NC
king 5
มือหนาล้วงเข้าไปทางหัวกางเกงที่เป็นยางยืด
ไล่นิ้วชี้และกลางลงไปตามร่องของอีกฝ่ายจนถึงปากทางแล้วเขาก็หัวเราะในลำคอข้างหูร่างบางอย่างผู้กุมชัยชนะ
ส่วนอีกมือก็เอือมไปปิดฝักบัว
“หยะ....อ้า!!......คุณมาร์ค”ร่างเล็กร้องลั่นเอนตัวไปข้างหน้าซบกำแพงทันทีที่นิ้วแกร่งแทรกเข้ายังกลีบหยักอย่างแรง
สิ่งแรกที่มาร์คสัมผัสได้ก็คือความไหล่ลื่นเป็นสิ่งที่บอกกับเขาได้ดีว่าร่างเล็กยังไม่ถูกล้วงล้ำ
เขายกยิ้ม
“อื้อ...อ้า...เจ็บ...หยะ..”
นิ้วแกร่งสองนิ้วไล่วนภายในอย่างไม่ปราณีเรียกความเจ็บปวดได้อย่างดี
แผลจากการกระทำวันก่อนยังไม่หายร่างสูงก็ทำให้มันปริออก
ร่างเล็กสั่นไปทั้งร่างแทบจะทรงตัวไม่อยู่แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่ยอมหยุด
มือหนาเอือมมารวบเอวบางไว้ไม่ห่าง ก่อนจะค่อยๆล้วงเข้าไปกอบกุมกายของร่างเล็กไว้
“..อ้า...ฮ้า...ไม่นะ...อย่า..ทำอย่างนั้น...อื้อ!!..ฮะ” มือหนาค่อยๆบีบเค้นแก่นกายเล็กสร้างความรู้สึกที่เรียกว่าเสียวให้ร่างเล็กหัวหมุน
แต่นิ้วแกร่งที่อยู่ภายในก็สร้างความเจ็บแสบไม่แพ้กันจนตอนนี้ไม่รู้ว่าเสียงร้องที่ออกมามันมาจากอารมณ์ไหนกันแน่
ริมฝีปากหยักพรมจูบไปตามลำคอราวกับแมลงตอมน้ำผึ้งเล่นเอาร่างเล็กแทบจะหายใจไม่ทัน
“...หยะ...หยุด.ได้แล้ว...ผมจะ..อ้า!!”
สุดท้ายคนตัวเล็กทนไม่ไหวปล่อยน้ำคาวคามือของนายเหนือ
สร้างความอับอายให้แก่ตนเองจนแทบอยากจะมุดดินหนี
ปากบอกไม่แต่ทำไมร่างกายถึงได้ตอบรับอีกฝ่ายอย่างเอาใจ
นายเหนือที่เห็นว่าอีกฝ่ายได้ไต่สวรรค์ไปอย่างรวดเร็วก็ได้แต่หัวเราะในลำคออย่างเหยียดๆ
“หว่า...แค่นี้ก็เสร็จซะละ...คราวนี้ตาฉันบ้างนะ”เสียงเย็นๆเกิดขึ้นพร้อมกับเสียงรูดซิบของนายเหนือตามด้วยเสียงของเสื้อผ้าที่ถูกโยนทิ้งไปไว้มุมอย่างรีบร้อน
“คุณจะทำอะไร!...อ่ะ!”
ไม่ทันได้ท้วงร่างเล็กก็ต้องตกใจเพราะถูกดึงให้ราบกับพื้นจนเหมือนเขาถูกแขวน
นิ้วแกร่งที่อยู่ข้างในก็ถูกชักออกอย่างแรงจนสะดุ้งเฮือก
แต่สิ่งที่แย่กว่านั้นคือสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นจากนี้ต่างหาก!!
“จำไว้ ฉันไม่ชอบใช้ของร่วมกับใคร!!”
แล้วร่างเล็กต้องกรีดร้องลั่นดิ้นเป็นปลาโดนน้ำร้อนเพราะแก่นกายที่ตื่นตัวแทรกพรวดเข้ามาอย่างไม่บอกกล่าว
มาร์คจับขาของอีกฝ่ายให้งอขึ้นจนแทบจะติดแผ่นอกบางแล้วออกแรงขยับอย่างไม่สนใจเสียงร้องขอจากอีกฝ่าย
“...ม่า..ย...หยะ...อย่า...มันเจ็บ...ออกไป...ฮือ...”
