NC KING PART 4
แควก!
เสื้อคอกลมถูกฉีกแยกออกเป็นสองส่วนด้วยมือหยาบ
มาร์คเผลอเลียริมฝีปากเมื่อเห็นผิวขาวๆที่แลดูนุ่มมือน่ากรีดและไม่ทนรอจินตนาการให้เสียเวลาฟันคมก็ขบเข้าที่ซอกคอขาวจนร่างเล็กสะดุ้ง
ร่างเล็กบิดตัวดิ้นเท่าที่แรงจะมีแม้จะรู้ว่าโอกาสรอดมันต่ำแต่ก็แค่หวังว่าจะมีโชคเหมือนอย่างที่ผ่านมา
แต่นั้นก็เป็นแค่ความคิด
“อึก..ฮึก..อย่า..”
“เก็บเสียงไว้ครางชื่อฉันดีกว่า
เพราะฉันรำคาญ!!!”
ร่างเล็กส่ายหน้าปฏิเสธรัวแม้จะรู้ว่ายังไงชะตากรรมตัวเองคงไม่เปลี่ยน
แล้วก็ต้องดิ้นพล่านเพราะกางเกงของเขากำลังถูกถอด
ด้วยความกลัวมือข้างเดียวที่เหลืออยู่ก็ทำตามสัญชาตณาญเพื่อปกป้องตัวเอง
เพี้ยะ!
มือบางกระทบลงบนใบหน้าอย่างแรงจนใบหน้าคมหัน
ร่างเล็กเบิกตากว้างด้วยความตกใจเพราะโหนกแก้มของอีกคนเริ่มเลือดซิบ
เลือดในกายเขาเย็นเฉียบลงทันทีที่ดวงตาคู่นั้นค่อยๆหันมาหาเขาพร้อมกับการกระทำที่ดิบเถื่อนขึ้นจากเมื่อกี้สิบเท่า!!
“อ๊ากกกก....อย่า...ได้โปรด...”
ร่างเล็กดิ้นทุรนทุรายจากความเจ็บจากฝ่ามือ ไม่รู้ว่าคนข้างบนไปเอามืดพกมาจากที่ไหน
พอมารู้ตัวอีกทีเพียงแค่กระพริบตาเงาของร่างสูงก็ทาบทับตัวก่อนที่มือข้างนั้นที่กล้าฝากรอยไว้บนใบหน้าคมจะถูกปลายมืดกรีดจนเป็นแผลยาว
เลือดเพียงนิดก็ทำให้ทั้งห้องคาวคลุ้ง
ร่างเล็กร้องดิ้นเมื่อนิ้วโป้งของร่างสูงกดปากแผลให้เปิดกว้างยิ่งขึ้นทำให้น้ำข้นสีแดงทะลักล้นเยิ้มมือจนถึงข้อศอก
ใบหน้าที่แสดงออกถึงความเจ็บปวดแสนสาหัดของคนด้านใต้ไม่รู้ทำไมมาร์คจึงคิดว่ามันคล้ายภาพแห่งความสุขที่ทำให้หัวใจเขาสูบฉีดอย่างแข็งขัน
ใบหน้าคมก้มลงใช้ปลายลิ้นร้อนตวัดเอาน้ำหวานกลิ่นคาวอย่างไม่รู้สึกรู้สาก่อนจะกระตุกยิ้มหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ
ต่างกับอีกคนที่หน้าซีดลงจนเป็นสีเดียวกับกระดาษ
ยิ่งสายตาคู่นั้นมันแข็งขึ้นเหมือนปีศาจได้เลือดเพิ่มพลัง
ร่างเล็กยิ่งหวาดกลัวร้องไห้หนักขึ้น
“จุจุ....ไม่ร้องไห้สิ...เราจะได้ขึ้นสวรรค์กันแล้วนะ...”
