลียอยู่ตรงแก้มเล่นเอาหัวใจของนางบำเรอตกลงไปอยู่ตาตุ่ม ท่ากระต่ายขาเดียวทำให้ร่างบางอายเสียยิ่งกว่าอาย ดวงตาหวานนั้นหลับตายี่ไม่อยากจะรับรู้สภาพที่เป็นอยู่แต่ก็ต้องเบิกตาโพล่งเพราะร่างสูงเล่นสอดแก่นกายร้อนเข้ามารวดเดียวแบบไม่ผ่อนปรนจุกไปถึงลิ้นปี่

ร่างสูงซอยถี่พร้อมกับกลั้วหัวเราะอย่างชอบใจที่เห็นอีกฝ่ายสั่นระริก ขาที่เหลือเพียงขาเดียวต้องตวัดขึ้นมารัดเอวสอบของอีกฝ่ายอย่างเลี่ยงไม่ได้เช่นเดียวกับแขนทั้งสองข้างที่กอดอีกฝ่ายแน่นเพราะกลัวตกซุกหน้าลงกับไหล่ลาดสะบัดหัวอย่างบ้าคลั่งรำไห้กับอกของอีกฝ่ายอย่างทรมาน

“อื้อ..อ่า...ฮะ..พะ...อะฮา...ผม...อะอ้า...ทรมา..น...ฮืออึก...หยุด...ได้โปรด...อะอ้า”  ร่างเล็กแทบหายใจไม่ออกพูดออกมาไม่ต่อประโยคเมื่ออีกฝ่ายเอาแต่กระแทกแทงเข้ามายิ่งกว่าปืนกล ความร้อนที่นายเหนือเป็นผู้สุ่มใส่ร่างของนางบำเรอกำลังเผาสติและจิตใต้สำนึกให้มอดไหม้ ร่างเล็กไม่อยากยอมรับเลยว่าในความรังเกียจมันกลับซ่อนราคะในด้านมืดที่มีในตัวเขาปลุกโซนสะท้านไปทั่วร่าง

มาร์คที่ได้ฟังเสียงแหบพร่าก็ถึงกับซ่านไปทั่วอย่างห้ามใจไม่อยู่ก้าวเดินไปข้างหน้าจนแผ่นหลังโก่งของร่างเล็กแตะกับขอบสระเขาใช้มือข้างหนึ่งประคองก้นนิ่มส่วนอีกข้างก็ยันขอบสระไว้ก่อนจะซอยเข้าหาดังสายฝนโหมกระหน่ำจนน้ำในสระกระเพื่อม ยิ่งร่างเล็กวีดร้องครางเสียงสั่นใส่ข้างหูก็เหมือนเร่งปฏิกิริยาให้ร่างสูงเพิ่มแรงลงไปกว่าเดิม

หากร่างเล็กคือกระดาษคงกลายเป็นขี้เถาไปแล้ว เพราะพิษสวาทที่ร่างสูงใส่เข้ามามันแผดเผาตั้งแต่กระดูกจนถึงปลายเส้นขนจนควบคุมไม่อยู่ ดังน้ำผึ้งเคลือบยาพิษเพราะในความเจ็บปวดและทรมานที่ร่างสูงโหมใส่ก็ยังมีความเสียวซ่านให้ร่างเล็กได้สะท้าน เกิดความอยากตามสันดานดิบมนุษย์ และในเมื่อร่างบางเองก็เป็นแค่สิ่งมีชีวิตหนึ่งจึงไม่แปลกที่จะเกิดอารมณ์ร่วม และมันก็ยิ่งพุ่งสูงทุกครั้งที่ร่างสูงจงใจกระแทกซ้ำๆที่จุดอ่อนไหว