แบมแบมรู้สึกเหมือนร่างของตัวเองกำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ
ทุกครั้งที่มันดุดดันเข้ามาเขาเหมือนจะหายใจไม่ออกได้แต่เงยหน้าอ้าปากพะงาบอย่างปลาใกล้ตาย
และไม่ต้องบอกว่าความแสบที่แล่นแปล๊บขึ้นมานั้นมันคืออะไร
ห่วงสีหวานกำลังปริแตกพร้อมกับเลือดค่อยๆไหลออกมา
“..ฮือ....เจ็บ...ผมเจ็บ...อึก” หัวเล็กกระทบกำแพงเบาๆเมื่ออีกฝ่ายส่งแรงเข้ามา
ใบหน้าเล็กเหยเกจากความเจ็บทุกส่วนที่มันรุ่มทึ่งเขาดั่งอีแร้งทึ่งซากศพ
ยอดอกถูกบีบเหมือนมดโดนบี้ แต่ยิ่งดิ้นคนที่เจ็บก็คือตนเองและคนที่สุขสมก็เป็นร่างสูง
ยิ่งอีกฝ่ายจับขาข้างหนึ่งพาดไหล่ ช่องว่างของพวกเขาก็ยิ่งน้อยลง
เช่นเดียวกันความร้ายกาจก็ยิ่งแทรกลึกยิ่งขึ้นจนต้องครางสั่นเพราะถูกจุดไหวสัมผัส
เขากระทำการเหมือนคนบ้าไม่สนว่าอีกคนจะเป็นยังไง
ทุกที่ที่มือผ่านเหมือนว่ามีใครเอาของร้อนมาแนบเพราะมันร้อนผ่าวราวกับเหล็กอังไฟ
แม้เสียงอ้อนวอนนั้นจะร้าวรานเพียงใดนายเหนือยังคงยิ้ม
มือหนาวางไว้ที่บั้นท้ายของอีกคนก่อนจะออกแรงบีบเน้นๆจนเป็นปื้นอย่างหมั่นเขี้ยวแล้วมองเสี้ยวหน้าของอีกฝ่ายที่แดงระเรื่อ
ในขณะที่เขาซอยเข้าไปยังทางรักที่มีเลือดเป็นตัวล่อลื่น
มือหนาก็ค่อยๆแตะแก้มใสเบาๆคล้ายอีกฝ่ายคือแก้วบางไล่นิ้วลงมาต่ำหยุดที่ริมฝีปากของอีกฝ่ายก่อนที่จะกดลงไปเบาๆเหมือนตกอยู่ในภวังค์
แต่เมื่อนึกถึงภาพเด็กนี่กับไอ้นั้นฝ่ามือหนาก็ยั้งไม่อยู่
เพี้ยะ!
“ร้องดังๆสิ ให้มันรู้ว่านายร่านแค่ไหน..” มาร์คแสยะยิ้มให้ร่างบางก่อนจะที่จะกระชากหัวขึ้นมาจนใบหน้าหวานเงย
ก้มลงกัดเข้าที่ปลายครางเหมือนเขากำลังกินของหวาน
ไล่ต่ำลงมายังลำคอก่อนจะซุกไซ้ไปทั่วเหมือนคนอดอยากทิ้งร่องรอยให้เด่นชัดเพื่อจะได้ตอกย้ำอีกฝ่ายให้ยิ่งกว่าตกเหว
ร่างบางถึงกับน้ำตาไหลพรากที่อีกฝ่ายขบลงมาอย่างแรงแต่ก็อดทนเม้มปากกลั้นเสียงไม่ให้อีกฝ่ายได้ใจ
และก็เพื่อไม่ให้ใครอีกคนได้ยิน
ยังหรอ...ยังมีคนอยู่หรอ...หรือว่าจะเป็นยูคยอม?
ไม่นะ...
“อือ...อือ..” ร่างเล็กได้แต่กำมือแน่นกรีดร้องในใจ
เขาไม่ต้องการให้ใครมารับรู้สภาพน่าสะอิดสะเอียนของเขา แม้จะเป็นหมาข้างถนนก็ตาม
แค่ทุกคนที่นี่รู้ว่าเขาคือนางบำเรอ คือคนระบายความใคร่
เขาก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว
ทำไม...ทำไมถึงได้ใจร้ายกับผมขนาดนี้....ผมทำอะไรผิด
“อึก...”