น้ำตาถูกปาดออกด้วยนิ้วที่เปื้อนเลือดทำให้ใบหน้าหวานต้องแสดงสีหน้าเอียนออกมาเพราะคาวกลิ่น
แต่มาร์คกลับมองว่าสีสดของมันนั้นต้องเข้ากับอีกฝ่ายได้ดีแน่ๆ
มือหนาจึงได้กระชากกลุ่มผมดำขึ้นมาให้เห็นใบหน้านั้นชัดเจนก่อนที่เขาจะฉีกยิ้มเพราะศิลปะที่เขาคิดไว้มันเข้ากันจริงๆ
“อัก....ปล่อยผมไปเถอะ...ผมกลัวแล้ว..”
ทันทีที่ร่างถูกผลักให้กลับที่เดิมร่างเล็กก็เริ่มพร่ำขึ้นมาอีกครั้ง
และครั้งนี้ก็จะเป็นครั้งสุดท้ายเช่นกันที่มาร์คจะเตือนอีกฝ่ายข้างๆหูว่า...
“หยุดเห่าแล้วร้องครางซะ”
ไม่มีครั้งไหนเลยที่เขารู้สึกรำคาญเข็มขัดเท่าครั้งนี้และเช่นเดียวกันกับร่างเล็กที่ไม่เคยรู้สึกขอบคุณเข็มขัดที่มันออกแบบมาให้แกะยากเท่าเวลานี้มาก่อน
ร่างเล็กมองการกระทำของร่างสูงอย่างหวาดหวั่นเพราะตอนนี้เขาก็เหมือนลูกกวางบาดเจ็บที่รอวันถูกฉีกกระชากเนื้อเท่านั้น
และทันทีเสียงของหัวเข็มขัดกระทบพื้นร่างเล็กก็ค่อยๆหลับตาลง
ผลัวะ!
เท้าเล็กถีบเข้าที่หน้าท้องด้วยแรงที่มีจนร่างสูงกระเด็นห่าง
คนตัวเล็กกัดฟันพลิกตัวใช้มือที่เจ็บพยายามแกะเนทไททั้งๆที่ขยับเพื่อนิดแผลก็มีสิทธิ์ฉีกเพิ่มแหวะวะ
“ยังไม่สิ้นฤทธิ์ใช่มั้ย!!”
มาร์คตะคอกออกมาเสียงดังแล้วก้าวชิดหลังของร่างบาง
ความโมโหที่ถูกร่างเล็กทำร้ายถึงสองครั้งทำให้เส้นความเป็นมนุษย์ขาดลง
มือหนารวบกลุ่มผมได้อีกครั้งแล้วอัดศีรษะของร่างเล็กเข้ากับผนังไม้อยากแรงอย่างไม่สนว่าคนตัวเล็กจะเป็นยังไง
ปั๊ก!ปั๊ก!ปั๊ก!
ครั้งเดียวอารมณ์คงไม่หาย
ร่างสูงกระทำอย่างนั้นจนขมับมีเลือดอาบ
เขาหัวเราะอยากสะใจก่อนจะกดร่างเล็กลงกับเตียงอีกครั้งแล้วกระชากสิ่งกีดขว้างออกจนร่างบางเปลือยเปล่า
ขาทั้งสองที่ไร้กางเกงถูกจับให้ตั้งขึ้นเป็นรูปตัวเอ็มให้ร่างสูงผิวปากแซว
“ไม่ใช่ของมือสองนี่หว่า...หึหึ..”
ร่างบางอ่อนปวกเปียกแทบจะไม่รับรู้สึกใดนอกจากความเจ็บที่รุมเร้า
ภาพที่เขาเห็นก็เป็นเพียงภาพเบลอด้วยเพราะศีรษะถูกกระทบกระเทือน
จนไม่รู้ว่าตอนนี้บางสิ่งจ่ออยู่ปากทางสีหวาน
มาร์คมองใบหน้าเห่อแดงดวงตาปรืออีกครั้งก่อนจะโน้มตัวเข้าหาพร้อมใช้มือจับต้นขาอีกฝ่ายไว้
ปากร้อนจูบซับเลือดรสหวานก่อนจะเลื่อนมาจูบที่ข้างใบหูให้ร่างบางร้อนวูบเล่นๆ
“คนเลวของนายเขาทำแบบนี้ด้วยรึเปล่า?”