ไม่นานร่างเล็กก็ปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง เป็นจังหวะเดียวกับที่ร่างสูงชะงักก้มมองแก่นกายเล็กของอีกคนที่นอนอ่อนอยู่ใต้น้ำอย่างนึกเอ็นดู ก่อนจะปล่อยมือจากก้นงอน แต่เพียงแค่มาร์คคล้ายมือร่างเล็กก็แทบทรุดจนต้องกอดรัดอีกฝ่ายด้วยแรงที่มีอย่างหาที่พึ่ง โดยไม่รู้ว่าลมหายใจของตนจะสร้างความร้อนรุ่นให้อีกคนที่อุสาใจดีให้หยุดพักเกิดตบะแตก

ร่างสูงโถมตัวไปด้านหน้าจนร่างเล็กกระแทกกับขอบอ่างเสียงอึก เจ้าตัวหน้านิ่วและแก่นกายนั้นก็เข้ามาลึกกว่าเดิม มือหนาแนบเข้าที่ข้างศีรษะทุยแล้วออกแรงกระชากจากอกจนเห็นใบหน้าหานที่แดงระเรื่อชัดเจน มาร์คไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าใบหน้าที่แสดงถึงความเจ็บปวดของนางบำเรอมันสร้างความกระสันให้เขาได้มากมายเหลือเกิน มากขนาดที่ว่าโซ่ที่ชื่อว่าจิตใต้สำนึกไม่อาจคุมขังความเป็นสัดในตัวเขาได้เลย

“อ่ะอ้าอะ...มะ...อืออะอ้า..เจ็บ...เอ็บ” ร่างบางต้องพร่ำเพ้ออีกครั้งเพราะอยู่ดีๆร่างสูงก็ขยับตัวอย่างไม่บอกกล่าวซ้ำยังรุนแรงกว่าครั้งที่แล้วจนหายใจแทบไม่ทันได้แต่เผยอปากหอบอย่างปลาขาดน้ำ ทุกครั้งที่อีกฝ่ายกระแทกเข้ามาสะโพกเล็กก็พยายามที่จะถดถอยหนีเพื่อถอนแรงจากร่างสูง มือเล็กผละจากลำคอของอีกฝ่ายเพราะทนไม่ไหวกับความรัญจวนที่มันกระจายไปทั่วร่างจนปลายประสาทชาดิกแล้วเข้าเกาะกุมกับฝ่ามือใหญ่ที่ประคองศีรษะตนอย่างเป็นนัยอ้อนวอนให้ลดแรงลงบ้าง

แต่เพียงแผ่วเบาจากปลายนิ้วร้อนของร่างเล็กราวกับกระแสไฟช๊อคไหลไปทั่วร่าง นายเหนือซอยถี่เข้ากับห่วงรักที่บวมช้ำอย่างเสือกระหายดันสะโพกงอนติดแนบไปกับความเย็นจนแทบจะฝังเข้ากับกระเบื้อง คราวนี้เหยื่อตัวน้อยได้แต่ดิ้นพล่านเหมือนปลาถูกโยนลงหม้อเพราะต้องรับแรงอย่างไม่อาจถอยหนีความดุดันอันใหญ่โตของอีกฝ่ายได้

เสียงของเนื้อที่สีกับขอบอ่างดังเคล้าไปกับเสียงของน้ำที่เริงระบำคล้ายเป็นท่วงทำนองที่แสนทารุณและร้อนรุม เขี้ยวคมฝังเข้าที่เนื้อนิ่มอย่างสิงค์ขย้ำลูกกระต่ายลากจากกกหูสู่ไหปลาร้างามสร้างความปวดแสบให้ร่างบางครวญคร่ำก่อนจะจูบซ้ำอย่างสำนึกผิดแล้วเปลี่ยนมาเป็นดูดดึงอย่างกระหาย ละเลงรอยจูบสีกุหลาบให้ทั่วแผ่นอกบางอย่างเป็นเจ้าเข้าเจ้าของจนหนำใจจึงผละออกมาดูผลงานด้วยความปลาบปลื้ม เขามองใบหน้าอันทรมานของร่างเล็กก่อนจะเปลี่ยนการเคลื่อนไหวจากสาดกระหน่ำมาเป็นเชื่องช้าแต่แน่นหนัก