“ร้องสิ แบมแบม ร้องให้รู้หน่อยสิว่านายมีความสุขแค่ไหน”
เขากระซิบข้างหูในขณะที่ประคองสะโพกมนให้รับความเป็นตัวตนให้ลึกขึ้น
กระหน่ำซ้ำใส่กลีบช้ำจนไม่เหลืออะไรให้ช้ำ เมื่อความอยากของตัวเองวิ่งมากองรวมกันตรงส่วนปลาย
ความเจ็บเสียดทำให้ร่างบางได้แต่ร้องอืออึงในลำคอกัดฟันทนจนตัวเกร็ง
มือที่ถูกมัดซีดลงจนแทบเป็นสีเดียวกับกระดาษเพราะเลือดไม่สามารถไปเลี้ยงได้
มันชาดิกแม้จะขยับนิ้วยังยากแต่เลือดจากแผลก็ยังคงซึมออกมาเรื่อยๆจนผ้าก๊อชช่ำ
ร่างสูงกัดฟันกรอดแล้วครางอย่างสุขสมก่อนจะซอยถี่เข้าไปในตัวร่างบางเมื่อทุกอย่างวิ่งมาจุกอยู่ที่ปลาย
ร่างเล็กขบฟันแน่นบิดเร้าอ้าปากครางเสียงแหบพร่าด้วยหัวสมองที่ขาวโพลน
เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดขึ้นจากภายในที่ร้อนรุ่มแม้จะเจ็บปวดแต่ก็ซ่านจนสั่นสะท้านไปทั่ว
ยิ่งคนด้านบนเห็นสีหน้าอันเต็มไปด้วยอารมณ์รักเขาก็ยิ่งกระหน่ำใส่เข้าไปแน่นๆร่างบางถึงกับกระตุกเกร็งรัดเอาความเป็นชายของนายเหนือจนเสียวไปทั่วทั้งลำ
“ซี้ดดด...ชอบแรงๆก็ไม่บอก”
มือหนาบีบเค้นไปทั่วร่างจนพื้นที่บนตัวแดงเป็นดวงๆ ยิ่งใกล้เขายิ่งเหมือนสัตว์ร้าย
เขาขบตามแผ่นอกและละเลงน้ำลายใส่เม็ดชมพูอย่างบ้าคลั่งผิดกับอีกคนที่ร้องโหยหวนเพราะความเจ็บ
“...จะ...เอ็บ...อือ...” น้ำเสียงสุดท้ายที่กลั้นออกผ่านลำคอแหบ
มาพร้อมกับการบีบรัดแก่นกายที่ร้อนระอุให้ปล่อยของเหลวข้นออกมาอย่างแรงจนร่างบางสะดุ้ง
ชายหนุ่มจงใจกระแทกครั้งสุดท้ายก่อนจะแช่นิ่งในร่างบางเพื่อให้ของของเขาได้เข้าสู่ตัวทุกหยาดหยดไม่ให้ล้นออกมาสร้างความเสียดาย
ดวงตาหวานเยิ้มเริ่มปรือคล้ายจะหลับ
ความอ่อนล้าเข้าเล่นงานจนภาพตรงหน้าพร่ามัวแม้แต่ใบหน้าของคนใจร้ายก็แทบจะไม่เห็น
จบ...แล้วสินะ
ให้มันสิ้นไปสักทีเถอะสติ
จะไม่ไหวแล้ว
“อ่ะ!” ทันทีที่คนตัวเล็กเหมือนจะสลบแก่นกายที่อยู่ในตัวก็เคลื่อนออกอย่างรวดเร็วทำให้แรงเสียดสีเรียกสติของร่างบางกลับคืนมา
ใบหน้าหวานที่ซีดจนจะเป็นกระดาษมองหน้าเหนือด้วยสายตาอ้อนวอน
แต่สิ่งที่ได้คืนกลับเป็นแววตาที่เย็นชาและรอยยิ้มที่มุมปาก
“คิดว่าจะจบง่ายๆ?
คิดตื้นไปมั่ง....วันนี้บังเอิญฉันมีนัดตอนเย็นซะด้วยสิ หึหึ”
เท่านั้นแหละมือที่ถูกผูกด้วยเนทไทก็คลายออกอย่างแรงและร่างก็ร่วงทรุดลงกระพื้นห้องน้ำ
แต่ไม่ทันไรร่างเล็กก็ถูกเหวี่ยงวืดคล้ายขวดพลาสติกลงกับอ่างน้ำโดยมีร่างของนายเหนือก้าวเท้าเข้าไปหา
“ฮึก...อย่า...พอเถอะ...ผมไม่หวะ...อือ!”
ในวินาทีที่ความเจ็บปวดเข้าทำร้ายเขาจนพรั่งพรูคำอ้อนวอนมากมายออกมาให้รำคาญ
นายเหนือก็กระชากร่างบางขึ้นมาแล้วปิดมันด้วยริมฝีปากของเขาเอง จับท้ายทอยอีกฝ่ายแน่ไม่ยอมให้หันหนี
สอดปลายนิ้วสากเข้าไปยังกลุ่มผมที่นุ่มลื่นอย่างหลงใหล ก่อนที่จะขบปากบางแรงๆบังคับให้ร่างเล็กเปิดทาง
มือบางพยายามทุบที่ไหล่หนาให้ถอยห่างแต่ไม่กี่นาทีก็ต้องเปลี่ยนมาขยุ้มเสื้ออีกฝ่ายแทน ลิ้นร้อนกวาดเอาทุกความหวานและสดใหม่พร้อมกับดันอีกฝ่ายให้จนมุมด้วยกลเกมอันชาญชำนาญ
และด้วยความไม่ประสาของร่างเล็กจึงเกิดน้ำใสไหลจากมุมปากลงมาตามลำคอที่เต็มไปด้วยรอยจูบ
ถึงจะต่อต้านด้วยการดันลิ้นสู้แต่เหมือนอีกฝ่ายนั้นเหนือกว่าจนกลายเป็นเขาเองที่สั่นสะท้านไปทั่วกาย
แล้วไม่นานร่างเล็กก็อ่อนระทวยลงกับอ่างน้ำโดยมีเจ้าป่าตามไปปล้ำจูบไม่ห่าง
ไม่พอ....ยังไม่พอ....