สิ้นเสียงแก่นกายร้อนที่พองด้วยอารมณ์ถูกดันเข้าไปในกายจนเกือบจะสุดเพราะความคิดพิเร้นที่ไม่ยอมเบิกทางบวกกับเป็นครั้งแรกทำให้หวงของร่างเล็กรัดแน่นขยับต่อไม่ได้
แต่มันก็สร้างความเสียวซ่านให้ร่างสูงได้ซูดปากชอบใจเป็นอย่างมาก
“อืออออ...อึก...”
“ซี้ด...ฟิตดีจริงๆเลยนะ..”
ร่างเล็กเกร็งแน่นจิกมือลงกับผ้าปูจนกลายเป็นสีแดงวงกว้าง
แต่นั้นก็ไม่ใช่สิ่งที่มาร์คต้องสน แก่นกายร้อนระอุดุดดันอย่างกระทิงดุเจอผ้าแดง
ช่องทางร้อนตอดไล่สิ่งแปลกปลอมอย่างบ้าคลั่ง หวงชมพูฉีกขนาดเพราะความเอาแต่ใจของนายเหนือที่เริ่มขยับโดยไม่สนใจแรงต้าน
เสียงทุ้มครางอย่างพึงพอใจที่คนข้างใต้สามารถตอบสนองอย่างถึงอารมณ์
ยิ่งขัดขืนเขายิ่งฮึกกระโจนจ้วงโดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะเป็นยังไง
บีบคลึงไปทั่วในที่ที่มือเอือมถึง หัวเราะอยากเป็นสุขเหนือความทุกข์ที่ครางออกมาเป็นเสียงสะอื้น
พับ พับ พับ
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องห้องแคบ
ความร้อนระอุจากทั้งสองแทบจะแผดเผาอากาศในห้องให้เป็นกองเพลิง
ละเลงเตียงสีขาวให้ชุ่มไปด้วยสีแดง
กลบกลิ่นหอมอ่อนของดอกไม้ในห้องด้วยกลิ่นคาวเลือดของเจ้าของห้องเอง
มาร์คยังคงใส่แรงไม่ยั่งแม้ว่าร่างข้างใต้จะหัวสั่นหัวคลอนหรือร้องไห้ขนาดไหน
เขาโน้มตัวลงให้ใกล้ร่างเล็กอีกนิดเพื่อสูดกลิ่นหอมจากซอกคอ
ซุกไซ้ปลายจมูกอย่างซุกซนพร้อมกับช่วงล่างที่สอดลึกยิ่งขึ้นจนคนข้างใต้ต้องกรีดร้อง
“เจ็บ....อือ....” มือที่เต็มไปด้วยเลือดพยายามดันอีกฝ่ายให้ถอยห่าง
แต่ยิ่งออกแรงผลักไหล่หนาคนที่เจ็บก็ยิ่งเป็นเพราะแผลเริ่มฉีกจนต้องทิ้งแขนลงข้างตัวอย่างหมดแรง
สะโพกมนถูกมือหนารั้งให้สูงขึ้นเพื่อรับตัวตนอันร้อนผ่าวให้เต็มตื้นยิ่งขึ้น
แม้จะผ่านมาหลายนาทีแต่เหมือนเรี่ยวแรงของอีกฝ่ายจะไม่ยอมลดราลงและมีแต่จะเพิ่มขึ้นจนร่างเล็กปวดหนึบไปหมด
“แบม...แบมแบม...ของเธอนี่มันดีจริงๆ”
ร่างเล็กเบนหน้าหนีจากคำชอบอันแสนหยาบคาย
เขามองออกไปหน้าต่างเพื่อดึงความสนใจจากความปวดร้าวที่เกิดจากช่วงล่าง
สติของเขาถูกพากลับมาตั้งแต่วินาทีที่ถูกร่างสูงยัดเหยียดสิ่งนั้นเข้ามาในตัว