“อื้อ...ฮะ..” ร่างเล็กคิ้วขมวดทันทีที่การรุกร้านเปลี่ยนรูปแบบแต่ก็ยังไม่ยอมเปิดเปลือกตาขึ้นมาเพราะกลัวว่าภาพของอีกฝ่ายจะติดตา ร่างสูงร่อนสะโพกเป็นจังหวะเนิบนาบแต่แน่นทุกสัมผัส แทรกลึกให้ร่างบางได้จดจำว่าใครกันคือเจ้าของ กดฝังจุดหวั่นไหวให้กายบางได้ไหวหวั่นสั่นสะท้านครางสะอื้น พร้อมกับกรอกหูในสิ่งที่ร่างบางไม่ต้องการ

“อ่า...รัดดีจัง...ชอบมันละสิ.”

“..ฮะอ้า..ไม่..มะ..หือ.”

“...ตอดกันแบบนี้ฉันก็แตกสิ..”

“ไม่...อึก..อะ..หยะ.อย่าพูด..”

“ลืมตามาหน่อยสิคุณนางบำเรอ...จะได้รู้ว่าฉันสุขสมเพราะร่างกายนายขนาดไหน”

“หยะหยุดได้แล้ว!...อ้า!!” ร่างเล็กสะบัดหน้ารัวจนเส้นผมกระจายคลอเคลียภายใต้มือหนาพร้อมกับจิกขวนไปตามลำแขนของอีกฝ่ายอย่างแมวขู่ก่อนจะปลดปล่อยทุกความอัดอั้นให้ร่างอ่อนระทวยลงแล้วหอบจนตัวโย้ แต่ไม่ทันได้หายใจหายคอมือหนาก็กระชับเอวอ่อนแล้วกระโจนจ้วงใส่ไม่ยั้งจนร่างบางต้องจิกลงไหล่กว้างอย่างไม่กลัวเพื่อระบายความเจ็บ

“..อื้อ..อื้อ..คุณ..มะมาร์ค..อ้ะ..เจ็บ...ได้โปรด...” ยิ่งร้องขอให้เบาก็เหมือนยิ่งยุให้แรง ร่างสูงยิ้มเย็นเพิ่มระดับเข้าไปจนน้ำสีแดงค่อยๆไหลออกมาแล้วเจือจางไปกับน้ำ ร่างเล็กค่อยๆลืมตาขึ้นมองท้องฟ้าที่มืดครึมก่อนจะคิดสงสัยในใจว่าทำไมในคืนที่มีพระจันทร์เต็มดวงเขาจึงมองเห็นดาวระยิบระยับไปหมดพร้อมกับความรู้สึกเหวี่ยงๆในหัว เขาเกร็งจิกนิ้วเท้าไปกับความเย็นของน้ำจนตอนนี้มันเหมือนมีมดเป็นล้านไต่เต็มไปหมดตั้งแต่ปลายเท้าจนถึงเข่า และยิ่งช่วงล่างที่ถูกร่างสูงกระทำชำเราอยู่ตอนนี้เขาแทบไม่รู้สึกอะไรเลย

และเมื่อร่างสูงเห็นว่าดวงตาหวานลืมตาขึ้นมาแล้วจึงได้คิดเรียกร้องความสนใจโดยการคว้ามือที่พันด้วยผ้าก๊อตมาแนบที่ริมฝีปากของตัวเองก่อนจะอ้าปากขบฟันกัดเข้าอย่างแรงจนร่างบางร้องลั่นผงกหัวมองทันที มาร์คฉีกยิ้มให้ใบหน้าหนองน้ำตาด้วยสายตาซุกซนแล้วค่อยๆใช้ลิ้นแตะลงบนสีแดงฉ่ำก่อนจะกดริมฝีปากลงแนบ ห่อปากดูดแรงๆจนรับรู้ได้ถึงความหวานของมันที่ปลายลิ้นแล้วผละออกมาเลียริมฝีปากประดุจดังลิ้มรสน้ำหวานเรียกอาการคลื่นเหียนตีขึ้นจุกคอร่างบางทันที