คำเดียวที่ร่างสูงคิดในใจเสียงดังก้อง เขาจึงได้แต่เร่งรัดเอาจากร่างบางโดยไม่คิดห่วงใยเลยว่าอีกฝ่ายจะเป็นอย่างไรหรือจะหายใจทันหรือไม่
ดูดเม้มขย้ำเอาเหมือนเจ้าป่าโดยที่อีกคนคือกระต่ายน้อย อาศัยช่วงเวลาที่อีกฝ่ายระทวยสอดแทรกร่างกายเข้าไปอยู่ในหว่างขาของอีกฝ่ายก่อนจะใช้มือร้อนสอดเข้าไปในชายเสื้อแล้วลูบไล่ขึ้นมายังเม็ดพลอยชมพู
แวะหยอกเย้าเล็กน้อยแล้วใช้แรงที่มีฉีกกระชากจากคอเสื้อจนกลายเป็นเสื้อเชิ้ต
โดยที่ปากยังคงไม่ห่างจากปากนิ่ม
“ฮือ...”
ในหัวสมองของแบมแบมตอนนี้ช่างโล่งเปล่าเหมือนอยู่ในที่สุญญากาศลมหายใจติดขัดร่างสั่นสะท้านอ่อนแรงลงไปเสียดื้อๆ
แม้จะออกแรงทุบที่ไหล่หนาเป็นสัญญาณว่าเขากำลังขาดอากาศนายเหนือก็ยังจับข้อมือเขาตรึงกับขอบอ่าง
ดึงดันและดูดคลึงปากนิ่มอย่างไม่สนใจจนในที่สุด เขาก็ทนไม่ไหวกลั้นใจขบฟันลงกับปากอีกฝ่ายแรงๆจนร่างสูงต้องผละออกอย่างรวดเร็ว
“โอ้ย!”
นายเหนือตวัดมองคนที่กล้ากัดเขาด้วยสายตาโกรธจัดแล้วใช้นิ้วโป้งเช็ดริมฝีปากตรงจุดที่แสบเบาๆก่อนจะพบว่ามีน้ำข้นสีแดงซิบออกมามากพอสมควร
“ลืมไปว่าชอบความรุนแรง..” เสียงทุ้มก่อนที่แววตาสีนิลนั้นจะฉายแวววับวาว
“แฮกแฮก ...อือ!!” แบมแบมเผยอปากหอบอย่างไม่กลัวสำลักอากาศ
แต่ไม่ทันได้ชื่นปอดก็ต้องร้องโอ้ยเพราะร่างของคนด้านบนโถมลงมาแล้วประกบปากอีกครั้งและครั้งนี้ไร้ซึ่งความปราณี
“ไม่อย่า...อ้า!...เจ็บบ”
แก่นกายที่ร้อนระอุถูกดันเข้าสู่ห่วงหวานอย่างไม่บอกกล่าวทำให้เกิดอาการเกร็งต้านทันที
มาร์คซี้ดปากอย่างถูกใจเมื่อข้างในของอีกฝ่ายมันเต้นตุบตอบรับเขาเสียจนแทบเสร็จ
เขารีบตรึงขาอีกฝากค้างปากอ่างพร้อมกับโถมตัวเข้าใส่อย่างเร็วโดยไม่สนใจเจ้าของทางสวรรค์ที่ดิ้นพล่าน
“....อึก...อ้า!....เจ็บ...ฮือออ”
แบมแบมสะบัดหัวอย่างลืมความเจ็บจากแผลบนศีรษะเพราะความเจ็บจากช่วงล่างมันดึงความรู้สึกไปหมด
เส้นผมสีดำกระจายเต็มอ่างตัดกับสีขาวอย่างดีเหมือนยาดีที่กระตุ้นให้นายเหนือยิ่งฮึกกระแทกใส่อีกฝ่ายจนหัวสั่นหัวคลอน
“..พอ...ที....อึก..” แต่ละคำช่างกล่าวออกมายาก
กว่าจะเค้นได้แต่ละคำต้องต่อสู้กับความเจ็บและความซ่านที่มันจี้ทุกเส้นประสาทให้ร้องซี้ด แบมแบมพยายามที่จะกัดฟันไม่ส่งเสียงอันน่าอายออกไปแต่ก็เหมือนนายเหนือจะรู้
จับมือข้างที่เป็นแผลไปวางลงที่เก็บสบู่บนหัวก่อนจะกดแผลนั้นลงเน้นๆพร้อมส่งแรงใส่ด้านล่างเน้นๆจนร่างบางทนไม่ไหววีดร้องและพรั่งพรูน้ำตาออกมาเป็นสาย