มันเจ็บปวดเหมือนร่างกำลังถูกจับฉีกออกเป็นสองดังพวกที่ต้องโทษที่ถูกพิพากษาจับมัดขาให้วัวลากไปคนละทาง
“อึก...อึก...” ร่างเล็กอยากจะปล่อยสติให้มันดับไปเสียที
แต่ความเสียวซ่านที่ถูกปลายร้อนสะกิดก็ทำร่างเล็กสะดุ้งขนลุกทุกครั้งไปสติที่เลือนลางมันชัดเจนทุกครั้งที่ความหนักหน่วงโถมลงมา
ช่วงท้องน้อยมันทั้งเจ็บและเสียววูบปนกันให้วุ่นแทบหายใจไม่ทัน
ดวงตาใสหรี่ตามองวัตถุเล็กๆที่อยู่ตรงมุมหน้าต่างด้วยความอยากรู้และไม่นานเมื่อมันเคลื่อนไหวก็พบว่ามันคือนกกระจิบตัวน้อยที่หลงเข้ามาในห้องเขาและหาทางออกไม่เจอจนต้องมาบินวนไปวนมาตรงหน้าบานนี้ที่ถูกปิด
เพราะมันติดอยู่ในห้องเหมือนกับเขาที่ติดอยู่ในกำมือของนายเหนือร่างเล็กจึงอยากจะเป็นใครสักคนที่ผลักหน้าต่างบานนั้นให้มันได้ออกไปสู่อิสรภาพแต่มันก็เป็นแค่ฝันเพราะมือที่ชโลมด้วยเลือดทำได้แค่ยืนออกไปซ้อนทับเท่านั้น
“คนให้ความสุขนายอยู่ตรงนี้
ใช้เสียงหวานๆของนายครางให้ฉันฟังทีสิ..”
ใบหน้าหวานถูกบีบบังคับให้หันมามองหน้าบุคคลที่เขาเกลียด
ใบหน้านั้นที่ยกยิ้มทั้งๆที่กำลังบดขยี้เขาให้ทรมานด้วยความกระสัน
เหยียบย่ำด้วยแรงกระแทก บีบคั้นด้วยฝ่ามือ และบังคับด้วยถอยคำหยาบ
“อ่ะ...อือ....เจ็บ...พ...”
“...แบม...อืม...แบมแบม..”
“ไม่เอา...แล้ว...”
“อืม...นางบำเรอของฉัน..”
“....อื้อ...อือ...จะ..ตาย...อยู่แล้ว”
ร่างเล็กรู้สึกเหมือนหัวจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆจนกลั้นน้ำตาไม่ได้
ดวงตาที่ถูกบังคับให้มองหน้าคนใจร้ายเริ่มจะเปลี่ยนไปกลายเป็นภาพสามมิติ
ร่างสูงรีบควบบึ่งเมื่ออารมณ์วิ่งมารวมกันที่จุดเดียวเป็นเวลาเดียวกับที่ประสาทรับรู้ของร่างเล็กค่อยๆอ่อนล้าและดับไป
พร้อมๆกับความอุ่นร้อนสีขาวขุ่นที่อัดฉีดรดบริเวณช่องด้านหลังอันเป็นตราบาปที่จะตีตรานับจากนี้เป็นต้นไป...
บุ๋มท๊อคท๊อก....
รักคนอ่านมากน๊าคร้าบบบ อย่าทิ้งกันไปไหนนะตัวเอง T T
กลับไปให้กำลังใจคนเขียนกันนะค่ะ >///<>>>>>>>>>>http://writer.dek-d.com/bumhyuk/writer/viewlongc.php?id=1145272&chapter=5
แต่งจนเกลียดมาร์คแล้วคะ อินจัด
ตอบลบ