“ไม่อยากเชื่อว่าเลือดร่านๆมันจะหวานขนาดนี้” เขายืนหน้าเข้าไปใส่ใบหน้าเหเกยของร่างบางจนคนที่สัมผัสได้ถึงลมหายใจต้องหันหนี

“มิน่าละพวกนั้นถึงอยากเอาหนักหนา”

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” ร่างบางถึงกับทนไม่ไหวกับคำหยาบๆที่หลุดออกจากปากร่างสูง ใช้แรงที่มีผลักไหล่หนาออก แต่มีรึอีกคนจะลั่นคลอน  มือหนารวบมือเล็กขึ้นเหนือหัวแล้วบีบมันอย่างแรงเหมือนบีบกระป๋องเบียร์ก่อนจะใช้อีกข้างบีบเข้าที่คางมนแล้วบดปากอิ่มๆด้วยปากหยักของตนเอง

“อื้อ!..อื้อ!” ร่างบางดิ้นเร้า ใช้มือที่ได้อิสระทุบลงไหล่หนาเพื่อต่อสู้เอาอิสรภาพของปากแต่เหมือนเป็นการปลุกเร้านายเหนือให้ตื่นขึ้นเพราะหวงที่รัดตัวตนของชายหนุ่มไว้มันเสียดสีจนเจ้าตัวปริ่มซ่าน มือหนาคว้าข้อมือบางตรึงกับขอบสระใช้ฝ่ามือกดฝ่ามือทับแผลจนเลือดไหลซิบเป็นทางหยดลงสู่พื้นน้ำที่เคลื่อนไหวเป็นคลื่น และเอวหนาก็เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้งโดยมีเสียงปฏิเสธในลำคอของร่างเล็กดังอืออึงเข้าจังหวะของร่างสูง

ปากหยักเม้มที่ริมฝีปากล่างของอีกฝ่ายให้เปิดปากอย่างแรงพร้อมกับกดแน่นหนักๆที่ช่วงล่างจนร่างเล็กไม่อาจต้านไหวเปิดปากให้อีกฝ่ายได้เข้ามาชอนไช ไม่ว่าจะต่อต้านหรือหลบหนีลิ้นน้อยๆก็เสียเปรียบด้วยเชิงประสบการณ์และพื้นที่ การผลักดันกลายเป็นการร่วมด้วยช่วยรัดจนน้ำใสไหลเยิ้มล้นมุมปาก การตอดเกร็งอย่างปิดกลั้นค่อยๆเปลี่ยนเป็นการโอบรัดอย่างเอาใจจนเจ้าของมันเองอยากจะกลั้นใจตายให้สาสมกับความอัปยศของร่างกาย

ร่างสูงใช้มือข้างซ้ายช้อนสะโพกนุ่มให้รับเขาอย่างจังๆจนร่างบางถึงกับร้องโหยหวนเพราะความใหญ่โตมันทิ่มแทงเข้ามาลึกคล้ายจะฉีกร่างเขาออกเป็นชิ้นๆ เวลานี้ร่างบางไม่อาจรับรู้อะไรได้ทั้งสิ้นนอกจากความหยาบกระด้างที่ทะลุทะล้วงเขาอย่างมีดคมกำลังกระหน่ำแทงหน้าท้องให้เป็นแผลเหวอะวะ มือเล็กที่ถูกปลดว่างคว้านลงไปในน้ำเย็นอย่างคนตาบอดก่อนจะคว้าเข้าที่มือหนาแล้วจิกลงแรงๆเพื่อให้อีกฝ่ายปลดตนแต่ก็ต้องเปลี่ยนความเจ็บจากสะโพกมาเป็นศีรษะเพราะมือขวาของร่างสูงรั้งกลุ่มผมให้ใบหน้าเล็กได้เห็นตนเองชัดเจน

“ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามาพยศกับฉัน” ร่างเล็กกัดฟันแน่นไม่หลุดเสียงร้องที่น่าอายแต่ไม่วายครางอืออ้าในลำคออย่างทรมาน

“เปิดปากเดี๋ยวนี้! ฉันอยากได้ยินเสียงที่นายใช้ยั่วพวกมัน!” ร่างสูงปล่อยมือจากกลุ่มผมก่อนจะฟาดลงอย่างแรงที่ใบหน้าหวานจนหันไปตามแรง ร่างเล็กแทบจะหูอื้อตาลายเพราะในหัวมันอืออึงเหมือนลูกข่างซ้ำอีกฝ่ายยังฝากรอยแดงพร้อมกับรสเลือดให้หวานอยู่ในปาก แต่ร่างสูงคงยังไม่พอใจกดนิ้วเข้าตรงที่มีเลือดกลบบีบปลายคางบังคับให้หันกลับมามองตนอีกครั้ง

“ต่อไปจะไม่ใช่มือ...แต่จะเป็นมีด...และมันจะไม่ได้ลงที่หน้าแก” สิ้นเสียงร่างเล็กหลับตาลงพร้อมกับหยาดน้ำตาไหลเป็นทางจนถึงปลายนิ้วของร่างสูงด้วยหัวใจที่ปวดหนึบ ในความหมายที่ว่าไม่ลงกับเขาก็คือจะไปลงกับคนอื่นและคนอื่นที่ว่าคงไม่พ้นพี่ชายของเขา แบมแบมรู้ดีว่าคนอย่างนายเหนือไม่แค่ขู่ และนั้นทำให้ทางเลือกเขาเหลือเพียงทางเดียว

“อ้ะ...อะ...ฮะ...อ้า..” ปากเล็กๆแค่เผยอออกก็ได้ยินเสียงหวานก้องเพราะร่างสูงอาศัยจังหวะนั้นกระหน่ำซัดแทบจะฝังร่างเล็กเข้ากับกระเบื้องเนื้อดี มาร์คสาดความปรารถนาครั้งสุดท้ายด้วยเรี่ยวแรงที่มีสามทีสุดท้ายก่อนจะแนบกายเข้ากับร่างบางกดตัวตนอันร้อนผ่าวเข้าไปแผดเผาอีกฝ่ายจนสุดลำแล้วพ่นลมร้อนรดปลายจมูกเล็กพร้อมกับน้ำร้อนที่หลั่งออกมาลวกภายในจนร่างบางสะดุ้ง

และเมื่อสุดทางร่างสูงก็ผละออกจากร่างบางเดินขึ้นจากสระโดยทิ้งประโยชน์อันเจ็บปวดไว้ให้เป็นค่าเหนื่อย

“แล้วจะมาใช้บริการใหม่นะ อย่าลืมเตรียมตัวให้ฟิตละ คุณนางบำเรอ”

บุ๋มท๊อคท๊อก...

เหมือนจะหวาน...ทำไมมันขม T^T ลูกแม่น่าสงสาร...#ตบตีนายเหนือ นายเหนือคนใจร้าย!!

บอกแล้วว่าหวาน...NC + 1 มันควรจะเป็นอนุบาลหนึ่งหรืออนุบาลสองดีเนี้ยะ =,.= #ยังจะเล่น

กลับไปอ่านอีก ที่เหลือได้ที่ >>>>>>> http://writer.dek-d.com/bumhyuk/writer/viewlongc.php?id=1145272&chapter=7 นะคร้าบ