“อ๊ากกกกก...เจ็บบบบบ...อ้า...อ้า...เจ็บ....อ้า....พะ...อึก...อ๊ากกก...ที”
มาร์คกลั้วหัวเราะดังอย่างผู้ถือชัยชนะ
ก่อนที่เขาจะตั้งหน้าตั้งซอยเข้าที่ห่วงรักเมื่อสวรรค์ของเขากำลังมาเยือน
ซึ่งมือบางที่ได้อิสระก็เลื่อนมาปิดปากแน่นไม่ให้ส่งเสียงร้องที่เป็นการประจานความอ่อนแอของตัวเองออกมา
ความร้อนระอุที่สอดเข้ามาแต่ละครั้งเหมือนร่างจากแยกออกเป็นสอง
ยิ่งมือหนาช้อนก้นนิ่มให้ลอยขึ้นของร้อนก็ยิ่งเข้ามาลึกจนจุก
มาร์คครางอย่างสุขล้นจนสำลักออกมาเป็นน้ำคาววุ้นเต็มช่องทางต่างจากอีกคนที่ร้องไห้จนแทบไม่มีน้ำตาให้ไหล
ในหัวของร่างเล็กคล้ายถูกค้อนทุบเพราะรู้สึกได้ถึงการเต้นตุบตุบตลอดเวลาซึ่งเป็นผลจากแผลที่อยู่บนศีรษะและการร้องไห้อย่างหนัก
จนตอนนี้หากสมองคือระเบิดมันคงระเบิดไปนานแล้ว
เพราะความปวดระบมทำให้ร่างเล็กได้แต่นอนนิ่งเป็นตุ๊กตายางในมาร์คค่อยๆไล่มือไปตามร่างกายช้าๆ
และเมื่อมาร์คค่อยๆถอนแก่นกายออกไปน้ำขาวขุ่นก็ไหลเยิ้มติดออกมาจนเจ้าตัวต้องผิวปากแซว
“ว้าว
ของนายมันแคบหรือว่าน้ำฉันมันเยอะกันน๊า...ไหลเยิ้มเชียว..ให้ฉันช่วยเอาออกมั้ย?
จะได้ใส่เพิ่มไปด้วย” ทันทีที่นิ้วแกร่งแตะลงบนกลีบชมพูที่บวมเต่งร่างเล็กถึงกับสะดุ้งแล้วปิดหน้าร้องไห้อีกมาทันทีด้วยความเจ็บและเหนื่อยล้าเต็มทน
“หยุดสักทีเถอะ...ฮึก....อย่าให้ผมรู้สึกเกลียดคุณเลย”
ร่างเล็กร่ำไห้ปานจะขาดใจทั้งๆที่ไม่มีน้ำตาจะออก
เขาแสนจะอับอายไม่รู้จะเอาอะไรมาประคองศักดิ์ของตัวเองไว้ให้อยู่
เพราะตอนนี้ไอ้ท่าแหกขาอ้าจนเห็นไปถึงไหนต่อไหนมันย่ำยีจิตใจเขาจนแทบจะไม่เหมือนอะไรให้เหยียบย่ำแล้ว
“หึ..เกลียดงั้นหรอ...”
มาร์คเอ่ยเสียงเย็นก้มมองร่างเล็กที่สั่นระริกด้วยแววตาเหยียด
“งั้นมาดูหน้าตาของไอ้คนที่มันพูดว่าเกลียดฉันหน่อยสิ!”
ร่างบางถึงกับถูกลากออกจากอ่างด้วยแรงอารมณ์ที่มันผุดขึ้นในดวงตาคมโดยไร้ความเห็นใจ แม้จะรู้ดีว่าเอวของร่างเล็กอาจถูกกระทบกระเทือนหรือที่เห็นชัดคือรอยถลอกจากการลากของเขาแต่ชายหนุ่มก็ไม่สนฉุดกระชากมาจนถึงหน้ากระจกที่เป็นอ่างล้างหน้าแล้วดึงอีกฝ่ายให้ขึ้นมาส่องด้วยกันโดยการกระชากกลุ่มผมดำ
“โอ้ย!”
“ดู! ดูไว้อย่ากระพริบนะ...ว่าไอ้หน้าที่บอกว่าเกลียดฉัน
เวลาฉันอยู่ในตัว มันทำหน้ายังไง!”
ไม่ทันได้ตั้งตัวแก่นกานร้อนที่พร้อมใช้ก็แทรกตัวเข้ามาจนขาเล็กที่ไม่มั่นคงอยู่แล้วพาลทรุด
แต่ขาของคนด้านหลังก็แทรกเข้ามาประคองไว้ทัน
“อ้า!...พอสักที!”
ร่างเล็กก้มลงส่ายหน้ารัวอย่างคนหมดอาลัย
ทั้งทีอีกฝ่ายก็รู้ว่าขาเขามันสั่นจนยืนไม่ไหวก็ยังบีบบังคับยัดกายเข้ามา
แขนทั้งสองข้างยันบนเคาท์เตอร์เพื่อรับน้ำหนักจนมันเกร็งชาไปหมด
ทุกครั้งที่ถูกปลายมนจี้ เส้นประสาทก็เหมือนพร้อมใจกันกระตุกให้รู้สึกเสียวสะท้านจนขนชันไปทุกเส้น
เสียงครางที่ข้างหูทำให้เขาวูบไหวจนต้องกัดปากไม่ให้เสียงน่าเกลียดเล็ดรอด
และเมื่ออีกฝ่ายก้มหน้าต้านเขาก็เริ่มจะมีน้ำโหขึ้นมาตงิดจึงอยากสั่งสอนเด็กน้อยที่ริอาจขัดคำสั่ง
มือหนาซ้ายขยี้ยอดประทุมถันสองสามทีก่อนจะเลื่อนต่ำไปที่หน้าท้องเนียนส่วนอีกข้างก็สอดเข้าใต้รักแร้ขึ้นไปกุมคางมนบังคับให้เงยหน้าขึ้นมองกระจกตรงหน้าที่มีภาพใบหน้าของเขากำลังซุกไซ้ลำคออีกฝ่าย
“เห็นรึยัง...เห็นหน้าของคนที่พูดเกลียดฉันรึยัง”
ร่างสูงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก
พร้อมกับใช้นิ้วชี้และนางกดลงที่ริมฝีปากแดงนั้นแรงๆให้อีกฝ่ายเปิดปาก
และทันทีที่ปากเล็กเปิดออกนิ้วทั้งสองก็สอดเข้าในโพรงปากเป็นการบังคับไม่ให้อีกฝ่ายกลั้นเสียงได้
“ถ้าฟันนายโดนนิ้วฉัน...พี่นายเจ็บแน่”
เท่านั้นเองดวงตาคู่นั้นก็วูบไหวและปริ่มน้ำเป็นทาง
“ถ้าหลับตา พี่นายจะได้ตาบอดไปตลอดชีวิตแน่”
คำขู่เย็นที่กระซิบข้างหูทำเอาดวงตาคู่ใสต้องเปิดกว้างรับภาพอันอัปยศ
เมื่อขาข้างหนึ่งถูกร่างสูงช้อนขึ้นมาพาดไว้ที่ข้อพับทำให้ช่องทางสีหวานผิดรูปและนั้นคือความทรมานของแบมแบมและความสุขล้นของมาร์คต้วนเพราะชายหนุ่มร่อนสะโพกใส่อีกฝ่ายไม่อ้อมแรง
เล่นเอาร่างเล็กเอนอ่อนเคลื่อนไหวไปด้านหน้าอย่างเหล็กในเตาเผา
“อืม...แบม....แบม...รัดอีกสิ...ตอดอีก...”
เสียงทุ้มที่ครางอยู่ข้างหูราวกับเสียงของซาตานกระซิบรัก ดวงตาคมคู่นั้นจ้องมองเขาผ่านกระจกเงาด้วยแววตาขู่กรรโชกหากเขาฝืนคำสั่ง
แต่แฝงไปด้วยราคะที่อัดแน่น สิ่งที่สะท้านอยู่ตรงหน้าคล้ายตราบาปที่ประทับลงบนหัวใจจนช่ำเลือดช่ำหนอง
มือข้างขวาที่ปวดจนชาถูกยกขึ้นมาแนบข้างใบหน้าที่เหมือนกับตนในกระจก
ไม่....ไม่ใช่เขา...นั้นไม่ใช่เขา
ร่างเล็กได้แต่ร้องปฏิเสธในใจกับสิ่งที่เห็น
แม้จะอยากหลบตาหนีแต่ก็กลัวอาญาวาจาที่ซาตานร่ายไว้ ภาพของเด็กหนุ่มที่มีใบหน้าเหมือนตนกำลังเผยอปากออกอย่างกับกินของร้อนแต่มีดวงตาที่เยิ้มอย่างที่เขาไม่เคยเห็น
ใบหน้าเห่อแดงขึ้นสีจัดอย่างคนอยู่ในห้องซาวน่าแต่กลับมีเสน่ห์ราคะอย่างเหลือล้นจนอดที่จะขยับนิ้วไปแตะดวงตาคู่นั้นไม่ได้
“อึก...อือ..อือ..”
เขาปฏิเสธด้วยความรู้สึกที่เจ็บจากส่วนลึก
แต่สิ่งที่ร่างกายกำลังแสดงออกมามันกลับพยศจิตใจยิ่งนัก
นิ้วที่ถูกสอดไว้ในโพรงปากค่อยๆถูกดูดคลึงเช่นเดียวกับช่องทางร้อนที่บีบรัดกายร้อนอย่างเอาอกเอาใจจนร่างสูงต้องให้รางวัลเป็นเสียงครางทุ้มๆที่ข้างหูเบาๆแล้วโน้มเข้ามากัดให้ขนลุกซู่เสียวหลังเล่น
“อือ...อื้อ!...อือ”
ในช่วงเวลาที่การเดินทางของร่างสูงใกล้จะถึงปลายทาง
ปากหนาก็พรมจูบที่ซอกคอและแผ่นหลังรัวอย่างเอาใจให้ห่วงสีหวานรัดเขาแน่นๆปล่อยมือจากปลายคางของอีกฝ่ายอย่างไม่กลัวว่าอีกคนจะก้มหลบอีก
เพราะที่เขาพูดนั้นเขาทำจริงแน่ถ้าร่างเล็กอยากจะลองทดสอบ
“ดูให้ดีนะ” เขายื่นใบหน้ามากระซิบข้างหูอีกครั้งพร้อมกับมือข้างขวาที่เลื่อนต่ำไปหาแก่นกายเล็กที่ถูกปล่อยทิ้งไม่ดูดำดูดีอย่างเอ็นดู
“อือ...อื้อ..”
มือหนาประคองมันอย่างเบามือก่อนจะกำๆคลายๆเบาๆจนได้รู้ว่าร่างบางเองก็มีอารมณ์ไม่แพ้กัน
แม้จะไม่ได้แตะต้องมันก็ตาม เขาหัวเราะให้ลำคออย่างผู้กำชัยชนะในขณะที่ร่างบางแทบจะไม่เหลือเรี่ยวแรงต่อต้าน
“อือ...ฮะ...อะ...ฮะ...”
ใบหน้าหวานเห่อแดงขึ้นจากเดิมเมื่อแก่นกายถูกปลุกเร้า ดวงตาที่เยิ้มอยู่แล้วก็ยิ่งเพิ่มความเย้ายั่วขึ้นอีกจนเจ้าของมันเองยังทำใจรับไม่ได้
อยากจะหลับตาแล้วผลักไสอีกฝ่ายออกไปแต่ทำไมถึงทำได้แค่เผยอปากครางทั้งที่เสียงก็แทบจะไม่มี
มันคือความเย้ายั่วที่กระตุ้นให้เขายิ่งกระเสือกกระสนใส่ร่างบางไม่หยั่ง
แค่ดวงหน้าที่เห่อแดงเพราะราคะที่เขาสุม
ร่างกายเล็กที่เขากำลังบีบขย้ำมันเหมือนยาเสพติดที่ต้องการอีกเหมือนจะไม่มีวันพอ...เติมเต็มและติดตรึง
ริมฝีปากหนาสั่นระริกด้วยความอยากที่วิ่งมาจ่อถึงปลายทาง
ถึงกระนั้นก็ยังใจดีปรนเปรอให้อีกฝ่ายไปพร้อมกัน
ร่างเล็กไม่รู้จะกรีดร้องหรือจะครางออกมาดีเมื่อร่างกายมันซ่านไปหมดแต่ความเจ็บก็ทวีคูณจนปวดไปหมด
ยิ่งอีกฝ่ายบังคับให้เขายืนเป็นกระต่ายขาเดียวแบบนี้มันทั้งเมื่อย จุก
และ...เสียวไปหมด
“...อื้อ...ฮ้า..”
แค่มือหนารูดชักไม่กี่ครั้งร่างเล็กก็กระตุกปลดปล่อยในมือของร่างสูง
นายเหนือกระตุกแนบชิดกับแผ่นหลังบางมากขึ้นก่อนจะซอยถี่จนร่างเล็กครางไม่เป็นภาษา
มือหนาขวาเข้าซ่อนทับมือบางที่ค้ำอยู่หน้ากระจกก่อนจะส่งแรงกดลงเท่าที่สวรรค์ของเขากำลังรำไร
แต่มันกลับเป็นนรกของร่างบางเพราะแผลที่มือปริแตกจนเลือดไหลซึมเป็นทางลงมาตามกระจก
ทุกทีที่มันเคลื่อนตัวเข้ามาร่างเล็กได้แต่ภาวนาให้เป็นครั้งสุดท้าย
ทุกครั้งที่มันตอกซ้ำอย่างหนักแน่นร่างบางจุกจนแทบจะร้องไม่ออก
แต่บางครั้งที่มันดันถูกจุดเขากลับร้องครางสะท้านอย่างน่าอายเอง
และเมื่อเห็นว่าตรงไหนคือจุดที่ร่างบางทรมานที่สุดนายเหนือก็จะยิ่งกดเน้นย้ำมันจนต้องครางระรัว
จนกระทั่งปลายสายรุ้งของร่างสูงอยู่ไม่ไกลเขาจึงได้กระแทกหนักๆแล้วแช่ค้างครางอย่างพอใจใส่ข้างหูของอีกคนจนขนลุกวาบ
แต่นายเหนือก็ยังคงไม่ลืมซึ่งคำของร่างบางที่พูดไว้กับตน
คำถามที่เขาตั้งใจจะตอบตอนสุดท้าย
“อยากเกลียดฉันก็ตามใจแต่จำไว้ว่าฉันไม่ได้ต้องการหัวใจเน่าๆของแกเลยสักนิด”
แล้วความว่างเปล่าก็มาเยือนร่างเล็กเพราะนายเหนือถอนแก่นกายและถอยห่างออกไปอย่างรวดเร็ว
ชายหนุ่มหันหลังเดินออกจากห้องทันทีโดยไม่หันไปมองเลยว่าร่างเล็กจะทรุดตัวกระแทกกับอะไรบ้าง
จะปลอบสักนิดก็ไม่เคยมีในหัวเมื่อสิ่งที่ตนอยากได้ก็ได้แล้วอีกฝ่ายก็หมดประโยชน์
“อึก...อึก”
ร่างเล็กตัวลงกับพื้นก่อนที่จะกับปากกลั้นความปวดที่มันรุมทิ่มแทงเขายิ่งกว่ามุดตอก
ความเจ็บจากส่วนล่างทำเอาเขาชาดิกกระดิกไปไหนไม่ได้
ฝ่ามือข้างที่มีแผลก็แสบและเลือดไหลออกไม่หยุด
ร่างบางเอนหลังพิงกำแพงด้วยกำลังที่มีก่อนจะสั่นหอบหายใจหนักคล้ายกำลังสำลักอากาศแต่ไม่กี่นาทีเขาก็สะดุ้งร้องอย่างหวาดกลัวเมื่อมีมือใครบางคนยื่นมาเพราะคิดว่าเป็นนายเหนือ
“ไม่!! .... อย่า....พอแล้ว...อึก”
เขาดิ้นอย่างตกใจเมื่อมือนั้นรวบข้อมือเขาไว้
ร่างเล็กขัดขืนอย่างสุดกำลังก่อนที่จะเกร็งตัวหนักแล้วทุกอย่างสำหรับร่างบางก็มืดดับ
ปฐมบทของเอ็นซีตอนนี้แต่งข้ามวัน T[]T ร้องอย่างโหยหวน
คือแบบเครียดจนคิดไม่ออก ตื่นตีสี่มาแต่งสองวันติดแต่ก็รู้แล้วว่ามันไม่ใช่สไตล์
หนังโป็หมดไปแปดเก้าเรื่องก็ไม่มีฟีลซ้ำร้ายหลับคาอีก =[]=
ห้วย!!! มันเป็นจั้งได๋นิ นั่งสมาธิไปสองสามชั่วโมงฟีลลิ่งก็มาแต่...แต่งได้แค่สามบรรทัดแม่เรียก
=[]= แม่คะอย่าพึ่งเรียกได้มั้ยคะ?
สุดท้ายก็ต้องลุกไปทำกับข้าว ฮืออออ มันก็เลยติดๆขัดๆ
อย่าพึ่งคิ้วขมวดถ้ามันไม่ต่อเนื่องกัน เพราะเราไม่ได้แต่งต่อเนื่อง
ทุกครึ่งทีลุกจากหน้าคอมมันต้องมาบิ้วฟีลใหม่ และมันก็ไม่เหมือนเดิม ฮืออออแล้วบุ๋มจะเพ้ออะไรนิ
! ทำไมพาสนี้บุ๋มบ่นเยอะจัง...แง๊งงงง
ไม่โอนะเดะคนอ่านเตะมึงและจะไม่อ่านของมึงเพราะอิบ่นนี่แหละ ไม่นะ!#กรีดร้อง อย่าทิ้งเค้า~ #เสียงแอ๊คโค
โอเคสั้นๆง่ายๆ NC
อนุบาลหมีน้อยของบุ๋มคงถึงมือทุกคนแล้ว... ครั้งนี้มันหมีจริงๆครั้งหน้าจะทำป.1ให้ได้ อย่าลืมติดตามกันนะคะ #อ้อน
ขอบคุณทุกกำลังใจที่มีให้กันเสมอมานะ เลิฟคนอ่านม๊ากกกก จุ๊บสิบที
คิดอย่างไรก็ขอให้กลับไปบอกกล่าวทีนะ T^T
นี่นั่งเครียดมาข้ามวันเลยนะ มันไม่ดีก็บอก มันไม่โอก็เตือน เค้ารับได้
แต่อย่าเงียบนะคนดี นี่เครียดจริงๆ #ละลายลงกับพื้น
กลับไปอ่านอีก 5% จากพาส 5นะคร้าบบ>>>http://writer.dek-d.com/bumhyuk/writer/viewlongc.php?id=1145272&chapter=6
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น